เล่ห์ร้ายจอมราชันย์ เล่ม 2

บทที่ส่งท้าย เล่ห์ร้ายจอมราชันย์ (6)

บทที่ส่งท้าย เล่ห์ร้ายจอมราชันย์ (6)

แค่กๆๆ

หลิ่วเหวินอี้สำลักน้ำลายมองคนหน้าไม่อายด้วยใบหูที่แดงก่ำ แม้ใบหน้าจะเรียบเฉยแต่เขาอายจริงๆ พูดออกมาได้อย่างไร เขากระโดดลงไปหามองฮ่องเต้ที่มีเหงื่อไหลออกมาอย่างเห็นใจนิดหน่อย

“ท่านจะมาสู่ขอข้าหรือว่ามาออกรบ ไอ้พวกข้างหลังจะเอามาทำอะไรเยอะแยะไม่อายชาวบ้านหรือไง”

“เจิ้นมาสู่ขอฮองเฮาก็ต้องมาเอามาต้อนรับอย่างสมเกียรติ” หลิ่วเหวินอี้ยืนนิ่งมองฮ่องเต้ตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา ตำแหน่งนั้นมันสูงค่าเกินไปเขารับผิดชอบไม่ไหวที่สำคัญไม่เคยได้ยินมาก่อนว่ามีฮองเฮาเป็นผู้ชาย

“โอ้โห่ เจ้าลงทุนกับลูกข้ามากถึงขนาดแต่งตั้งเป็นฮองเฮาเลยหรือ” หลิ่วโอวหยางมองดูลูกเขยอย่างประหลาดใจ ตำแหน่งที่สูงย่อมตามมาด้วยกับความรับผิดชอบที่หนักหนา แล้วแบบนี้เขาจะกล้ายกลูกชายสุดรักเข้าไปดงหนามได้อย่างไร ใครๆ ต่างก็รู้ว่าวังหลังไม่ใช่ที่วิ่งเล่น ก้าวพลาดเพียงครั้งเดียวก็อาจตายได้

“อี้เอ๋อร์เป็นคนรักข้าย่อมต้องเป็นฮองเฮาอยู่แล้ว” ลั่วเหยียนเจิ้งเอ่ยตอบกลับอย่างมั่นใจ ไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดจาโผงผางของพ่อตาแม้แต่น้อย

“เฮอะ เหวินอี้บอกข้าสิว่าเจ้ารักเจ้าหนุ่มขี้โรคนี่จริงๆ”

แค่กๆๆๆ

คิดการอันใดไว้เบื้องหลังอีกหรือเปล่าล่ะนี่ ดวงตาคมกริบที่มองมายังเขาทอประกายเจิดจ้าและคาดหวัง อาจเป็นเพราะเขาไม่เคยบอกรักลั่วเหยียนเจิ้งมาก่อน

“อี้เอ๋อร์คนดีหากครั้งนี้เจ้าบอกรักเจิ้น เจิ้นจะยอมอยู่ข้างล่างอีกครั้ง”

แค่กๆๆ

ครั้งนี้ไม่ใช่หลิ่วเหวินอี้ที่ไอจนหน้าดำหน้าแดงแต่กลับเป็นประมุขนิกายมารฟ้าที่เกิดมาจะห้าสิบปีแล้วแต่เพิ่งเคยเห็นคนหน้าด้านไร้ยางอายแบบนี้เป็นครั้งแรก

หลิ่วเหวินอี้ปิดปากเงียบมองคนตาปริบๆ คาดหวังด้วยใบหูแดงก่ำและสายตากดดันจากผู้เป็นพ่อทำให้เขาพูดไม่ออกรู้สึกกดดันเป็นครั้งแรกในชีวิต

“ตอบความจริงมา ไม่รักก็บอกพ่อ

“กล้ารึ” ดวงตาที่คาดหวังกลับเต็มเปี่ยมไว้ด้วยอำนาจการข่มขู่

“ข้ารักท่านพี่เหยียนเจิ้งจริงๆ นั่นแหละท่านพ่อ”

หลิ่วเหวินอี้เอ่ยตอบเสียงเรียบ จึงได้รับรอยยิ้มเปรมปรีจากลั่วเหยียนเจิ้ง ทว่าใบหน้าบูดบึ้งของบิดาทำให้ยิ้มเจื่ยนถึงอย่างไรคนตรงหน้าก็เลี้ยงเขาจนโตมาถึงตอนนี้

“เฮอะ ข้าคิดแล้วว่าต้องได้ลูกเขย แต่ไม่คิดว่าเจ้าจะเป็นสะใภ้ข้า”

ลั่วเหยียนเจิ้งมองคนเอ่ยแล้วได้แต่ปิดปากเงียบ เขาไม่จำเป็นต้องอธิบายเรื่องบนเตียงให้ใครฟัง ร่างสูงดึงร่างโปร่งของคนรักมากอดด้วยความคิดถึงไม่สนใจสายตาพ่อตาที่มองเขาอย่างไม่พอใจ

Bình Luận ()

0/255