เล่ห์ร้ายจอมราชันย์ เล่ม 2

บทที่ 13 บัวหยกน้ำค้างพันปี (6)

บทที่ 13 บัวหยกน้ำค้างพันปี (6)

“อิ่มแล้วหรือ” หลิ่วเหวินอี้เอ่ยถามอย่างกังวลเพราะแม้จะพร่องไปมากแต่เขาอยากให้อีกฝ่ายทานมากกว่านี้

“เจิ้นอยากทานบัวลอยไข่หวานฝีมือเจ้า” หลิ่วเหวินอี้พยักหน้ารับก่อนจะเรียกขันทีนำของหวานมาตบท้ายรายการมื้อเที่ยง บัวลอยหลากสีดูงดงามน่าทานและยังสอดไส้ด้วยเผือก เขาตักใส่ถ้วยเล็กและยื่นให้อีกฝ่ายอย่างระวัง

ลั่วเหยียนเจิ้งรับมาพร้อมลองชิมช้าๆ ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างเมื่อรสชาติอร่อยกลมกล่อมหอมหวานถูกปากและเริ่มลงมือทานอย่างจริงจัง นานมากแล้วที่เขาไม่ได้ทานบัวลอยไข่หวานแต่ก็ยังจดจำรสชาติได้เป็นอย่างดี แม้จะแตกต่างจิวชงหยวนเล็กน้อยแต่ก็ไม่ด้อยไปกว่ากัน

อาหารมื้อเที่ยงจบลงด้วยดี ลั่วเหยียนเจิ้งจึงออกมาเดินเล่นนอกตำหนักและเดินชมการก่อสร้างตำหนักเถาฮวาที่สร้างเสร็จเกินครึ่งแล้วเขามองตามอย่างพึงพอใจ ข้างกายมีหลิ่วเหวินอี้เดินเคียงข้างใบหน้างดงามนิ่งเฉยเหมือนทุกครั้ง ทว่ากลับรู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่ได้เย็นชาไร้ใจอีกแล้ว ใบหูแดงเล็กน้อยเพราะเขาจับมือเอาไว้แน่นแม้จะพยายามดึงออกแต่ในเมื่อเขาไม่ยอมจึงได้ปล่อยเลยตามเลย มุมปากยกยิ้มเขารู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูกจนอยากอยู่แบบนี้ตลอดไป

“ท่านพี่

ลั่วเหยียนเจิ้งหยุดเท้ามองคนที่เอ่ยถามขัดบรรยากาศอารมณ์ดีของตนเองแล้วถอนใจยาว ดวงตาคมจ้องมองใบหน้านิ่งเรียบอย่างครุ่นคิดอาจเพราะเรื่องของน้องเก้าเขายังไม่ได้จัดการอย่างจริงจังและกักขังอยู่ในห้องอาญารอรับโทษทัณฑ์

“แล้วเจ้าคิดเช่นไร” ลั่วเหยียนเจิ้งลองเอ่ยถามคนงามตรงหน้าซึ่งคิ้วขมวดมุ่น เหมือนไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้

“ข้าเป็นคนนอกความจริงไม่อยากยุ่งเรื่องนี้

“ความจริงองค์ชายสิบห้ามาขอร้องข้าให้ท่านปล่อยองค์ชายเก้าไป”

ลั่วเหยียนเจิ้งเลิกคิ้วมองอย่างแปลกใจ ไม่คิดว่าเพ่ยอวี้จะออกปากให้หลิ่วเหวินอี้ออกหน้าแทนองค์ชายเก้าและยังไม่เคยได้ยินว่าน้องเล็กจะมีความสัมพันธ์อันดีกับลั่วหลิ่งเห้อมาก่อน

“เรื่องนี้เจิ้นตัดสินใจไปแล้วเพียงแต่ยังไม่มีเวลาจัดการเพราะยุ่งเรื่องของเจ้าอยู่”

“ในเมื่อท่านพี่ตัดสินใจไปแล้วข้าคงพูดอันใดมากไม่ได้”

Bình Luận ()

0/255