เธอเป็นแค่เมียเก็บ

ตอนที่29 พอได้แล้ว

ตอนที่29 พอได้แล้ว

หลังจากทุกอย่างจบลง

พื้นเต็มไปด้วยเสื้อผ้าของเธอ

เขากอดเธอไว้ในอ้อมกอด

เนื้อตัวเธอเต็มไปด้วยรอยแดง

ตลอดการกระทำที่ผ่านมา เธอน้ำตาไหลไม่หยุด

เขาพอใจหลังจากที่เขาขืนใจเธอเสร็จ แต่ตอนเห็นน้ำตาของเธอ เขาก็สงสารเธอเหมือนกัน

เขาไม่อยากเห็นเธอร้องไห้

เขาสูดหายใจ แล้วเอ่ยบอกเธอ “พอได้แล้ว กลับไปกับฉัน ปล่อยให้ฉันได้ดูแลเธอกับลูก”

เธอตอบกลับเขา “ไม่กลับ”

เธอตัดสินใจจะตัดขาดจากเขา

เธอไม่อยากเกี่ยวข้อง หรือยุ่งเกี่ยวอะไรกับผู้ชายคนนี้อีก

แต่ไม่ว่ายังไงเขาก็ไม่มีทางยอม

เขาชอบเธอมาก แค่นึกถึงภาพที่เธอไปยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายคนอื่น เขาก็โมโหจนอยากฆ่าผู้ชายคนนั้นทิ้ง

พอท้ายที่สุด เขาก็บีบบังคับให้เธอกลับมากับเขาด้วย

เขาพาเธอไปที่ห้องทำงานในบริษัทของเขา

เขากินอะไร เธอก็กินกับเขาด้วย

เขาใช้อะไร เธอก็ใช้กับเขาด้วย

ตอนเขาทำงาน เธอก็นั่งเล่นนอนเล่นอยู่ที่ห้องพัก พอเขามีเวลาว่างเขาก็มารังแกเธอ

เธอเกลียดตัวเอง เกลียดที่ตัวเองไม่เอาไหน

เธอตัดสินใจจะออกห่างจากเขา แต่ทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้เธอ เธอก็ยอมใจอ่อนให้เขาง่ายๆ

ต้านทานต่อคำพูด การกระทำของเขาไม่ไหว

ในตลอดสามวันนี้ พวกเขามีอะไรกันวันละสามครั้ง

“คุณ คุณไม่กลัวตัวเองจะไตวายหรอ”เธออายหน้าแดง

เขายกยิ้ม เลิ้กคิ้ว ตอบกลับเธอ “เพื่อเธอ ฉันยอม”

หลังจากจบทุกอย่าง เธอหมดแรง แต่เขายังมีแรงอุ้มเธอไปอาบน้ำ

บางครั้ง ตอนอาบให้เธอถ้าเขาเริ่มมีอารมณ์ เธอก็ต้องยอมให้เขา

เธอคิดว่าเขาบ้าไปแล้ว

แต่เขารู้สึกมีความสุขเป็นอย่างมาก

ไม่ว่าจะประชุมหรือออกงาน พอเขานึกถึงผู้หญิงที่รอเขาอยู่ เขาก็จะเริ่มรู้สึกมีความสุข

คำเล่าลือที่ผ่านมา หลังจากที่เขาเปลี่ยนนิสัยตัวเอง ก็ทำให้คนกล้าพูดคุย กล้าเข้าใกล้มากขึ้น

มีพนักงานคนหนึ่งเห็นเขายกยิ้ม เธอคิดไปเองว่าเขาคงแอบชอบเธอ

............

เธอถูกล็อคอยู่ในห้อง นอกจากฉินช่ง เธอก็ไม่เคยเห็นใครเข้ามาเลย

และตอนที่เขาเห็นหซื่งหลิวนี เธอก็รู้สึกแปลกใจ

ฉินช่งยังคงใส่ชุดสีดำล้วน ใบหน้านิ่งเฉย

หซื่งหลิวนีใส่ชุดกระโปรงยาวสีฟ้า สวมรองเท้าส้นสูง แต่งตัวดูดี หรูหรา

ครั้งนี้เป็นครั้งที่สามที่เธอเห็นเธอ ทุกครั้งที่เธอเจอเธอ เธอจะรู้สึกตื่นเต้น หัวใจเต้นแรง หายใจไม่ทั่วท้อง

เธอหัวเราะเยาะเธอ ก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ

“สีหน้าท่าทางของเธอ ฉันที่เป็นผู้หญิงด้วยกันเองเห็นแล้ว ยังรู้สึกสงสาร เห็นใจเธอเลย ไม่แปลกที่เหยนเฉินหลงกลเธอ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

“เฉิน ไม่อยู่ ออกไปธุระข้างนอก” เธอกัดฟันแน่น

หซื่งหลิวนีทาสีเล็บสีแดง เดินเข้ามานั่งลงบนเก้าอี้แล้ววางกระเป๋าลงบนโต๊ะข้างๆ ท่าทางการกระทำเหมือนเจ้าถิ่น

“ฉันไม่ได้มาหาเขา ฉันตั้งใจมาหาเธอ”

เธอกับหซื่งหลิวนีไม่เคยพูดคุยกันบ่อย แต่เธอสามารถทำให้เธอรู้สึกกลัว และกดดันทุกครั้ง

เธอเอ่ยถามเขา “คุณหซื่งมีธุระอะไรหรอคะ”

หซื่งหลิวนียกขาขึ้น นั่งขอยห้าง แล้วเอ่ยพูดขึ้น “อืม ฉันมาเพื่อมาขอบคุณเธอโดยเฉพาะ”

ขอบคุณหรอ

เธอขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจที่เธอพูด

เธอมองเธอด้วยหางตา “อย่าบอกนะว่าเธอไม่รู้”

เธออยู่ข้างเขามาเกือบอาทิตย์ เธอติดต่อกับใครไม่ได้เลย แม้แต่กับแม่ของเธอ เธอเลยไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นในโลกภายนอก

“เรื่องอะไรกันแน่คะ” เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

หซื่งหลิวนีหยิบมือถือขึ้นมา เลื่อนดูแล้ววางไว้บนโต๊ะให้เธอ

“หลานชายตระกูลเหยนไม่สบายเป็นลูคีเมีย ต้องการไขสันกระดูก” เธอเอ่ยบอกไปตามตรง

ลูกชายหซื่งหลิวนีไม่สบายงั้นหรอ

“ลูกชายของคุณไม่สบาย.........” เธอตกใจอึ้ง

เด็กแค่นี้เป็นโรคร้ายแรขนาดนี้ คงทุกข์ทรมานมากเลย คนเป็นแม่ก็คงจะทนทุกข์ไม่น้อย

ลูกสาวเธอแค่ไม่สบายตัวร้อนเธอก็เป็นห่วงแทบบ้า

แต่พอเห็นหซื่งหลิวนียกยิ้ม ทำให้เธอรู้สึกใจหวิว

เธอรีบหยิบมือถือขึ้นมาดู เลื่อนดูข้อมูล “ลูคีเมียแต่กำเนิด”

วิธีรักษาคือต้องใช้หรือเปลี่ยนไขกระดูกที่เข้ากันได้

หซื่งหลิวนีบอกว่ามาเพื่อขอบคุณเธอ

หมายความว่ายังไง

Bình Luận ()

0/255