เล่ห์ร้ายจอมราชันย์ เล่ม 2

บทที่ 12 เส้นผมบังภูเขา (9)

บทที่ 12 เส้นผมบังภูเขา (9)

“หมายความว่าเช่นไร”

ลั่วเหยียนเจิ้งเอ่ยถามเมื่อรู้สึกความไม่ชอบมาพากล ดวงตาคมกริบจ้องมองฟางเทียนฟงซึ่งถอยห่างจากเขาไปไกลกว่าหนึ่งเมตร ใบหน้างดงามเงยขึ้นมองฟ้าคล้ายตัดพ้อสวรรค์ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น

“ข้ามีบัวหยกน้ำค้างพันปีก็จริง เพียงแต่มันหลอมรวมกับหัวใจข้าเมื่อหนึ่งพันปีก่อน ยามนั้นข้าบาดเจ็บหนักจากแม่ทัพสวรรค์ซึ่งตามล่าข้า ในคืนที่เหน็บหนาวคนที่ช่วยเหลือข้ามีเพียงผู้เดียว บัวหยกน้ำค้างพันปีที่รักษาได้ทุกอย่างถูกหล่อหลอมกับหยดโลหิตของเทพและถูกฝังอยู่ในหัวใจข้า

คนที่มอบชีวิตใหม่ให้ข้า แต่กลับต้องมารับเคราะห์กรรมแทนข้าทุกอย่าง และเพื่อชีวิตใหม่ที่ถูกมอบให้ข้าจึงใช้ชีวิตที่เหลือให้คุ้มค่ามากที่สุด ในเมื่อสวรรค์พรากคนที่ข้ารักไป ลั่วเหยียนเจิ้งเจ้าช่วยตอบข้าได้หรือไม่ว่าข้าควรเลือกทางไหนระหว่างทิ้งชีวิตที่เหลือให้กับสหายที่รู้จักได้ไม่นานกับเก็บชีวิตเพื่อตามหาคนที่ข้ารักต่อไป”

ลั่วเหยียนเจิ้งนิ่งอึ้งไปกับความจริงที่ได้รับ แสดงว่าบัวหยกน้ำค้างพันปีมิใช่หาง่ายๆ แม้กระทั่งที่แดนเซียนเองก็ตาม ความเจ็บปวดทั้งแววตาและน้ำเสียงของฟางเทียนฟงในเวลานี้ทำให้เขารู้สึกเจ็บไม่แพ้กัน

บ้างก็นอนอาบแดดจนตะวันลาลับขอบฟ้าไปก็ไม่ยอมลุกไปที่ใดจนกระทั่งเขาไปหา

“เจ้าอยากได้คำตอบแบบไหน

“จากใจเจ้า”

“ข้าอยากให้เจ้ามอบบัวหยกน้ำค้างพันปีให้ข้า”

คำตอบที่ไม่เกินจากที่คิดไว้ไม่ได้ทำให้ฟางเทียนฟงแปลกใจแม้แต่น้อย จึงได้เอ่ยถามกลับอย่างใจเย็นเพราะเชื่อมั่นว่าคนอย่างลั่วเหยียนเจิ้งย่อมมีเหตุผลในการตัดสินใจมิเช่นนั้นคงจะเป็นฮ่องเต้มิได้

ทว่าคำตอบนี้กลับทำให้ดวงจิตที่ไม่มีใครมองเห็นถึงกลับสั่นสะท้าน ดวงตาเรียวสวยมองทั้งคู่อย่างตื่นตะลึง

“พอจะบอกเหตุผลให้ข้าฟังได้หรือไม่”

“ประการแรกเพราะเจ้าใช้ชีวิตมานานมากแล้ว ประการที่สองเพราะเจ้าไม่มีทางได้พบเจออาจารย์อีกครั้งต่อให้ผ่านไปสักหมื่นปีก็ตาม

“หมายความว่าไง ฝู่ซานถูกสวรรค์กักขังไว้งั้นหรือ” ดวงตาสีฟ้าตวัดมองพร้อมแรงกดดันทับมาจนแทบทำให้ขยับไม่ได้

Bình Luận ()

0/255