เธอเป็นแค่เมียเก็บ

ตอนที่34 เธอสวยมาก

ตอนที่34 เธอสวยมาก

เธอตกใจ ขมวดคิ้ว แล้วเอ่ยถามเขา “เป็นเพราะฉันใช้มั้ย”

ทั้งหมดเป็นความผิดของเธอ

เธอรู้สึกเป็นอย่างมาก

“ฉันขอโทษ ฉันไม่ควร.......”

เธอไม่ควรทำแบบนั้น ไม่งั้นเรื่องทุกอย่างก็คงไม่ต้องกลายมาเป็นแบบนี้

เขาเอื้อมมือไปจับแก้มเธอ แล้วเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ซื่อบื้อ มีอะไรที่ไม่ควร การที่ฉันไม่เป็นประธานก็ดีแล้วไง จะได้มีเวลาอยู่กับเธอ และอีกอย่างฉันก็มีบริษัทของตัวเองอยู่แล้ว ถึงแม้จะไม่ใหญ่เหมือนบริษัทเหยน แต่ก็พอที่จะเลี้ยงดูเธอได้ หรือว่าเธอจะทิ้งฉันไป เพราะเห็นว่าฉันไม่เหลืออะไรแล้ว”

เธอก็หวังอยากให้เขามีเวลาให้เธอ แต่การงานเป็นสิ่งสำหรับผู้ชายคนหนึ่งอย่างมาก

เธอร้องไห้ตาแดง

เขาปลอบเธอสักพักเธอถึงจะหยุดร้องไห้

“จะบ้าหรอ ถึงฉันจะตายก็ขอตายอยู่เคียงข้างคุณ” “แต่ทำไมคุณถึงดีกับฉันจัง ฉันไม่ดีกับคุณ แถมทำให้คุณลำบากอีก”

“เธอเป็นภรรยาของฉัน ฉันไม่ทำดีกับเธอ แล้จะให้ฉันทำดีกับใคร หซื่งหลิวนีหรอ”

“คุณ.......” เธอเอื้อมมือไปตีเขา

แรงของเธอเบาจนไม่สามารถทำอะไรเขาได้

เขากุมมือเธอไว้ แล้วพลิกตัวขึ้นไปคล่อมอยู่บนตัวเธอ

แล้วก้มจูบเธอ

เธออายหน้าแดง และรู้สึกตัวร้อนขึ้น

เธอรู้สึกอบอุ่นหัวใจ

“ช่วยเรียกผัวอีกครั้ง..........”

เขากระซิบข้างหูเธอ

“ผัว........” สามีของเธอ คนรักของเธอ พ่อของลูก

ระยะที่ใกล้ชิดกันมาก เนื้อแนบเนื้อ

เธอหัวใจเต้นแรง ในห้องเงียบสนิทได้ยินเสียงเตียงอย่างชัดเจน

เสื้อผ้าหลุดออกทีละชิ้น

สักพักเรื่องทุกอย่างก็เกินเลยตามเลย

ภาพบรรยากาศสวยงาม

เสียงอันไพเราะ

เสียงหอบหายใจ

ความร้อนแรงค่อยๆเพิ่มขึ้น

และแล้วเรื่องทุกอย่างก็จบลง

“เจ็ดปีที่แล้ว เราเคยเจอกันจริงหรอ ทำไมฉันถึงจำเธอไม่ได้ล่ะ”

“ตอนนั้นคุณอาจจะยังไม่สังเกตเห็นฉัน”

“อย่างนั้นหรอ เสียดายแย่เลย”

“หืม”

“ไม่อย่างนั้น เธอก็คงจะเป้นของฉัน คงไม่รอมาจนถึงตอนนี้หรอก”

…………..

เขาลาออกจากตำแหน่ง บริษัทก็หาประธานคนใหม่มาแทน

และบริษัทที่เขาเป็นคนเปิดก็ถูกข่ม ละงับ

มีหลายโปรเจคถูกยกเลิกเพราะสาเหตุมาจากบริษัทเหยน

ผ่านมาแค่เดือนเดียว พนักงานต่างๆของบริษัทเหซียงหรงก็ถูกคนนอกมาซื้อไป ทำให้เขาเสียพนักงานไปมาก

เหยนเฉินทำงานติดกันมาตลอดหลายคืนแล้ว

หซื่งหลิวนีและประธานเหยน พยายามนัดเจอเหยนเฉิน ที่พวกเขาข่มเหยนเฉินก็เพราะอยากให้เขายอมแพ้

แต่ทำยังไงเขาก็ไม่ยอมไปเจอ

เขาอยากหลุดพ้นจากพ่อของมาตั้งนานแล้ว

ฟางหยิวเห็นเขาทำงานหนัก เธอรู้สึกสงสารและปวดใจ

..............

เช้าวันหนึ่ง ฟางเชี่ยยื่นถุงบางอย่างให้เขา

แล้วเอ่ยบอก “นี่เป็นของหยิว ฝากให้เธอหน่อย”

เขางง แล้วถามกลับ “คุณแม่จะไปไหนครับ”

เธอตอบกลับ “แม่ว่าจะกลับบ้าน ไม่รบกวนพวกลูกแล้ว”

เธอชินกับการมีชีวิตอยู่คนเดียวแล้ว

เธออยู่กินอยู่ที่นี่ เธอก็รู้สึกเกรงใจไม่น้อย

เขาขมวดคิ้ว “เรื่องแบบนี้ คุณแม่ไปบอกหยิวเองดีกว่านะครับ”

เธอส่ายหน้า “หยิวที่เป็นเด็กดีขนาดนั้น เธอคงไม่อยากให้แม่ไป เรื่องนี้ต้องรบกวนคุณแล้วล่ะ”

เขาเห็นเธอตัดสินใจแบบนั้นไปแล้ว เขาเองก็ไม่ค่อยอยากยื้อให้เธอลำบากใจ

เขาสั่งให้คนขับรถไปส่งเธอที่ขนส่ง

มันเป็นของใช้ส่วนตัวของเธอ เขาเลยนำมันไปให้พี่เฉิน เขากำลังคิดว่าจะบอกเรื่องแม่กับเธอยังไง

“คุณผู้ชาย มีของบางอย่าง คุณลองดูหน่อยค่ะ” พี่เฉินยื่นอะไรบางอย่างคล้ายๆปากกาให้เขา “เมื่อกี้ป้าเผลอเอามันลงเครื่องซักผ้า ไม่รู้ว่ายังใช้ได้อยู่มั้ย”

เขาพยักหน้ารับรู้ กดเปิดปุ่มเสียงบันทึกที่อยู่ตรงปากกา “เลี้ยงเธอไว้งั้นหรอ ฉันไม่เคยรู้สึกแบบนั้น ฉันแค่เอาเงินฟาดหัวเธอ ไม่เชิงเลี้ยงหรอก”

เขาขมวดคิ้ว

เธอตกใจ เห็นสีหน้าเขาไม่ค่อยดี เธอจึงเดินออกจากที่นี่

เขากรอเสียงบันทึกไปข้างหน้าเล็กน้อย คำพูดที่เขาพูดกับเธอคืนนั้นมันถูกบันทึกไว้ทั้งหมด

มันน่าจะเป็นปากกาอัดเสียงของหซื่งหลิวนี

เขากำปากกาไว้แน่น รู้สึกเจ็บปวดหัวใจ

เขาเดินเข้าห้องนอน เห็นเธอนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง เขายกมือขึ้นไปปัดผมที่ปิดหน้าเธอไว้ ทำให้เห็นใบหน้าสวยหวานของเธอ

เธอตัวเล็ก นุ่มเหมือนแมวน้อย

เมื่อคืนเขาทำรุนแรงกับเธอทั้งคืน ทำให้เธอเหนื่อยล้า จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ตื่น

เขาสูดหายใจ แล้วเดินออกจากห้องไป

เปิดฟังเสียงบันถึงนั่นอีกรอบ เขารู้สึกผิดมาก

และแล้วก็มีเสียงที่สามดังออกมา

“ประธานเหยน เรื่องนี้เราคงปิดบังได้ไม่ง่ายแล้วนะครับ”

Bình Luận ()

0/255