เล่ห์ร้ายจอมราชันย์ เล่ม 2

บทที่ 13 บัวหยกน้ำค้างพันปี (3)

บทที่ 13 บัวหยกน้ำค้างพันปี (3)

หลิ่วเหวินอี้เงยหน้าลุกขึ้นตามอย่างว่าง่าย ใบหูแดงเล็กน้อยกลับคำพูดของจิวชงหยวน ดวงตาเรียวเหลือบมองหลวนซานที่ส่งสายตาห่วงใยมาให้ เขาพยักหน้ารับเหมือนจะบอกว่าไม่เป็นไร

“รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง” จิวชงหยวนเอ่ยถามพร้อมตรวจชีพจรไปด้วย ร่างกายที่มีพลังวัตรมากมายจนน่าอิจฉาเพราะการเสียสละของใครบางคน ดวงตาเรียวมองคนตรงหน้าอย่างพิจารณา ใบหน้างดงามไม่ได้สลักไว้ด้วยน้ำแข็งอีกแล้ว มันฉายไว้ด้วยความเศร้าหมองอย่างเปิดเผย

“ข้าสบายดีทุกอย่าง ขอบคุณพวกท่านมาก” หลิ่วเหวินอี้บอกเสียงเรียบ พิจารณาทั้งคู่ที่ดูแตกต่างกันรัศมีสีทองที่แผ่ออกมาจากลู่เฟยทำให้มองตามอย่างครุ่นคิด สายตาเขามีปัญหาหรืออย่างไรถึงได้มองเห็นสิ่งที่คนอื่นเขาไม่เห็นกัน

“ดีแล้วที่ไม่เป็นไร ว่าแต่ตอนที่เจ้าสลบเจ้าพอจะรู้อะไรบ้างไหม” จิวชงหยวนลองเอ่ยถามขณะยื่นน้ำชาให้อีกฝ่ายดื่มเพราะสลบไปหลายวันทำให้เสียงแหบแห้งไปบ้าง

หลิ่วเหวินอี้รับมาดื่มอย่างว่าง่าย ลอบมองคนถามอย่างครุ่นคิดก่อนจะเหม่อมองออกข้างนอก เขาไม่เคยรู้สึกสูญเสียคนสำคัญ ทำให้ความรู้สึกนี้ยากจะอธิบายตั้งแต่เกิดมาใหม่ในชาตินี้เขาไม่เคยคิดจะไว้ใจผู้ใด เหตุผลที่คบล้วนแล้วแต่ผลประโยชน์ทั้งสิ้น จนกระทั่งผ่านความเป็นความตายมาครั้งนี้ทำให้รู้ว่าแท้จริงแล้วโลกใบนี้ไม่ได้โหดร้ายเสมอไป

“นี่ไม่ใช่จุดจบของฟางเทียนฟงแต่มันเป็นการเริ่มต้นในสิ่งที่เขาเลือกที่จะเดิน”

หลิ่วเหวินอี้หันไปมองลู่เฟยที่เอ่ยออกมาเหมือนไปนั่งอยู่กลางใจเขาว่ากำลังกังวลสิ่งใดอยู่ ความสูงส่งของอีกฝ่ายทำให้รู้ว่าไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาแต่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจขจัดความเศร้าหมองภายในใจได้ แต่ขณะเดียวกันเขากลับรู้สึกยินดีที่ฟางเทียนฟงจะได้พบคนผู้นั้นเสียที

“แสดงว่าเจ้ารู้ทุกอย่าง”

หลิ่วเหวินอี้ไม่ได้กล่าวสิ่งใดอีกและไม่จำเป็นต้องพูดเมื่อคนที่อยู่ตรงหน้าล้วนไม่ใช่คนธรรมดา เมื่อทุกอย่างเป็นไปได้ดี จิวชงหยวนกับลู่เฟยก็ขอตัวออกเดินทางและให้เขารอลั่วเหยียนเจิ้งที่นี่

หลังจากที่ทั้งคู่ออกจากห้องไปหลวนซานก็พุ่งเข้ามาหาพร้อมสำรวจร่างของเจ้านายอย่างมึนงงเพราะตอนหัวค่ำอาการยังหนักอยู่แต่ตอนฟ้าใกล้สางอาการกลับหายดีแล้ว

“นายน้อยท่านไม่เป็นไรจริงๆ ใช่ไหมขอรับ”

หลวนซานเอ่ยถามอย่างเป็นห่วงแต่เมื่อดูลมปราณของเจ้านายกลับต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่ พลังวัตรมากมายและแน่นหนาเช่นนี้มาจากที่ใด

“ขอบใจเจ้ามาก ข้ายังสบายดี”

คำขอบคุณที่ไม่ได้ยินมานานแสนนานยังทำให้ไม่ใจเต้นแรงเท่ารอยยิ้ม

Bình Luận ()

0/255