เล่ห์ร้ายจอมราชันย์ เล่ม 2

บทที่ 14 เทศกาลล่าสัตว์ (2)

บทที่ 14 เทศกาลล่าสัตว์ (2)

“ขอบพระทัยฝ่าบาท”

“อือ ไม่ต้องเกรงใจ สหายเมียเจิ้นก็เหมือนสหายเจิ้นนั่นแหละ”

ลั่วเหยียนเจิ้งบอกด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะลูบหลังให้คนสำลักน้ำชาหน้าดำหน้าแดง พร้อมดวงตาเย็นนิ่งมองตาเขียวกลับมาทำให้อดที่จะยิ้มออกมาจากหัวใจไม่ได้ เขาชอบที่ตนเองสามารถทำให้หลิ่วเหวินอี้เปลี่ยนสีหน้าได้และยิ่งรู้สึกตื่นเต้นเมื่อคิดถึงเวลาที่เจ้าตัวนอนอยู่ภายใต้ร่างเขาจะมีสีหน้าเช่นไร

“ข้าไปเป็นเมียท่านตั้งแต่เมื่อไรกัน แล้วอีกอย่างเลิกทำสีหน้าโรคจิตนั่นเถอะ”

หลิ่วเหวินอี้บอกอย่างเอือมระอา บรรยากาศสองคนทำให้ผู้เป็นแขกรับเชิญทำสีหน้าไม่ถูก รู้สึกว่าตัวเองอยู่ไม่ถูกที่ถูกทางจึงได้แค่ก้มหน้าจิบชาในมืออย่างเงียบงันทำตัวไร้ตัวตนให้มากที่สุด

“หึ”

เสียงหัวเราะอย่างไม่น่าไว้ใจของลั่วเหยียนเจิ้งทำให้หลิ่วเหวินอี้หรี่ตามองอย่างจับผิดก่อนจะเลิกสนใจ หันศีรษะกลับมามองสหายที่นั่งเงียบงันเป็นใบ้แล้วได้แต่ส่ายหน้า ความรื่นเริงของถังต้าหลี่หายไปไหนหมดหรือว่าเกิดสิ่งใดขึ้นระหว่างที่เขาพักอยู่วังหลวง

“เกิดอะไรขึ้นเมื่อสามเดือนก่อนหรือไม่”

“เปล่า

“หืม...” หลิ่วเหวินอี้รับจดหมายมาอ่านด้วยความแปลกใจ ก่อนจะเปิดอ่านด้วยใบหน้านิ่งเรียบ

“ขอบใจเจ้ามาก”

ลั่วเหยียนเจิ้งนิ่วหน้ามองทั้งคู่อย่างไม่ชอบนักรู้สึกเวลานี้ตนเหมือนคนนอกอย่างไรอย่างนั้น ก่อนจะฉุดร่างโปร่งที่นั่งอยู่ไม่ห่างเข้ามาใกล้จะแทบจะเกยหน้าตักตนเองพร้อมจดหมายในมือที่ถือวิสาสะเปิดอ่านโดยมีเจ้าของจดหมายเหลือบตาขึ้นมองอย่างระอา

“ท่านหึง?”

“เหมยฮวาเป็นว่าที่คู่หมั่นเจ้า เจิ้นจะกินน้ำส้มสายชูย่อมไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจในเมื่อเจ้าเป็นเมียเจิ้น”

“เช่นนั้นสนมในวังหลังของท่าน

“อี้เอ๋อร์เจ้าน่ารักที่สุดเลย

“ท่านจะสร้างศัตรูเพิ่มหรือไง

และยังไม่อายฟ้าดินอีกจึงได้แต่ถอนหายใจอย่างอ่อนใจ เหลือบมองสหายที่มองมาด้วยดวงตาเบิกกว้างคล้ายตกใจและทำตัวไม่ถูกอย่างนึกสงสาร

Bình Luận ()

0/255