เล่ห์ร้ายจอมราชันย์ เล่ม 2

บทที่ 14 เทศกาลล่าสัตว์ (4)

บทที่ 14 เทศกาลล่าสัตว์ (4)

“อือ คิดถึง”

คำตอบที่ไม่คาดคิดว่าจะได้ยิน ทำให้ลั่วเหยียนเจิ้งเบิกตากว้าง เอามือแตะหน้าผากวัดอุณภูมิในร่างคนงามอย่างไม่แน่ใจ ว่าไม่สบายหรือไม่ ดวงตาเย็นชามองมาอย่างดุดัน จึงฉีกยิ้มกว้างมากกว่าเดิมพร้อมรวบร่างโปร่งมากอดอีกครั้ง เพียงแค่คำว่าคิดถึงเขาก็ดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่หากได้ยินคำว่ารักเขาคงไม่ยอมให้หลิ่วเหวินอี้ออกจากห้องบรรทมแน่ๆ

“เจิ้นก็คิดถึงเจ้า”

หลิ่วเหวินอี้นั่งนิ่งมองคนบอกว่าคิดถึงอย่างไม่เชื่อถือเท่าไรนัก แต่เขาก็เลิกที่จะใส่ใจเพราะคนเป็นกษัตริย์เชื่อใจไม่ค่อยได้ โดยเฉพาะจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ที่ยังซ่อนเขี้ยวเล็บไว้อีกมากอย่างลั่วเหยียนเจิ้ง ทว่าหัวใจกลับรู้สึกอิ่มเอมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ปล่อยข้าได้แล้ว” หลิ่วเหวินอี้บอกคนที่กอดเอวตนเองไม่ปล่อยแม้จะไม่ได้รัดแน่นอย่างน่าอึดอัดแต่มันกลับทำให้หัวใจเขาทำงานมากกว่าปกติ

“เจิ้นขอโทษที่ปล่อยให้เจ้าเหงาอยู่คนเดียว”

น้ำเสียงสำนึกผิดพร้อมมือหนาปล่อยร่างโปร่งออกอย่างไม่เต็มใจนัก ดวงตาคมมองสำรวจร่างโปร่งที่งดงามไม่เปลี่ยนไปอย่างแสนคิดถึง

“ข้าแค่เบื่อไม่ได้เหงา แล้วนี่ใกล้จะถึงเทศกาลล่าสัตว์แล้วต้องเตรียมตัวออกเดินทางล่วงหน้าหากข้าไม่ทำเช่นนี้ท่านพี่คงไม่ออกมา” หลิ่วเหวินอี้อธิบายเสียงเรียบนิ่งสีหน้าไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิม

ยิ่งอยู่ใกล้ชิดคนตรงหน้ายิ่งทำให้เขาหลงใหลหลิ่วเหวินอี้มากขึ้น งดงามเย็นชาแต่จิตใจอ่อนโยนมากกว่าที่เห็นหรือไม่อาจเป็นเขาเพียงคนเดียวที่ได้เห็นด้านนี้ของคุณชายสี่ซึ่งใครๆ ต่างเรียกว่าขยะไร้ค่า

แม้เจ้าตัวจะมาอยู่กับเขาที่นี่ทว่ากลับมีตัวแทนของตัวเองเดินเร่ร่อนอยู่ข้างนอก จึงสืบลงไปได้ความว่าคนผู้นั้นไม่ใช่ใครที่ไหนกลับเป็นจั่วเหรินคนที่ทำตัวสนุกเฮฮาอยู่ภายนิกายมารฟ้าแต่กลับแสดงบทบาทของหลิ่วเหวินอี้ได้อย่างไม่มีตกหล่น

“ใครไปงานนี้บ้าง” หลิ่วเหวินอี้เอ่ยถามเมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบไป

“ไม่มากนัก เจ้าว่าอันใดหรือไม่หากเจิ้นต้องพาเหล่าสนมไปด้วย”

ก่อนจะถอนหายใจยาวเมื่อคิดว่าตนเองไม่มีสิทธิ์ไปหวงห้าม

“นั่นเรื่องของท่าน”

“อี้เอ๋อร์คนดีที่เจิ้นทำเช่นนี้ย่อมมีเหตุผล เจิ้นไม่ได้เอาไปหมดหรอกแค่ไม่กี่คนเท่านั้น หมากสำคัญเช่นนี้ไม่ใช้ให้คุ้มค่าได้เช่นไร” หลิ่วเหวินอี้มองคนตรงหน้าที่ฉายแววเจ้าเล่ห์มาเพียงครู่ก่อนจะถอนหายอีกครั้ง

Bình Luận ()

0/255