เล่ห์ร้ายจอมราชันย์ เล่ม 2

บทที่ 13 บัวหยกน้ำค้างพันปี (7)

บทที่ 13 บัวหยกน้ำค้างพันปี (7)

“เรื่ององค์ชายเก้าข้ามีหนทางช่วยได้”

หลิ่วเหวินอี้จุดประกายความหวังให้ฮ่องเต้ที่ไม่อยากสังหารพี่น้องของตัวเอง หากองค์ชายเก้าไม่ได้มีจิตใจเมตตามาตั้งแต่ต้นลั่วเหยียนเจิ้งคงไม่กังวลใจเช่นนี้

ทันทีที่กล่าวจบลั่วเหยียนเจิ้งกลับยกยิ้มบาง แผนการเรียบง่ายทว่าหากไม่ใช่พลังลมปราณของฟางเทียนฟงคงจะกระทำไม่ได้ ภาพมายาความสามารถใหม่ที่หลิ่วเหวินอี้ทำได้ทำให้เขาตื่นตะลึง แผนการแยบยลในครั้งนี้ยากนักจะมีคนจับได้หากสองสามีนั่นไม่เปิดเผยตัวตน

แต่นี่ถือว่าเป็นการกระทำครั้งสุดท้ายที่สามารถมอบให้น้องชายร่วมสายโลหิตได้ ลั่วหลิ่งเห้อหากมิใช่คนจิตใจดีมาตั้งแต่ต้นเขาคงสังหารอย่างไม่ลังเล แต่เพราะอีกฝ่ายไม่อยากมีอำนาจและทะเยอทะยานอยู่อย่างเงียบๆมาโดยตลอดถึงทำให้เขาคิดมากถึงเพียงนี้

ผ่านไปสามวันข่าวการประหารองค์ชายเก้าดังไปทั่วแคว้นลั่วหยางในฐานะกบฏพร้อมกับป้ายประกาศจับตัวองค์ชายสิบดังไปทั่วทุกหัวเมืองกอปรกับเงินรางวัลล่อตาล่อใจให้เหล่าจอมยุทธ์ทั้งหลาย ข่าวเล่าลือนี้ดังไปนานหลายเดือน

ทว่าคนที่ทุกคนคิดว่าตายไปแล้วเวลานี้กำลังสร้างหลักปักฐานอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ

ภายในวังหลวงยังดำเนินชีวิตอย่างเรียบง่ายต่อไป

ฮ่องเต้ไม่เคยเสด็จมาหาตั้งแต่แต่งตั้งพระสนมหลิ่วหวงกุ้ยเฟย ซึ่งเป็นบุรุษที่งดงามเกินกว่าสตรีนางใด

มีเพียงพระสนมกุ้ยเฟยหมู่ตานซึ่งเป็นธิดาของแคว้นโจวเท่านั้นที่ไม่ได้เดือดเนื้อร้อนใจกับเรื่องนี้

ร่างบอบบางงดงามในอาภรณ์สีชมพูเดินเล่นภายในอุทยานในตำหนักของตัวเอง ทว่าวันนี้นางเดินมาไกลกว่าทุกวันจึงได้เห็นพระสวามีเพียงในนามและพระสนมหลิ่วหวงกุ้ยเฟยกำลังเดินเล่นอยู่ในอุทยานส่วนพระองค์เช่นกัน สองมือที่จับจูงกันนั้นชวนให้อิจฉา ทว่าพระนางเพียงแค่ยกยิ้มดวงตาพราวระยับ

“พระสนม”

Bình Luận ()

0/255