เล่ห์ร้ายจอมราชันย์ เล่ม 2

บทที่ 12 เส้นผมบังภูเขา (7)

บทที่ 12 เส้นผมบังภูเขา (7)

หลิ่วเหวินอี้พยายามเรียกฟางเทียนฟงแต่กลับไร้ผลจึงเริ่มถอดใจ และตามคนทั้งหมดไปถึงปลายทาง เวลาผ่านไปอีกสองวันจนร่างสูงของลั่วเหยียนเจิ้งเกินขีดจำกัดของตนเอง ทำให้เขายิ่งกระวนกระวายใจมากขึ้นขณะนั้นฟางเทียนฟงก็ออกไปจากที่หลบซ่อน เขารู้สึกโล่งอกในรอบสองวันที่อย่างน้อยคนหัวดื้อก็ยอมเชื่อฟัง

“เจ้าบ้าจะให้ข้ารู้สึกผิดไปนานแค่ไหน”

หลิ่วเหวินอี้สบถออกมาอย่างหงุดหงิดที่ไม่สามารถทำอะไรได้ นอกจากแต่เฝ้าดูด้วยหัวใจเจ็บปวดและรู้สึกผิดที่เป็นต้นเหตุของความยุ่งยาก สวรรค์ต้องการสิ่งใดกับเขากันแน่ถึงทำให้เห็นความพยายามมากมายของลั่วเหยียนเจิ้งถึงเพียงนี้...

หลังจากย่างไก่ป่ากินจนอิ่มท้องและร่างกายเริ่มดีขึ้น ลั่วเหยียนเจิ้งก็เตรียมที่จะเดินทางอีกครั้ง ทว่าร่างโปร่งของฟางเทียนฟงกลับมายืนขวางทางเอาไว้ ใบหน้ายิ้มละมุนอย่างน่าหมั่นไส้ ยิ่งเห็นยิ่งรู้สึกขัดตา คนตรงหน้ายกกิ่งไม้ในมือโบกไปมาแต่แววตาเรียวคมนั้นกลับไม่มีทีท่าจะปล่อยเขาไป

“ถอย” น้ำเสียงเย็นนิ่งไม่ได้ทำให้ฟางเทียนฟงหวาดหวั่นแม้แต่น้อย

“เจ้ายังไม่ได้บอกข้าเลยเจ้าตามหาสิ่งใดแล้วอี้เอ๋อร์ข้าตอนนี้อยู่ที่ไหน”

“เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้”

เขารู้สึกหงุดหงิดขณะเดียวกันก็ฉุกใจคิดขึ้นได้ว่าคนตรงหน้าเป็นถึงประมุขพรรคจิ้งจอกฟ้าที่มีอำนาจไม่น้อยไปกว่าผู้ใด หากเขาต้องการความช่วยเหลือคนผู้นี้อาจจะช่วยได้ แต่...

ทว่าชีวิตของคนที่รักก็แขวนอยู่บนเส้นด้ายเวลานี้เป็นตายเท่ากัน เหลือเวลาอีกสามสัปดาห์เขาจะทำสำเร็จไหม

ฟางเทียนฟงเลิกคิ้วมองคนตรงหน้าอย่างประหลาดใจ แม้ใบหน้าไม่เปลี่ยนไปทว่าดวงตากลับฉายแววสับสนยิ่งกระตุ้นให้เขาอยากรู้ว่าคนตรงหน้ามีสิ่งใดให้กังวลใจ

น้ำเสียงจริงจังและแววตาเรียวคมที่จ้องมองมาทำให้ลั่วเหยียนเจิ้งมองตามนิ่งๆ

“ข้าว่าเราต้องมีเรื่องต้องคุยกัน” ฟางเทียนฟงเอ่ยเสียงเรียบแต่แรงกดดันมิใช่เล่นๆ อีกต่อไป

ลั่วเหยียนเจิ้งจ้องมองคนตรงหน้าอย่างจริงจังประสบการณ์เลวร้ายหลายปีทำให้รู้ว่าคนตรงหน้าจริงใจกว่าที่เขาคิดไว้ ดวงตาห่วงใยคู่นั้นทำให้เขารู้สึกหงุดหงิด

อี้เอ๋อร์หากเจ้ารู้ว่าข้ายอมลดศักดิ์ศรีตัวเองเพื่อเจ้าขนาดนี้แล้ว โปรดอย่าทิ้งใจให้ผู้อื่น

“อี้เอ๋อร์ถูกพิษโลหิตกลืนกิน”

Bình Luận ()

0/255