เล่ห์ร้ายจอมราชันย์ เล่ม 2

บทที่ 14 เทศกาลล่าสัตว์ (7)

บทที่ 14 เทศกาลล่าสัตว์ (7)

“เจ้าว่านายเจ้าจะง้อฝ่าบาทหรือไม่”

เอ่ยถามคนที่พิงต้นไม้กอดอกมองมาด้วยดวงตาว่างเปล่า ใบหน้าหวานไม่เหมาะกับสีหน้านิ่งเฉยที่เห็นทีไรก็อดแกล้งไม่ได้ทุกครั้งและไม่ใช่แค่เขาที่คิดอย่างนั้นเพราะคนที่นั่งอยู่บนต้นไม้เหนือศีรษะของคนทั้งคู่ก็คิดไม่ต่างกัน

“แม้แต่ตัวข้าเองก็คาดเดาอารมณ์นายน้อยไม่ได้หรอก” หลวนซานตอบกลับอย่างง่ายดายเพราะไม่มีประโยชน์อะไรที่จะโป้ปดคนทั้งคู่ที่พยายามช่วยชีวิตนายน้อยของตน

“นั่นสินะ” หยางซือหมิงพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะเอ่ยถามกวงไห่สหายร่วมตายที่นั่งอยู่บนต้นไม้เพื่อตัดบทสนทนาเรื่องของเจ้านาย

“เฮ้อ ช่างเถอะว่าแต่เจ้าเตรียมของไว้พรุ่งนี้เรียบร้อยหรือยัง”

คำตอบสั้นๆ สมกับเจ้าตัวไม่ได้ทำให้หยางซือหมิงแปลกใจ

ภายในกระโจมที่บรรยากาศดูอึมครึ้มกว่าทุกวันซึ่งมันมาจากสาเหตุเมื่อตอนกลางวัน หลิ่วเหวินอี้ยังนั่งนิ่งอยู่บนเตียงนอนขณะที่ลั่วเหยียนเจิ้งเอาแต่อ่านหนังสืออย่างไม่สนใจเขาเช่นเคย

ผ่านไปหนึ่งก้านธูปที่ลั่วเหยียนเจิ้งยังนั่งอ่านหนังสือภายใต้โคมไฟ แม้มือจะแสร้งพลิกหน้ากระดาษแต่เจ้าตัวยังไม่รู้ตัวว่าถือหนังสือผิดด้านจนในที่สุดหลิ่วเหวินอี้ก็ทนไม่ไหว ร่างโปร่งเดินเข้าไปหาพร้อมดึงหนังสือในมือออก

“เอาหนังสือคืนมา” น้ำเสียงนิ่งเรียบของคนตรงหน้าทำให้รู้สึกนิ่งอึ้งไป

“โกรธอะไร หากเรื่องเมื่อกลางวันข้าแค่ไม่คุ้นเคยเท่านั้นเอง” หลิ่วเหวินอี้บอกเสียงที่อ่อนลงกว่าปกติหลายส่วน มองดวงตาคมกริบที่เบือนหน้าหนีเหมือนไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้นแล้วได้แต่ถอนหายใจยาว เขาต้องมาง้อเด็กตัวโข่งทั้งๆ

หลิ่วเหวินอี้ขยับเข้าไปใกล้ มือขาวยื่นไปจับไหล่คนที่นั่งเบือนหน้าหนีให้หันกลับมา แต่เหมือนจะไร้ผล เขาถอนหายใจอย่างคิดหนักเกิดมาใหม่ได้สิบเก้าปีจะยี่สิบไม่กี่เดือนแต่ยังไม่เคยง้อใครเลย จะมีคนรักกับเขาทั้งทีก็ดันเป็นผู้ชายและยังตัวโตกว่าตัวเองเสียอีก

น้ำเสียงแผ่วเบาบอกคนที่ยังไม่สนใจตน ตอนแรกเขาก็ยังเฉยชาได้ ทว่านานเข้าหัวใจเขากลับรู้สึกอึดอัดกลัดกลุ้มอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ยิ่งทำให้หลิ่วเหวินอี้ร้อนรนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน หากให้ถีบคืนตอนนี้จะหายโกรธไหม

“ท่านถีบข้าคืนก็ได้ แต่หายโกรธข้านะ” ร่างสูงเลิกคิ้วสูงก่อนจะสลัดมือออกอีกครั้ง พร้อมเดินออกจากกระโจมไปอย่างเงียบงัน หลิ่วเหวินอี้มองตามแผ่นหลังแล้วถอนใจยาว

Bình Luận ()

0/255