เล่ห์ร้ายจอมราชันย์ เล่ม 2

บทที่ 15 ศึกรักศึกรบ? (7)

บทที่ 15 ศึกรักศึกรบ? (7)

“ฉีเห้อปกป้องเพ่ยอวี้ด้วยชีวิต”

ลั่วเหยียนเจิ้งหันไปบอกบุรุษร่างสูงโปร่งที่มีใบหน้าแสนธรรมดาแต่วรยุทธ์ไม่ธรรมดา เพ่ยอวี้เป็นคนสำคัญของเขาหากเป็นอะไรไปคนที่ทุกข์ทรมานก็คือตัวเอง

“พ่ะย่ะค่ะ”

ฉีเห้อรับคำหนักแน่นเหลือบมององค์ชายน้อยที่มีสีหน้ายุ่งเหยิงเล็กน้อยแล้วถอนใจยาว คาดว่าคงจะรู้แล้วว่าเหตุใดถึงได้รับความเอ็นดูและปกป้องจากองค์จักรพรรดิมากมายเช่นนี้

ลั่วเหยียนเจิ้งพยักหน้าอย่างพอใจ ดวงตาคมกริบเหลือบมองไปยังต้นไม้ใหญ่ที่ไม่ไกลนัก ใบหน้าคมคายเลิกคิ้วมองสิ่งตรงหน้าอย่างไม่แน่ใจ ริมฝีปากยกยิ้มบางเมื่อเจ้าเหมียวเงยหน้ามาเห็นเขาแต่ไม่ได้หวาดกลัวมันกลับเชิดหน้าขึ้นด้วยความเย่อหยิ่ง เขากลั่นขำไว้แทบไม่อยู่เจ้าเหมียวนี่คิดว่าตัวเองเป็นลูกเสือหรืออย่างไร

“นั่นแมวป่า” เพ่ยยอวี้พูดขึ้นเมื่อเห็นสายตาของพี่ชายมองไปยังจุดหนึ่ง

เมี้ยวววว

ลั่วเหยียนเจิ้งจับมันอย่างระวังไม่ได้สนใจเสียงขู่ฟ่อของมันแม้แต่น้อยจับตัวมันพลิกไปมาจึงได้รู้ว่ามันเป็นตัวผู้ ช่างเหมือนหลิ่วเหวินอี้ยิ่งนัก

เพ่ยอวี้มองตามอย่างไม่เข้าใจ ร่างสูงเดินกลับมาและกระโดดขึ้นอาชาสีดำอย่างคล่องแคล่ว

“ไปให้พี่สะใภ้เจ้า” คำตอบและรอยยิ้มของคนตรงหน้าทำให้เพ่ยอวี้นิ่งอึ้งไป

“กลับเถอะ”

ลั่วเหยียนเจิ้งหันไปบอกน้องชายก่อนจะกระตุกม้ากลับไปยังที่พัก มือขวาจับเจ้าเหมียวที่ดิ้นขลุกขลักไว้มั่นดวงตาสีเขียวของมันมองมาอย่างไม่พอใจ แมวป่าแสนประหลาดที่ให้ความรู้สึกคล้ายคนรักมุมปากยกยิ้มบาง

ใบหน้างดงามที่แสนเย็นชาแต่บทรักเมื่อคืนนี้เร่าร้อนวาบหวามมิรู้ลืม เรือนร่างโปร่งในอาภรณ์สีขาวดูสูงส่งเหมาะที่จะเคียงข้างคู่กับมังกรเช่นเขา

ดวงตาเรียวคมลืมตาขึ้นมามองเขาอย่างนิ่งงันทว่าใบหูกับแดงระเรื่อ ลั่วเหยียนเจิ้งยกยิ้มบางก่อนจะเดินเข้าไปหาร่างโปร่งที่หลุดจากสมาธิ

Bình Luận ()

0/255