เล่ห์ร้ายจอมราชันย์ เล่ม 2

บทที่ 15 ศึกรักศึกรบ? (9)

บทที่ 15 ศึกรักศึกรบ? (9)

“เจิ้นเป็นห่วง อี้เอ๋อร์เข้าใจหรือไม่”

น้ำเสียงจริงจังแววตามั่นคงที่มองมาทำให้หลิ่วเหวินอี้ถอนหายใจยาวอีกครั้ง เขาเข้าใจว่าลั่วเยียนเจิ้งกำลังหวาดกลัวว่าจะเกิดเหตุการณ์ซ้ำรอย แต่อีกฝ่ายไม่คิดบ้างหรือว่าเขาเองก็เป็นห่วงเจ้าตัวเหมือนกัน

“ท่านพี่ไม่คิดบ้างหรือว่าข้าก็ห่วงใยท่านไม่น้อยกว่าที่ท่านห่วงข้า หากจะสู้ก็ต้องสู้ด้วยกันหากจะตายก็ตายด้วยกัน”

ร่างสูงชะงักไปครู่แววตาประกายความสับสนก่อนจะเลือนหายไป มือหนาลูบไล้เรือนผมอย่างอ่อนโยนและรักใคร่ ดวงตาคู่นี้อ่อนลงมากจากที่เคยพบกันครั้งแรกแต่เขาก็มองตอบอย่างไม่ยอมแพ้

“อี้เอ๋อร์เจิ้นไม่เคยมีความรัก แต่เจิ้นก็รักเจ้ายิ่งกว่าตัวเอง เจิ้นไม่อยากให้เจ้าเจ็บและไม่อยากห่วงหน้าพะวงหลังเช่นนี้”

“แต่ข้ามีพลังมากกว่าท่านรับรองไม่เป็นอันตราย” หลิ่วเหวินอี้บอกอย่างแน่วแน่ไม่ได้หลบสายตาเขาไม่อาจหนีเอาตัวรอดไปคนเดียวได้

“แต่ตอนนี้เจ้ายังอ่อนเพลีย”

“แค่เดินติดขัดเล็กน้อยเอง

ลั่วเหยียนเจิ้งยกยิ้มบางกอดร่างโปร่งเข้ามาชิดยิ่งกว่าเดิม คนตรงหน้าจะทำตัวน่ารักไปถึงไหน แค่นี้เขาก็หลงรักจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้วใบหน้าคมคายขบคิดอย่างหนัก ออกรบสู้กับกบฏไม่เคยมีครั้งไหนที่ทำให้ไตร่ตรองและระวังเท่านี้มาก่อน

“อยู่ข้างกายเจิ้น หากเกิดเรื่องเหนือความคาดหมาย เจ้าต้องมีชีวิตรอดให้ได้เข้าใจหรือไม่” น้ำเสียงจริงจังกว่าครั้งไหนๆ เพราะลั่วเหยียนเจิ้งก็ไม่แน่ใจว่าศึกนี้จะชนะ

“เข้าใจแล้ว อย่าห่วงมากเลย นี่ไม่ใช่นิสัยของท่านเสียหน่อย”

นั่นแหละ แต่ทำอย่างไรได้ในเมื่อคนตรงหน้าคือดวงใจของเขาไปแล้ว ใบหน้าคมคายยกยิ้มบาง เมื่อหลิ่วเหวินอี้กดจูบเบาๆ ที่ริมฝีปาก ใบหน้างดงามแดงระเรื่อด้วยความอาย เขายกยิ้มอย่างพอใจ

ยามวิกาลในค่ำคืนนี้ดูเงียบผิดปกติกว่าคืนที่ผ่านมา หิมะไม่ได้โปรยลงมาแต่กลับให้ความรู้สึกเย็นเยือกเหล่าทหารที่มีสัมผัสไวต่างระวังตัว

ทหารลาดตระเวนยังคงทำงานอย่างเคร่งครัด แต่กลับมีบางกลุ่มล้มลงพร้อมลมหายใจสุดท้ายโดยไม่มีเสียงเล็ดลอดแม้แต่น้อย

Bình Luận ()

0/255