เล่ห์ร้ายจอมราชันย์ เล่ม 2

บทที่ 13 บัวหยกน้ำค้างพันปี (8)

บทที่ 13 บัวหยกน้ำค้างพันปี (8)

“อี้เอ๋อร์เดือนหน้าไปประพาสป่ากับเจิ้นนะ”

น้ำเสียงออดอ้อนของคนข้างตัวให้หลิ่วเหวินอี้ถอนหายใจ ความน่าเกรงขามของอีกฝ่ายหายไปหมดหลังจากรู้ใจตัวเอง แม้เขาไม่เคยบอกความรู้สึกให้ลั่วเหยียนเจิ้งรู้ทว่าการกระทำที่อ่อนลงยอมให้หลายส่วนก็น่าจะรู้ได้

“ข้าหมดหน้าที่แล้วจะกลับนิกายมารฟ้า”

หลิ่วเหวินอี้บอกความตั้งใจของตัวเอง แม้จะตกหลุมรักลั่วเหยียนเจิ้งไปแล้วแต่เขาก็ยังมีหน้าที่ของตัวเองไม่อาจอยู่กับอีกฝ่ายได้นานนัก ร่างสูงตัวแข็งทื่อจับข้อมือเขาแน่นมากขึ้นดวงตาคมกริบจ้องมองเขาอย่างจริงจังจนอดที่จะหวาดหวั่นไม่ได้ ทว่าใบหน้ายังคงเรียบนิ่งมองตอบด้วยสายตาเรียบเฉยจนทำให้คนมองมารู้สึกหงุดหงิด

“อี้เอ๋อร์เจ้าจะทิ้งเจิ้นเช่นนั้นหรือ”

น้ำเสียงเคร่งขรึมและดวงตาคมที่มองมาทำให้หลิ่วเหวินอี้เบือนหน้าหนี แม้จะชอบลั่วเหยียนเจิ้งแต่ไม่อาจจะอยู่ที่นี่ได้ เขาไม่ใช่นกและไม่ชอบการถูกกักขังให้อยู่แต่ในกรงทองถึงจะสุขสบายแต่ก็ไร้อิสระ

เพียงแต่เวลานี้เขายังไม่พร้อมที่จะละทิ้งทุกอย่างเพื่อลั่วเหยียนเจิ้ง เช่นเดียวกับฮ่องเต้ที่ไม่มีทางละทิ้งทุกอย่างเพื่อเขา

“ท่านพี่เหยียนเจิ้งเวลานี้ข้อตกลงเราสิ้นสุดแล้ว อีกทั้งข้าไม่มีความจำเป็นต้องรู้เรื่องกระบี่หยกขาวอีกแล้ว”

ลั่วเยียนเจิ้งมองตามร่างโปร่งอย่างนิ่งงัน มือหนากำข้อมืออีกฝ่ายไว้แน่น

“ที่ผ่านมาเจ้าไม่ได้รู้สึกเช่นเดียวกับเจิ้นบ้างหรือ”

น้ำเสียงเจ็บปวดของคนตรงหน้าทำให้หลิ่วเหวินอี้นิ่งเงียบ หากเขายอมบอกความจริงไปอีกฝ่ายจะแก้ปัญหาเช่นไร แต่เขาอยากลองบอกดูสักครั้ง

“แม้ข้ากับท่านจะรู้สึกเช่นเดียวกันแต่แล้วอย่างไรเพราะว่าข้ามิได้ใจกว้างให้คนที่ข้ารักมีสตรีหรือบุรุษอื่นอีก ที่สำคัญแม้ข้ากับท่านจะรู้สึกตรงกันแต่ข้ามิอาจมีบุตรให้ท่านได้สืบทอดบัลลังก์ได้

“ไม่” ลั่วเหยียนเจิ้งคว้าร่างโปร่งมากอดไว้แน่นพร้อมปฏิเสธการพบเจอกันอย่างจริงจัง

“อี้เอ๋อร์เจิ้นปล่อยเจ้าไปไม่ได้

Bình Luận ()

0/255