เล่ห์ร้ายจอมราชันย์ เล่ม 2

บทที่ 16 การต่อสู้ตัดสินชะตา (3)

บทที่ 16 การต่อสู้ตัดสินชะตา (3)

“หลวนซาน”

หลิ่วเหวินอี้ร้องเรียกองครักษ์ข้างกายที่ยังฟาดฟันศัตรูอยู่ไม่ไกลนัก เพียงชั่วครู่เจ้าตัวก็มาปรากฏตัวตรงหน้า มองสตรีที่ยืนอยู่ไม่ห่างอย่างระวัง หลวนซานไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนางแต่สามารถถ่วงเวลาให้เขาได้

“ถ่วงเวลาให้ข้า”

หลวนซานไม่ได้มองนายน้อยแต่จ้องมองคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นมารดาคุณชายสี่แห่งนิกายมารฟ้าไม่วางตา นางพยายามฆ่าลูกในไส้มาสองครั้งแล้วแต่ดวงตาที่ไร้แววคู่นั้นทำให้ต้องระวังตัวมากขึ้น

“ขอรับ”

หลิ่วเหวินอี้มองทั้งคู่อีกครั้งก่อนจะทะยานมองไปตามเส้นสายใยที่ผูกร่างของสตรีที่ขึ้นชื่อว่าแม่ไว้ ระหว่างทางเขาต้องหลบการโจมตีและฆ่าฟันคนที่ขวางทางไปตลอดเส้นสาย จนกระทั่งมาหยุดตรงหน้าบุรุษผู้หนึ่งในอาภรณ์สีดำที่มองด้วยตาเปล่าก็รู้ว่าผ้าดีเส้นไหมสีทองที่ถักทอลายพยัคฆ์ยิ่งขับให้คนผู้นี้ดูยิ่งใหญ่ทว่า ใบหน้าปกปิดด้วยหน้ากากพยัคฆ์จนไม่อาจเห็นใบหน้าที่แท้จริงได้

“ไม่น่าเชื่อว่าจะมีคนหาข้าเจอด้วย”

คนที่ทำตัวไร้สาระไปวันๆ และพูดจาไร้แก่นสาร คนที่เขาคิดว่าไม่ได้เป็นภัยกลับอันตรายกว่าผู้ใด

“หลิ่วเชวี่ยนไป๋เหตุใดถึงเป็นท่าน” หลิ่วเหวินอี้เอ่ยถามอย่างระวังกระชับมีดในมืออย่างระวัง

“ผิดหวังหรือน้องสี่ที่เป็นข้า แต่เจ้าเองก็ทำให้ข้าแปลกใจเหมือนกัน”

“พี่รองท่านต้องการอะไร” หลิ่วเหวินอี้เอ่ยถามร่างโปร่งตรงหน้าที่ยืนนิ่งสงบเหมือนดังภูผาอย่างไม่เข้าใจเหตุใดต้องฝึกตนเป็นมารและยังตบตาผู้คนได้อย่างหมดจด

“ข้าจะทำสิ่งใดต้องมีเหตุผลด้วยหรือ”

ไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงจิ้งหรีด

“ไม่ต้องมองหาสิ่งใดกับข้าหรอกน้องสี่ มาร่วมมือกับข้าเถอะแล้วเจ้าจะได้ทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ต้องโดนผู้ใดดูหมิ่นเหยียดหยาม มาร่วมสร้างนิกายมารฟ้าให้ยิ่งใหญ่กำจัดพรรคธรรมะเสียให้หมดสิ้น”

หลิ่วเหวินอี้มองตอบนิ่งๆ แววตาที่เปล่งประกายความหิวกระหายอำนาจของพี่ชายจอมเสแสร้งทำให้เขานิ่วหน้าอย่างเคร่งขรึม

“พี่รองท่านทำร้ายมารดาข้าเช่นนี้ ยังคิดจะให้ร่วมมือด้วยอีกหรือ”

“หากเจ้าหมายถึงสตรีผู้นั้น นางตายตั้งแต่สิบปีที่แล้วสิ่งที่เจ้าเห็นก็เพียงหุ่นเชิดข้าเท่านั้น”

หลิ่วเหวินอี้มองพี่รองที่ใจดีผิดปกติ เหตุใดถึงอธิบายให้เขาฟังอย่างง่ายดาย ก่อนจะกัดฟันแน่นเมื่อสัมผัสบางสิ่งกำลังเลื้อยเข้ามาหาเส้นสายโลหิตสีแดงฉานขยับเหมือนสิ่งมีชีวิต

Bình Luận ()

0/255