เล่ห์ร้ายจอมราชันย์ เล่ม 2

บทที่ 12 เส้นผมบังภูเขา (8)

บทที่ 12 เส้นผมบังภูเขา (8)

“เจ้ารู้หรือว่ายาแก้พิษต้องใช้สิ่งใด”

ฟางเทียนฟงเอ่ยถามเสียงเรียบ ความเชื่อมั่นในแววตาทำให้รู้สึกประหลาดใจ ยาแก้พิษชนิดนี้ใช่ว่าจะหาได้ง่ายๆ ต่อให้ค้นหาทั่วโลกมนุษย์ก็มิอาจทำได้ และอะไรทำให้ลั่วเหยียนเจิ้งมั่นใจขนาดวิ่งพล่านไปทั่วหุบเขาเช่นนี้

“ข้ารู้ เพียงแต่...”

ลั่วเหยียนเจิ้งตอบกลับอย่างหนักแน่นพร้อมดวงตาคมกริบมองศัตรูหัวใจอย่างชั่งใจว่าหากกล่าวออกไปจะเกิดผลอันใดตามมา แต่เมื่อตัดสินใจแล้วจึงพูดต่ออย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก

“ข้าตามหาบัวหยกน้ำค้างพันปีในหุบเขาแห่งเซียน แต่ข้าไม่รู้ว่าจะขึ้นไปอย่างไรจึงคิดว่ามันต้องมีหนทางที่จะขึ้นไปได้”

“อะไรทำให้เจ้ามั่นใจเช่นนั้น สิ่งที่พูดถึงใช่ว่าจะวิ่งไปแล้วจะเจอ หุบเขาแห่งเซียนเลย สิ่งที่เจ้ากำลังตามหาอยู่กึ่งกลางสวรรค์ซึ่งมันมิได้อยู่ที่โลกมนุษย์”

ฟางเทียนฟงโยนกิ่งไม้ในมือทิ้งพร้อมจับคางตัวเองเอียงคอมองลั่วเหยียนเจิ้งอย่างพิจารณาอย่างถี่ถ้วนอีกครั้ง ดวงตาจิ้งจอกเหมือนจ้องมองให้ถึงสิ่งที่ปิดซ่อนเร้นในใจ แต่น่าแปลกแม้จะใช้ภาพมายากับคนตรงหน้าแต่เหมือนจะไร้ผล

“คนของสวรรค์อีกแล้วหรือ”

ฟางเทียนฟงพึมพำเสียงเศร้าเมื่อเห็นดวงจิตได้อย่างชัดเจน ดวงตาคมกริบที่มองมาที่เขาไม่ได้คลายความหวาดระแวงแม้แต่น้อยในทางกลับกันหากไม่จำเป็นฮ่องเต้บุตรของสวรรค์ผู้นี้คงไม่เอ่ยปากร้องขอเขาแน่ๆ น่าอิจฉาหลิ่วเหวินอี้นักที่มีคนรักจนกระทั่งไม่ห่วงใยชีวิตตัวเองเช่นนี้

“เปล่าประโยชน์ ที่แห่งนั้นใช่ว่าจะเข้าไปได้ง่ายๆ ต่อให้เจ้าเป็นบุตรสวรรค์ก็ตาม ยิ่งเวลานี้เจ้าเป็นมนุษย์ยิ่งแล้วใหญ่ แต่ใช่ว่าจะไม่มีหนทาง เพียงแต่...”

หางทั้งเก้าแกว่งไปมาอย่างช้าๆ อารมณ์ตอนนี้มันยากจะอธิบาย

ลั่วเหยียนเจิ้งนิ่วหน้ามองคนตรงหน้าอย่างระวังขณะเดียวกันก็คิดตามคำพูดของอีกฝ่าย แม้จะฟังดูแปลกประหลาด แต่สิ่งที่มั่นใจคือคนตรงหน้าไม่ใช่มนุษย์ พลันนั้นหวนคิดถึงคำทำนายช่วงท้าย “ถูกกักขังในหทัยจิ้งจอกมาร” อีกทั้งคนตรงหน้าสนใจกระบี่หยกขาวของเขาเป็นพิเศษ และยังมีคำกล่าวของอาจารย์ที่เคยบอกว่าความผิดที่หลงรักปีศาจ

“เจ้าเป็นจิ้งจอกมารหรือ” น้ำเสียงและแววตาเหมือนจะไม่ยอมปล่อยให้อีกฝ่ายโป้ปดตนเป็นอันขาด

“เหตุใดเจ้าถึงได้คิดเช่นนั้น”

“ข้อแรกเจ้าต้องการรู้ที่ไปที่มากระบี่หยกขาวของข้า ซึ่งคนที่ให้ข้ามิใช่มนุษย์”

เพียงแค่เกริ่นนำฟางเทียนฟงก็ถลาวิ่งเข้ามาหาด้วยความตื่นเต้น หางทั้งเก้าที่อีกฝ่ายไม่เห็นส่ายไปมาอย่างรวดเร็ว มือเรียวจับมือลั่วเหยียนเจิ้งเขย่าไปมาอย่างอดทนเก็บซ่อนงำความดีใจไว้แทบไม่ไหว

“ฝู่ซาน! เจ้าเห็นฝู่ซานใช่หรือไม่

Bình Luận ()

0/255