เล่ห์ร้ายจอมราชันย์ เล่ม 2

บทที่ส่งท้าย เล่ห์ร้ายจอมราชันย์ (5)

บทที่ส่งท้าย เล่ห์ร้ายจอมราชันย์ (5)

หลิ่วโอวหยางแม้จะดูเย็นชาไม่ใส่ใจสิ่งใด ทว่ากลับรับรู้ทุกอย่าง แม้จะขึ้นชื่อว่าเป็นฝ่ายอธรรมแต่ก็ไม่เคยทำสิ่งใดขัดต่อมโนธรรมของตนเอง การได้เปิดใจในครั้งนี้ทำให้เขาเรียนรู้ที่จะไว้ใจมากขึ้น บิดานั้นรักเขาอย่างแท้จริง เพียงแต่ใช้วิธีเลี้ยงดูบุตรตามวิถีของตนเองที่คิดว่ามันถูกต้อง เรื่องนี้เขาไม่อยากไปคิดเพราะเกิดมาเขาก็ไม่เคยมีลูกและชาตินี้ก็คงมีไม่ได้ ในเมื่อหัวใจเขามอบให้จิ้งจอกเจ้าเล่ห์ไปแล้ว

ใบหน้างดงามแต่แฝงไว้ด้วยความเย็นชา ทว่าวันนี้กลับมีความหงุดหงิดเพิ่มขึ้นมาเพราะผ่านมาหนึ่งเดือนแล้วแต่คนเจ้าเล่ห์ยังไม่โผล่หน้ามาให้เห็น!

“นายน้อยแย่แล้ว” หลวนซานพุ่งเข้ามาด้วยน้ำเสียงร้อนรน หลิ่วเหวินอี้หันไปมองด้วยสีหน้าเรียบเฉยทว่าคิ้วขมวดขึ้นสูงบ่งบอกความสงสัย

“มีอะไร”

“ฝ่าบาทเสด็จมานิกายมารฟ้าขอรับ” หลิ่วเหวินอี้นิ่วหน้ามองคนบอกอย่างไม่เข้าใจ มานิกายมารฟ้าก็ไม่เห็นจะแปลกเพราะเจ้าตัวก็เคยมาแล้ว

“นายน้อยต้องรีบไปห้ามนะขอรับไม่งั้นประมุขได้ไล่ฆ่าฝ่าบาทแน่ๆ”

ใบหน้าซีดเผือดและลมหายใจติดขัดด้วยความตื่นเต้นของคนติดตามทำให้หลิ่วเหวินอี้หมุนกายเดินเร็วตรงไปยังตึกใหญ่ความรู้สึกสังหรณ์ใจทำให้ต้องเร่งสาวเท้าให้เร็วขึ้น

“เอ่อ นายน้อยฝ่าบาทยังอยู่หน้าประตูขอรับ”

หลิ่วเหวินอี้นิ่วหน้าอย่างกังวลก่อนจะดีดปลายเท้าใช้กำลังภายในทะยานมาหยุดบนกำแพงหน้าประตูเขานิกายมารฟ้า ดวงตาเรียวคมเบิกตากว้างเมื่อเห็นขบวนเสด็จที่ยาวสุดลูกหูลูกตาทหารองครักษ์มากมายยืนออเต็มหน้าประตู

นี่จะมารบหรือว่ามาหาเขากันแน่!

“ข้าจะให้ท่านเป็นเจ้าเมืองปกครองเมืองหยางเซาเพื่อตอบแทนที่เลี้ยงบุตรชายที่ดีงามอย่างอี้เอ๋อร์” หลิ่วเหวินอี้มองลั่วเหยียนเจิ้งยื่นข้อเสนอให้บิดาเห็นแล้วได้ส่ายหน้า

“ไสหัวกลับไปให้พ้น ข้าเป็นประมุขนิกายมารฟ้าตำแหน่งข้าสูงส่งพอแล้วจะเอาเมืองเล็กๆ

“ไม่พอใจหรือไม่งั้นไปเป็นอำมาตย์รับใช้ข้าดีหรือไม่”

“ไปให้พ้นหน้าข้า”

“เฮ่อ ยศถาบรรดาศักดิ์ท่านก็ไม่เอา แก้วแหวนเงินทองและของล้ำค่ามากมายท่านก็ไม่เอา แบบนี้ข้าฉุดกลับวังด้วยท่านคงจะตกลงใช่หรือไม่” หลิ่วเหวินอี้มองคนต่อรองบิดาเสียงเรียบแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจของโอรสสวรรค์แม้จะอ่อนลงหลายส่วนแต่ก็ไม่อาจบดบังรัศมีสูงส่งได้

“ต่อสู้กับอี้เอ๋อร์ให้ชนะ

แม้จะหน้าแดงก่ำด้วยความโมโหแต่กลับยื่นข้อเสนอที่ทำให้เขาคาดไม่ถึง และคนที่หน้านิ่วคิ้วขมวดก็คือลั่วเหยียนเจิ้ง ดวงตาคมกริบเหลือบมามองกำแพงเล็กน้อย

Bình Luận ()

0/255