เล่ห์ร้ายจอมราชันย์ เล่ม 2

บทที่ 13 บัวหยกน้ำค้างพันปี (5)

บทที่ 13 บัวหยกน้ำค้างพันปี (5)

“หลิ่วเหวินอี้สัญญากับเจิ้นว่าชีวิตที่เหลือของเจ้าจะปกป้องมันไว้จนสุดความสามารถ จะไม่ให้ผู้ใดพรากมันไปอีก”

น้ำเสียงที่สั่นพร่าและร่างที่สั่นเล็กน้อยทำให้หลิ่วเหวินอี้นิ่งไป ความรู้สึกห่วงใยของอีกฝ่ายเขารับรู้ดีอีกทั้งความพยายามทุกวิธีทางที่คนตรงหน้าพยายามที่จะช่วยเหลือตน ใบหน้างดงามยกยิ้มบางก่อนจะพูดหยอกเย้าด้วยน้ำเสียงอ่อนลงกว่าปกติ

“ไม่ใช่ว่าท่านต้องบอกว่าจะปกป้องชีวิตที่เหลือของข้าหรอกหรือ”

แต่เวลานี้วรยุทธ์ข้าด้อยกว่าเจ้ามากเห็นทีข้าต้องหมั่นฝึกฝนมากกว่าเดิม” ลั่วเหยียนเจิ้งปล่อยคนในอ้อมกอดพร้อมตอบกลับอย่างจริงจัง แต่ต้องนิ่วหน้าเมื่อรับรู้ว่าวรยุทธ์ของเขามันด้อยกว่าอีกฝ่ายอย่างน้อยก็ตั้งสองขั้น เขาดูถูกพลังวัตรของฟางเทียนฟงไม่ได้จริงๆ

พลันใดนั้นสายตาก็มองเห็นรองเท้าสีดำที่คุ้นตาซึ่งหลิ่วเหวินอี้สวมใส่อยู่

หลิ่วเหวินอี้ยกยิ้มบางมองคนซุกหน้ากับซอกคอตัวเองอย่างขำขัน พลังวัตรของจิ้งจอกสองพันปีจะอ่อนด้อยได้อย่างไร

หลิ่วเหวินอี้บอกเสียงเรียบแต่ความอ่อนโยนที่สัมผัสได้ทำให้ลั่วเหยียนเจิ้งใจสั่นระรัว ความรู้สึกอยากกอด อยากจูบคนตรงหน้าถาโถมเข้ามาในใจจนแทบสะกดกลั้นไม่ไหว

“ข้าทำเป็นแต่บัวลอยไข่หวานและก็พายองุ่น”

หลิ่วเหวินอี้เอ่ยดักคอ เขาทำอาหารฝรั่ง อาหารไทยและขนมหวานได้แต่อาหารจีนเขาทำไม่เป็น

“เดี๋ยวข้ามา”

Bình Luận ()

0/255