เล่ห์ร้ายจอมราชันย์ เล่ม 2

บทที่ 14 เทศกาลล่าสัตว์ (8)

บทที่ 14 เทศกาลล่าสัตว์ (8)

“ซือหมิงนายเจ้าทำไมขี้งอนจัง ข้าเกิดมาง้อคนไม่เป็นพวกเจ้ามีวิธีบ้างไหม”

เพียงแค่เอ่ยถามองครักษ์กลับตาวาวก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหูเบาๆ หลิ่วเหวินอี้ฟังการง้อของหยางซือหมิงแล้วหน้าแดงก่ำไม่ใช่เพราะเมาแต่มันอายจนแทบแทรกแผ่นดิน เมื่อหันไปมองหลวนซานคนสนิทเจ้าตัวก็ไร้เดียงสาไม่ต่างจากตน ดวงตาเรียวคมมองคนที่ดูเชี่ยวชาญตรงหน้าจนพูดไม่ออก

“แล้วตอนนี้ฝ่าบาทหายไปไหน”

“กระโจมกระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ” หยางซือหมิงตอบรับด้วยสีหน้าคาดหวังเต็มที่ว่าหลิ่วเหวินอี้จะไปง้อฮ่องเต้สำเร็จ

หลิ่วเหวินอี้นิ่งอึ้งไปและเริ่มจะเข้าใจแล้วว่าทำไมเจ้าตัวดูกระตือรืนร้นมากกว่าปกติเพราะตอนนี้โดนยึดกระโจมนี่เอง เขายกสุราในมือดื่มไปอึกใหญ่เพื่อเรียกความกล้าออกมา เป็นไงเป็นกัน

หลิ่วเหวินอี้เดินเข้ามาภายในกระโจมเล็กอย่างตั้งใจแน่วแน่ แม้ใบหน้ายังเรียบเฉยทว่าหัวใจเขากลับเต้นแรงเร็วอาการตื่นเต้นเช่นนี้เขาไม่ได้รู้สึกมานานมากแล้ว

หลิ่วเหวินอี้เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าอย่างชั่งใจว่าควรทำอย่างไรดี ประสบการณ์ความรักก็ช่างติดลบสิ้นดีแล้วเขาจะง้อคนขี้งอนสำเร็จไหม

“ท่านพี่” เอ่ยเรียกเสียงเบาแต่ไร้การตอบรับจากคนที่นั่งนิ่งจึงขยับเข้าไปใกล้มากขึ้นสองมือโอบกอดร่างสูงเอาไว้ด้วยหัวใจอัดอั้น เขาไม่ชอบให้อีกฝ่ายเมินเฉยกับเขาอย่างนี้เลย

ทำให้เม้มริมฝีปากแน่น

ร่างหนานั่งนิ่งให้แทะโลมตามอำเภอใจแต่เจ้าตัวไม่ได้ตอบสนองเหมือนทุกครั้ง

“หากท่านยังเย็นชากับข้า ข้าจับท่านข่มขืนแน่ๆ”

หลิ่วเหวินอี้มองอย่างจริงจังเหมือนจะบอกว่าพูดจริงทำจริง

Bình Luận ()

0/255