เล่ห์ร้ายจอมราชันย์ เล่ม 2

บทที่ 12 เส้นผมบังภูเขา (5)

บทที่ 12 เส้นผมบังภูเขา (5)

“ท่านพี่เหยียนเจิ้ง”

หลิ่วเหวินอี้เอ่ยเรียก ทว่าคนตรงหน้ากลับไม่ได้ยิน ที่ซ้ำร้ายเขายืนอยู่เบื้องหน้าแต่กลับไม่เห็นเขา เหลือบมองผู้ติดตามก็มีลักษณะเดียวกัน พลันใดนั้นหัวใจกลับสั่นสะท้าน เขาตายแล้วจริงๆ สินะ หัวใจที่ว่างเปล่ากลับรู้สึกหวาดกลัว ทว่าเมื่อยกมือจับกลางหน้าอกกลับไม่ได้ยินเสียงมันเต้นอีกครั้ง

หลิ่วเหวินอี้เงยหน้าขึ้นมองลั่วเหยียนเจิ้งด้วยความรู้สึกบอกไม่ถูก หากก่อนตายเขาไม่ได้ยินคำว่ารักจากคนไร้ใจและน้ำตาของมังกรเขาคงจากไปด้วยจิตใจสงบกว่านี้ ดวงตาที่เย็นชามองตามร่างของคนที่เคยบอกรักพุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็วบ้าง ช้าบ้างอย่างสับสน หากเขาตายแล้วฮ่องเต้เจ้าเล่ห์ผู้นี้มาทำอะไรที่นี่ มองรอบกายมีแต่ ป่า หุบเขาและสัตว์ดุร้ายเต็มไปหมด เพียงแค่มันตามความเร็วของทั้งคู่ไม่ทันเท่านั้นเอง

เพียงแค่นึกถึงร่างของเขากลับมาปรากฏอยู่ข้างกายลั่วเหยียนเจิ้งได้อย่างรวดเร็วแม้กระทั่งตัวเขาอย่างตกตะลึง เหตุใดเขาตายไม่ได้ไปเกิดใหม่เหมือนที่แล้วมาแต่กลับมาปรากฏกายอยู่ไม่ห่างคนที่เป็นพี่น้องร่วมสาบานแต่คิดไม่เคยซื่อกับเขาแม้แต่น้อยเช่นนี้

ทุกอย่างเขาไม่อาจแตะต้องได้เหมือนวิญญาณไร้ญาติทำได้เพียงตามติดเจ้ากรรมนายเวรจิ้งจอกเจ้าเล่ห์อยู่อย่างนี้ เมื่อทำสิ่งใดไม่ได้ผลจึงตามมองอย่างเงียบๆ วันที่หนึ่งเขามองด้วยความเฉยชา

เข้าวันที่สี่หลิ่วเหวินอี้ได้แต่เบือนหน้าหนีมิอาจมองภาพตรงหน้าได้ ร่างที่เคยสง่างามกลับคลุกฝุ่น อดมื้อกินมื้อ วันหนึ่งแทบไม่นอนเพียงแค่หลับตาหนึ่งก้านธูปก็เดินทางต่อ

ทุกสิ่งทุกอย่างที่เห็นตรงหน้าเขาจะไม่สนใจไยดีเลยสักนิด หากมิใช่ว่าการกระทำที่ทำร้ายแม้กระทั่งตัวเองในเวลานี้ก็เพราะเพื่อตัวเขาเอง ร่างที่ทรุดโทรมวิ่งข้ามภูเขาลูกนั้นลูกนี้

....คนคนหนึ่งที่ไม่เคยสนใจผู้ใด แม้กระทั่งสายโลหิตเดียวกันกลับทำทุกอย่างเพื่อให้เขามีชีวิตกลับมาอีกครั้ง

...คนคนหนึ่งที่ไม่เคยห่วงใยผู้ใด กลับห่วงใยเขาอย่างแท้จริง

...และคนคนหนึ่งที่ไม่เคยรู้จักคำว่ารัก กลับบอกรักเขาด้วยความจริงใจ

แล้วจะให้เขามองภาพเจ็บปวดในแววตาเย็นชานั้นได้อย่างไร!

แต่คงอีกไม่นานเขาคงได้กลายเป็นวิญญาณจริงๆ แต่ไม่ว่าจะเป็นคนอยู่หรือคนตาย เขาก็ไม่อยากให้ลั่วเหยียนเจิ้งทุ่มเทเพื่อเขามากมายถึงเพียงนี้ สิ่งที่ไม่มีในโลกมนุษย์จะหามาเจอได้อย่างไร

Bình Luận ()

0/255