เล่ห์ร้ายจอมราชันย์ เล่ม 2

บทที่ 15 ศึกรักศึกรบ? (6)

บทที่ 15 ศึกรักศึกรบ? (6)

“ฝ่าบาทเสด็จออกประพาสป่าตั้งแต่เช้าตรู่ขอรับ”

หลิ่วเหวินอี้เหลือบตามองคนเอ่ยบอกเล็กน้อยก่อนจะทานข้าวต่อ หลวนซานก็หลบไปยืนอยู่ไม่ห่างโดยไม่ได้กล่าวสิ่งใดให้เขาได้อับอาย คิ้วขมวดเป็นปมเล็กน้อยเมื่อนึกได้สององครักษ์นั่นไม่มีที่นอน ที่สำคัญพวกเขาเล่นบทรักกันอย่างดุเดือด แล้วสองคนนั่นไปนอนที่ไหนกัน

“หลวนซานเมื่อคืนสองคนนั่นไปนอนที่ใดกัน”

“กระโจมข้าน้อยขอรับ” หลิ่วเหวินอี้มองหลวนซานอย่างพิจารณา สายตาสำรวจเหมือนหาร่องรอยบางอย่างทำให้หลวนซานเบิกตากว้างก่อนจะร้องประท้วงด้วยสีหน้าแดงก่ำ

“ไม่ใช่อย่างนายน้อยคิดนะขอรับ”

“ข้าคิดอะไร” หลวนซานท่าทางอึกอักอย่างไร้คำพูด ดวงตาเรียวเล็กมองมาอย่างเหี่ยวเฉาเหมือนไม่ได้รับความยุติธรรม หลิ่วเหวินอี้หัวเราะในลำคอก่อนจะทานต่ออย่างไม่สนใจ การได้แกล้งคนก็สนุกดีไม่น้อย อ่า...เริ่มจะติดนิสัยจิ้งจอกเจ้าเล่ห์มาแล้วสิ

หลิ่วเหวินอี้ยกน้ำดื่มและลุกขึ้นบิดกายเล็กน้อยความปวดร้าวตามร่างทำให้อยากได้ยาแก้ปวดสักสองเม็ด ว่าไปเขาก็อึดไม่ใช่เล่น เพราะไม่ได้มีไข้อย่างที่หวาดกลัว

พระอาทิตย์ตั้งฉากกลางศรีษะ แต่ลั่วเหยียนเจิ้งยังไม่กลับมาทหารเดินเวรยามเป็นจุดๆ

“นายน้อยเผ่ามูซอมีการเคลื่อนไหว องค์ชายหลิงเซียวออกจากหุบเขาและพรรคพวกจำนวนหนึ่งคาดว่าคืนนี้จะมีการลอบสังหารที่นี่ขอรับ”

หลิ่วเหวินอี้นิ่วหน้าก่อนจะพยักหน้ารับ เรื่องนี้เป็นเรื่องของภายในวังหลวงเขาไม่อยากให้อีกาดำเปิดตัวมากเกินไป

“เตรียมคนของเราให้พร้อม หากอสรพิษแดงไม่ถอนตัว สังหารให้หมด”

“ขอรับ” เงาร่างนั้นตอบรับและมองมาอย่างลังเล ก่อนจะถอนใจและผละจากไปอย่างรวดเร็ว หลิ่วเหวินอี้นิ่วหน้ามองตามเงาร่างสีดำที่หายไปด้วยสีหน้าครุ่นคิด อะไรทำให้มู่ฉีอีกาดำนักฆ่าหมายเลขหนึ่งถอนตัวโดยไม่กล่าวอย่างอื่น

“นายน้อย ข้าว่ามู่ฉีแปลกไปขอรับ” หลวนซานกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด หลิ่วเหวินอี้มองตามแล้วระบายลมหายใจ เขามั่นใจว่ามู่ฉีไม่ได้ทรยศเพียงแค่คิดว่าเจ้าตัวไปก่อเรื่องให้ละอายจนไม่กล้าสู้หน้าเขา

“หลวนซานเจ้าได้ยินข่าวอะไรกับจั่วเหรินหรือไม่”

“ไม่มีอะไรแปลกใหม่นี่ขอรับจั่วเหรินปลอมเป็นนายน้อยและพักอยู่เรือนตะวันออก ส่วนเรื่องคุณหนูเหมยฮวาทางนิกายมารฟ้าไม่เกี่ยวข้องแล้วขอรับ

“สิบเอ็ดมาเล่าให้เจ้าฟัง?”

Bình Luận ()

0/255