เล่ห์ร้ายจอมราชันย์ เล่ม 2

บทที่ 12 เส้นผมบังภูเขา (6)

บทที่ 12 เส้นผมบังภูเขา (6)

ทว่าน่าเสียดายที่ไม่มีใครเห็น ร่างนั้นหันมามองทางเขาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน รัศมีรอบกายล้วนบอกได้ว่าไม่ธรรมดาทว่าน่าเสียดายที่ร่างนั้นเจือจางลงไปทุกทีก่อนจะหายไปกับสายลมพร้อมคำพูดที่ทิ้งไว้ให้เขาหนักอึ้งในอก

“ข้าช่วยเจ้าได้เท่านี้”

คำพูดที่แผ่วเบา คล้ายคนพูดไม่ได้อยู่ที่นี่เศษเสี้ยวดวงจิตในกระบี่คือผู้ใด เหตุใดจึงช่วยเขา แววตาล้ำลึกมีความเศร้าหมอง และอ้างว้างเหมือนใครบางคนที่เขารู้จัก เป็นไปได้หรือไม่ว่าคนผู้นี้คือคนที่ฟางเทียนฟงตามหา

หลิ่วเหวินอี้หันกลับมามองลั่วเหยียนเจิ้งอีกครั้ง ใบหน้าคายขมวดคิ้วลึก เคร่งเครียดจริงจังกว่าครั้งไหนๆ ร่างสูงยืนนิ่งครุ่นคิดถึงปริศนาที่ถูกทิ้งไว้ ทำให้เขาหวนคิดไปถึงความหมายของมัน

“ฝ่าบาท”

ทว่าใบหน้านั้นเผยความห่วงใยเจ้าเหนือหัวอย่างจริงจัง ทำให้หลิ่วเหวินอี้หันไปมองอย่างเวทนา ในเมื่อเจ้านายไม่หยุดพักแล้วผู้ติดตามจะกล้าพักได้อย่างไร

“ซือหมิงเจ้าว่าผู้ใดเป็นจิ้งจอกมาร”

จิ้งจอกคือปีศาจจิ้งจอกใช่หรือไม่

พลันใดนั้นร่างสีขาวที่คุ้นตาก็พุ่งเข้ามาพร้อมเสียงโวยวายเล็กน้อยแต่น้ำเสียงไม่ได้เดือดร้อนอย่างที่ร้องออกมาจริงๆ ภาพที่เห็นทำให้หลิ่วเหวินอี้พูดไม่ออก ฟางเทียนฟง

ยกมือขึ้นลูบดวงตาแผ่วเบาเกิดอะไรขึ้นกับดวงตาของเขา

หลิ่วเหวินอี้นิ่วหน้ามองสองคนที่ทะเลาะกันอย่างเด็กๆ ทว่าหัวข้อกลับเกี่ยวโยงกับเขา คำเรียกว่าเมียที่ออกจากปากของลั่วเหยียนเจิ้งในครั้งนี้ทำให้เขาหน้าแดงด้วยความเก้อเขินเล็กน้อย

แต่น่าแปลกที่เขาสามารถเห็นรูปลักษณ์ของฟางเทียนฟงได้ชัดเจน อาภรณ์สีขาวขับผิวให้ดูผ่องใส

“จิ้งจอกเก้าหาง!”

Bình Luận ()

0/255