ชายหนุ่มได้แต่ถอนหายใจ แล้วบอกตัวเอง เขายังมีเวลาชิมเนื้อกวางหวานๆ อีกนาน ไหนๆ ก็ถูกยัดเยียดให้มาพักผ่อน เขาก็จะได้อยู่มันนานๆ เสียเลย ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินไปยืนซ้อนหลังนางฟ้าใช้สองมือจับขอบโต๊ะ คร่อมร่างเพรียวบางเอาไว้ กลิ่นกายหอมจากชายหนุ่ม ไอร้อนจากเรือนกายของบุรุษเพศที่แนบชิดตรงแผ่นหลังของเธอทำให้นางฟ้าตกใจและตื่นเต้น

ทำไมต้องรู้สึกแปลกๆ ด้วยนะ

“มีอะไรกินบ้าง” เสียงกระซิบข้างหู ลมหายใจเป่ารด เรียวปากร้อนเฉียดเบาๆ เขารู้จุดอ่อนหรือจงใจแกล้งเธอกันแน่นะ

“อุ๊ย!” นางฟ้าสะดุด เมื่อได้ยินอีกโทนเสียงของชายหนุ่มแล้วหัวใจมันหวิวๆ เต้นแรงแปลกๆ คล้ายกับว่าเธอไปวิ่งออกกำลังกายมา สลับกับหวิวเหมือนจะเป็นลม

“อื้อ หอม”

“อะไรเหรอคะที่ว่าหอม” นางฟ้าถามอย่างเอียงอาย แก้มนวลร้อนผ่าวขึ้นทันที หากอยู่ต่อหน้าเขาเธอคงไม่กล้าถามแน่ แต่นี่ยังดีที่หันหลังให้กันเธอถึงได้กล้าถามไป แล้วถ้าคำตอบของเขาเป็นเธอ จะทำอย่างไรดีนะ

“อาหาร หรือคุณคิดว่า...ตัวคุณ?” เสียงหัวเราะเบาๆ

“ไม่ใช่เสียหน่อย!”

จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่กระทบกับผิวแก้มของเธอ ฝ่ามือเล็กยกขึ้นดันอกเปลือยเปล่าเอาไว้ แต่เรี่ยวแรงของเธอก็เริ่มลดน้อยลงเรื่อยๆ

เพราะผม

“คุณ!”

ไม่บ่อยมาก หรือแทบจะไม่มีเลยด้วยซ้ำที่ผู้หญิงพวกนั้นจะแสดงท่าทางว่าเขินอายจริงๆ ไม่ใช่เรียกร้องความสนใจจากเขา

หรือจะเป็นคำพูดทะเล้น ชวนให้คิดมิดีมิร้ายของชายหนุ่มนั่นอีก แทนที่เธอจะโกรธอีกฝ่ายแต่ไม่เลย ตอนนี้เธอกำลังหัวใจจะวายเพราะออร่าความหล่อเหลาของชายหนุ่ม

“จะทานอาหารเช้าแล้วไปที่ทำงานหรือจะเริ่มบทเรียนแรกเลย” วัลดัสยอมถอยห่างก่อนที่จะอดทนไม่ไหวจับเจ้าหล่อนเริ่มเรียนบทแรกจริงๆ เสียเลย

“ทานอาหารค่ะ”

“ครับ”

ทำเหมือนว่าห้องนี้ทั้งห้องเป็นของเธอเอง ก่อนจะนั่งรอชายหนุ่มที่เดินออกไปสั่งการกับลูกน้องของเขา เป็นอันว่าตอนนี้เธอได้คนหื่นมาเป็นบก. ส่วนตัวแล้วหรือนี่

และห้องน้ำอีกสองห้อง เธออาศัยอยู่ที่นี่เป็นปีแล้ว

“อยู่ที่นี่กับใคร”

Bình Luận ()

0/255