เล่ห์ร้ายจอมราชันย์ เล่ม 2

บทที่ 13 บัวหยกน้ำค้างพันปี (4)

บทที่ 13 บัวหยกน้ำค้างพันปี (4)

“หากสตรีผู้นั้นเป็นมารดาท่านจริงๆ ท่านจะทำเช่นไรขอรับ”

หลวนซานถามอย่างระวัง วันนั้นเขาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดแต่ไม่อาจไปช่วยได้ทันเพราะคืนนั้นไม่ได้ติดตามนายน้อยไปตั้งแต่แรก ครั้งที่เห็นเจ้านายโดนแทงกลางอกหัวใจเขาแทบสลาย คนตรงหน้าเปรียบเสมือนทุกอย่างของเขา น้องชาย เจ้านายและครอบครัวเพียงหนึ่งเดียว หากสูญเสียไปก็ไม่รู้ว่าชีวิตของเขาจะเป็นเช่นไรต่อไป

“จับเป็นมาหากทำไม่ได้ก็สังหารซะ” คำตอบที่โหดเหี้ยมและหนักแน่นทำให้หลวนซานกลืนน้ำลายลงคออย่างลำบาก เพราะอย่างไรคนผู้นั้นก็เป็นมารดาจะสังหารโดยง่ายอย่างนั้นหรือ

“หลวนซานชีวิตข้าถูกนางมอบให้ แต่นางก็พรากมันไปแล้ว ต่อไปนี้ข้ากับนางไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกันอีก” หลิ่วเหวินอี้เอ่ยบอกเสียงเรียบเหมือนจะเข้าใจสีหน้าลำบากใจของผู้ติดตามคนสนิท แม้จะเอ่ยออกมาอย่างง่ายดาย ใครจะรู้ว่าหัวใจเขาเจ็บปวดมากแค่ไหน แต่ว่า... เขาได้ตายจากไปด้วยน้ำมือของนางแล้ว

“เข้าใจแล้วขอรับ”

หลวนซานรับคำหนักแน่นก่อนจะถอยห่างออกไปทำตามคำสั่ง ปล่อยเหลือไว้เพียงร่างโปร่งลุกขึ้นยืนเหม่อมองท้องฟ้าที่เงียบเหงา

หลิ่วเหวินอี้มองดูรองเท้าสีดำที่ถักทองดงามที่เคยถูกทิ้งและเขาเก็บมันไว้ เวลานี้เขาเลือกที่จะสวมใส่มัน การตัดสินใจที่จะลองเปิดใจพิจารณาลั่วเหยียนเจิ้งในครั้งนี้ไม่ได้เกิดจากการฝืนใจแต่อย่างไร

หัวใจที่เคยสงบนิ่งกลับสั่นระรัวทุกครั้งเมื่อย้อนคิดไปถึงคนที่เร่งเดินทางกลับมาแคว้นลั่วหยาง คนที่ทำทุกอย่างเพื่อให้เขามีชีวิตรอดแม้จะไม่ได้ช่วยอะไรมากนักแต่ความรักที่บริสุทธิ์ของอีกฝ่ายทำให้ปฏิเสธไม่ลงจริงๆ

“อี้เอ๋อร์” เสียงร้องเรียกพร้อมร่างสูงพุ่งเข้ามากอดหลิ่วเหวินอี้ไว้แน่นจนดิ้นไม่ได้

“อี้เอ๋อร์เจ้าเป็นเช่นไรบ้าง ยังเจ็บตรงไหนอีกหรือไม่”

หลิ่วเหวินอี้เบิกตากว้างคว้ามืออีกฝ่ายไว้แน่น เขาเพิ่งจะทำใจยอมรับเรื่องนี้แต่นี่มันเร็วเกินไปไหม

“ข้าสบายดีท่านพี่กลับมาเหนื่อยๆ ควรพักก่อน” หลิ่วเหวินอี้บอกอย่างเป็นห่วงคนตรงหน้าสภาพดูไม่ได้เลยผมเผ้ารุงรังและยังมีหนาดเคราขึ้นจนเขี้ยวครึ้ม

“ให้เจิ้นดูบาดแผลเจ้า” ลั่วเหยียนเจิ้งไม่ยอมแพ้จับมือออก สายตาดื้อรั้นและไม่ยอมเชื่อฟังจนกว่าจะเห็นด้วยตาตนเองทำให้หลิ่วเหวินอี้ยกมือออกอย่างยอมแพ้

ลั่วเหยียนเจิ้งมองแผ่นอกขาวเนียนอย่างตะลึงงัน บาดแผลสาหัสหายไปไม่มีร่อยรอยให้เห็นแม้แต่น้อย

Bình Luận ()

0/255