ตอนที่ 2176 : ราชาเทพธาตุแสง

“เจี้ยนเฉินอย่าออกไป ด้านในปลอดภัยกว่า เมื่อเจ้าออกไปแล้ว เจ้าจะไม่อาจจะหนีได้ด้วยความแข็งแกร่งที่เจ้ามี” ไคยะที่อยู่ชั้นหนึ่งของหอคอย นางจับแขนของเจี้ยนเฉินเอาไว้และพูดด้วยความกังวล

เจี้ยนเฉินมองไคยะด้วยความแปลกใจ “เจ้าได้ยินเสียงด้านนอกด้วยหรือ ? ” แม้ว่าด้านในกับด้านนอกจะแยกกันแค่กำแพงแต่มันเป็นมิติต่างกันโดยสิ้นเชิง เขาได้ยินเสียงด้านนอกและรับรู้ด้านนอกได้เพราะเขาหลอมรวมกับหอคอยอนัตตา

แต่ไคยะรู้สิ่งที่เกิดขึ้นด้านนอกได้อย่างไร ? เจี้ยนเฉินพบว่าเรื่องนี้มันแปลกประหลาดอย่างมาก

“ใช่ เพราะความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้น ข้าจึงเริ่มรับรู้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นด้านนอก” ไคยะตอบกลับ อันที่จริงแล้วนางเองก็ประหลาดใจ เพราะนางพบว่าเพราะความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นมาอย่างรวดเร็วนี้ไม่เพียงแต่ทำให้นางรับรู้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นภายนอกหอคอย แต่นางยังพบว่าหอคอยนี้ดูคุ้นเคยมากขึ้นเรื่อย ๆ

เพราะแบบนี้นางจึงรู้สึกว่านางได้หลอมรวมเข้ากับมิติในหอคอยอยู่ตลอด

เจี้ยนเฉินเห็นว่าสิ่งที่ไคยะพูดนั้นดูประหลาด หากมันเป็นวัตถุเซียนขั้นต่ำ มันคงยากที่จะขวางกั้นการรับรู้ของไคยะซึ่งเป็นราชาเทพได้ แต่หอคอยอนัตตาไม่ใช่วัตถุเซียนขั้นต่ำ มันเป็นวัตถุเทพขั้นสูงสุด แม้ว่ามันจะเสียหายแต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่ไคยะซึ่งเป็นเพียงราชาเทพจะรับรู้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นด้านนอก หากไม่ได้หลอมรวมเข้ากับหอคอยอนัตตา

เจี้ยนเฉินไม่เข้าใจไม่ว่าจะคิดยังไงก็ตาม แต่มันก็ชัดเจนแล้วว่ามันยังไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องนี้ เขาได้เอ่ยขึ้นมาว่า “ไคยะ ไม่ต้องกังวล ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับข้าหรอก หากข้าเจอกับอันตรายจริง ๆ ข้าจะหนีไปด้วยยันต์ส่งตัวจักรวาล”

เจี้ยนเฉินเอายันต์ส่งตัวจักรวาลออกมาจากแหวนมิติ เขากำมันไว้แน่นและออกจากหอคอยอนัตตาไป

ทันทีที่เขาออกมาจากหอคอยอนัตตา เจี้ยนเฉินก็พบกับหญิงชราในชุดธรรมดาและผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงปิดบังใบหน้า นางยืนมือไพล่หลังรอเขาอยู่ใกล้ ๆ

นางไม่ได้มองไปที่เจี้ยนเฉิน สายตาทรงความรู้ของนางจับจ้องไปยังหอคอยอนัตตาพร้อมกับสีหน้าที่ดูซับซ้อน

“ผู้อาวุโส ท่านเองหรือ ? ” เจี้ยนเฉินแปลกใจทันทีที่เห็นอีกฝ่าย เขาถึงกับผงะ

เขาจำนางได้ทันทีที่เห็น นางคือคนที่เคยแลกเปลี่ยนเกราะวัตถุเทพที่เสียหายของเขาบนยานอวกาศ

“เจ้ายังมีชีวิตอยู่หรือ ? ” นางมองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยท่าทีเฉยเมย แม้ว่าจะเคยเจอกันมาครั้งหนึ่งในอดีต แต่เรื่องเกราะวัตถุเทพที่เสียหายนั้นทำให้นางจำเจี้ยนเฉินได้

จากนั้นนางก็มองไปที่หอคอยอนัตตาอีกครั้งก่อนจะพูดขึ้นมาว่า “แต่เนื่องจากเจ้ามีมัน แม้แต่การตายก็คงเป็นเรื่องยาก เจ้าบอกข้าได้หรือไม่ว่าเจ้าได้มันมาจากไหน ? “

เจี้ยนเฉินรู้ว่านางรู้จักหอคอยอนัตตา แต่เขาไม่ได้กังวลอะไร เขากำยันต์ส่งตัวจักรวาลเอาไว้แน่นและระวังตัว ก่อนจะพูดขึ้นว่า “ ข้าพบหอคอยนี้โดยบังเอิญที่เขตอันตรายที่โลกเบื้องล่าง “

ความคิดเห็น