เล่ห์ร้ายจอมราชันย์ เล่ม 2

บทที่ 16 การต่อสู้ตัดสินชะตา (7)

บทที่ 16 การต่อสู้ตัดสินชะตา (7)

ตูม!!!

หลิ่วเหวินอี้มองศัตรูตรงหน้าอย่างเคร่งเครียด มันเป็นแมวเก้าชีวิตหรืออย่างไรตัดหางออกมาสี่ท่อนแล้วยังไม่ตาย ตอนนี้พลังที่ดึงมาใช้จนแทบจะหมดเกลี้ยง ใบหน้างดงามแม้จะดูเย็นเยือกทว่าเวลานี้กลับมีเหงื่อไหลซึม มองคนที่ร่วมต่อสู้ก็มีสภาพไม่ต่างกันอาจเพราะทั้งคู่เป็นเพียงคนธรมดาถึงไม่อาจเอาชนะมารตรงหน้าได้ง่าย

“พวกเจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้กับจอมมารที่มีตบะมากกว่าพันปีหรอก แม้มันจะโดนฟางเทียนฟงกักขังไว้มากกว่าห้าร้อยปีแต่มันไม่ได้นิ่งดูดายดูดซับพลังชีวิตของมนุษย์ที่หลงเข้าไปใกล้มันมาเป็นพลังของตัวเองตลอด” หลิ่วเหวินอี้หันไปมองคนที่มาใหม่รัศมีสีทองที่แผ่ออกมาจากร่างดูน่าเกรงขาม ทว่าเขากลับไม่ได้รู้สึกหวาดกลัว กลับกันดวงตาของเขากลับทอประกายมากขึ้นจนต้องยกมือเตะดวงตาทั้งสองข้างของตนเองไว้ จึงไม่ได้เห็นรอยยิ้มล้ำลึกของเทพปราบมารผู้นี้

ลั่วเหยียนเจิ้งมองผู้มาใหม่ด้วยความแปลกใจแต่ความน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาทำให้ถอนใจยาว คนตรงหน้าไม่ใช่น้องห้าที่เขารู้จักอีกแล้ว มือหนาจับมือคนรักถอยออกมา ต่อไปนี้ไม่ใช่หน้าที่ของพวกเขาที่ต้องปราบมาร แต่เป็นคนตรงหน้าต่างหาก ไม่คิดว่าความฝันเมื่อสามปีก่อนที่ได้ไปร่วมงานแต่งงานลู่เฟยกับจิวชงหยวนบนทรวงสวรรค์จะเป็นความจริง

เปรี้ยง!

อ๊ากกกกกก

เพียงแค่สะบัดมือมารร้ายตรงหน้ากลับกรีดร้องออกมาและดิ้นรนอย่างทุรนทุราย

หลิ่วเหวินอี้มองภาพตรรงหน้าอย่างตื่นตะลึง พวกเขาพยายามฆ่ามันแทบตายกลับทำไม่ได้

“จบเรื่องเสียที”

ลั่วเหยียนเจิ้งกล่าวเสียงเรียบมือซ้ายยังจับมือคนรักเอาไว้แน่น

หลังจากกำจัดมารและศัตรูได้อย่างหมดจด ลั่วเหยียนเจิ้งก็ได้รีบกลับมาที่วังหลวง การปราบกบฏในครั้งนี้ศูนย์เสียทหารมือดีไปหลายคน และบาดเจ็บสาหัสอีกนับสิบคนแต่ยังดีมีจิวชงหยวนไปช่วยทำให้รอดตายกันได้ แต่ที่ทำให้ลั่วเหยียนเจิ้งกังวลกลับเป็นเรื่องของพระสนมกุ้ยเฟยหมู่ตาน

“คงต้องรออีกสักระยะดูอาการของนางไปก่อน” จิวชงหยวนเอ่ยบอกเสียงเรียบไม่ได้ร้อนใจแต่อย่างไรเพราะมันเคยมีกรณีนี้เหมือนกันจะฟื้นหรือไม่ขึ้นอยู่จิตใจคนไข้เอง

“เหตุใดนางถึงปกป้องเพ่ยอวี้”

“กระหม่อมเคยหนีไปเที่ยวข้างนอกและพบนางที่กำลังหนีพวกนักฆ่าจึงได้ช่วยเอาไว้ ไม่คิดว่านางจะจำได้อีกอย่างตอนนั้นกระหม่อมยังเล็กไม่ได้คิดเป็นบุญคุณอันใด”

“นางชอบเจ้า?” ลั่วเหยียนเจิ้งเอ่ยถามเสียงเรียบแต่ทำให้ร่างโปร่งของเพ่ยอวี้สะดุ้งด้วยความตกใจพร้อมหลบสายตาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“กระหม่อมไม่กล้า เสด็จพี่อย่าทรงกริ้ว”

Bình Luận ()

0/255