Flash Marriage แต่งงานกับคน(ไม่)ธรรมดา

ตอนที่67 เกลียดเธอเหลือเกิน

ตอนที่67 เกลียดเธอเหลือเกิน

ยินเสี้ยวเสี้ยวเหมือนตกลงมาจากความสูง100,000เมตร ล่องลอยเหมือนหาจุดลงไม่เจอ สมองขาวโพลนแต่กลับมีเงาของคนคนนั้น.

จิ๋นลี่ยวน……

จิ๋นลี่ยวน……

เขาเคยมีความสัมพันธ์แบบนั้นด้วย?

เธอไม่เคยกล้าคิดเลย ว่าทำไมตอนที่เธอ ‘ขอแต่งงาน’ เหตุผลที่จิ๋นลี่ยวนถึงตอบตกลงอย่างง่ายดาย เธอบอกตัวเองมาตลอด จิ๋นลี่ยวนคงมีเหตุผลของตัวเอง หรือไม่ถูกบ้านจิ๋นกดดันให้แต่งงาน หรือไม่เขาอยากบอกลาความโสด หรือไม่เขาอาจจะเบื่อ……

แต่ว่าเธอเคยคิดเหตุผลร้อยแปดพันข้อ แต่ไม่เคยคิดเลยว่าจะเป็นแบบนี้.

เมื่อวินาทีที่ผ่านมาเขาขังเธอไว้ที่สนามบินหรือเปล่า เมื่อไม่กี่วินาทีที่ผ่านมาเขาหยิบแหวนเพชรออกมาเพื่อขอแต่งงานใช่มั้ย เมื่อไม่กี่วินาทีที่ผ่านมาเขาคิดว่าเขาเป็นคนที่มีความสุขที่สุดในโลก แต่หนึ่งวินาทีต่อมา เธอยอมแพ้ เธอปฏิเสธ เธอจากไป…...

เมื่อเธอปรากฏต่อหน้าเขาแล้วพูดเรื่องไร้สาระออกมา มันเป็นแค่เพียงความใจร้อน เป็นเพียงความไม่เต็มใจ หรือเป็นเพียงความโกรธชั่วคราวถึงได้ตอบตกลง?

ยินเสี้ยวเสี้ยวพยายามพิงที่ประตูรถ แล้วสูดหายใจหนักๆ ถ้าไม่ทำแบบนี้เธอรู้สึกว่าหัวใจของตัวเองถูกบีบแรงๆ ทำให้เธอหายใจไม่ออก.

เธอไม่ใช่นักทฤษฎีสมคบคิด แต่ในเวลานี้เธอรู้สึกต้องคิดดีๆ ทำไมจิ๋นลี่ยวนถึงเห็นด้วย หลังจากนี้จิ๋นลี่ยวนจะทำพฤติกรรมแบบไหนในอนาคต?

“เสี้ยวเสี้ยว……”ยินจื่อเจิ้นเรียกเบาๆ เดินก้าวไปพยุงยินเสี้ยวเสี้ยวไว้ เขาให้เธอนั่งลงที่นั่งข้างคนขับแต่เขายังไม่รู้สึกวางใจ “เสี้ยวเสี้ยว เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?”

ยินเสี้ยวเสี้ยวไม่ได้ตอบ แค่เอาหัวพิงที่ผนังเบาะไว้แล้วหลับตาไว้.

ยินจื่อเจิ้นถอนหายใจ แล้วขับรถออกไป แต่รถไม่ได้เคลื่อนไปทางโรงพยาบาลที่จิ๋นลี่ยวนอยู่ หรือไปทางสำนักงานกิจการพลเรือน แต่รถมาจอดที่ริมทะเล จากนั้นยินจื่อเจิ้นกดปุ่ม ทำให้รถกลายเป็นเปิดประทุน ลมอุ่นๆของทะเลพัดเข้ามา ยินเสี้ยวเสี้ยวรู้สึกหายใจสะดวกมากขึ้น……

ทั้งสองคนนั่งให้ลมทะเลพัดอยู่ในรถเงียบๆ ไม่มีใครพูดอะไรทั้งนั้น.

ผ่านไปสักพัก ยินจื่อเจิ้นถึงได้ถามออกมาเบาๆ: “เสี้ยวเสี้ยว เธอจะทำยังไง?”

ยินเสี้ยวเสี้ยวอึ้ง เธอควรทำยังไงดี? ทำยังไงดี?

แล้วแต่งงานกับจิ๋นลี่ยวน? หรือว่าหย่าไปเลย แล้วแยกทางกับจิ๋นลี่ยวน? จะทำยังไงดี

แต่ว่าเธอรู้ เธอกลัวมาก กลัวจิ๋นลี่ยวนใช้เธอเป็นโล่กำบัง กลัวว่าในสายตาของจิ๋นลี่ยวนแล้วเธอเป็นได้แค่ตัวแทน……

“พี่ชาย ฉันควรต้องยังไง? “ยินเสี้ยวเสี้ยวถามเบาๆ เสียงที่ละเอียดอ่อนลงในลมทะเลและถูกพัดไปอย่างรวดเร็ว.

ยินจื่อเจิ้นไม่ตอบเป็นเวลานาน ไม่ได้พูดจนกระทั่งเวลาผ่านไปนาน: “เสี้ยวเสี้ยว นี้คือชีวิตของเธอ.”

นัยน์ตาสีดำและสีขาวนั้นตกตะลึง.

ใช่สิ นี้คือชีวิตของเธอ ไม่ว่ายังไงคนที่อยากไปก็คือตัวเธอเอง ไม่สามารถเปลี่ยนเป็นคนอื่รได้.

หลังจากเวลานาน ยินเสี้ยวเสี้ยวตอบ: “ฉันเข้าใจแล้ว ฉันขอพิจารณาแป๊บนึง.”

ยินจื่อเจิ้นรู้สึกปวดใจที่มองใบหน้าของยินเสี้ยวเสี้ยว ที่ไม่มีคำพูด.

ยินเสี้ยวเสี้ยวตามยินจื่อเจิ้นถึงบ้านยินนั้น ทั้งบ้านยินนั้นยังคงวุ่นวาย ยินรั่วอวิ๋นกำลังจะแต่งงานในวันพรุ่งนี้ หลายสิ่งหลายอย่างเข้าสู่ขั้นตอนสุดท้าย.

เมื่อยินเสี้ยวเสี้ยวปรากฏอยู่ในบ้านยิน ดวงตาของยินรั่วอวิ๋นดูเหมือนจะถูกปกคลุมไปด้วยไฟ.

‘โรงแรมหซือซัน’! งานเลี้ยงแต่งงานของยินเสี้ยวเสี้ยวของเธออยู่ที่‘โรงแรมหซือซัน’!

เธอจะมั่นคงได้อย่างไร ฉันจะกลืนลมหายใจนี้ได้อย่างไร?

เธอคิดว่าเธอแย่งเซี่ยงเฉิงไปเป็นสิ่งที่ดีที่สุดของยินเสี้ยวเสี้ยว แต่ฉันคาดไม่ถึงว่าไม่มีเซี่ยงเฉิงแต่ปรากฏจิ๋นลี่ยวนแทน!

  ยินรั่วอวิ๋นกระซิบเบาๆ: “พี่สาว

ยืนเสี้ยวเสี้ยวไม่สนใจเธอในอารมณ์นั้น ฉันมองไปที่เธอและเตรียมขึ้นไปชั้นบน แต่ฉันได้ยินเสียงข้างหลังฉัน.

จิ๋นลี่ยวนเป็นแค่หมอศัลยแพทย์ธรรมดาๆจะไปมีความสามารถอะไรที่จะจัดงานแต่งที่ ‘โรงแรมหซือซัน’  คิดว่าตัวเองนามสกุลจิ๋นแล้วเป็นคุณชายบ้านจิ๋นเหรอ.”

 

ยินเสี้ยวเสี้ยวยืนอยู่กับที่ไม่รู้ว่าคิดอะไร เพียงแค่ฟังอย่างเงียบๆ.

ถ้าจะจัดงานที่ ‘โรงแรมหซือซัน’คงจะเป็นไปไม่ได้

แค่ประโยคเดียว ยินรั่วอวิ๋นก็อดยิ้มไม่ได้.

ถ้าเสียหน้าด้านนอกก็คงจะรู้สึกลำบาก แต่คนอย่างยินเสี้ยวเสี้ยวที่เสียหน้าในบ้านคงจะชินแล้ว

——‘โรงแรมซือซัน’หยุดงานทั้งหมด สำหรับงานแต่งงานคุณชายสามของบ้านจิ๋น.

ทันใดนั้น จิตใจของยินเสี้ยวเสี้ยวมีเพียงประโยคนี้เท่านั้น.

ยินเสี้ยวเสี้ยวอดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้นอย่างประชดประชัน.

เะอก็รู้สึกได้ บ้านจิ๋นไม่มีการรีบร้อนที่มีการจัดงานแต่งงานที่กะทันหันนี้

ท้ายที่สุด เธอก็เข้ามาแทนที่คนอื่น…...

เรื่องก็จะไม่เป็นแบบนี้.” 

หลี่หมึ้งมองลูกสาวตัวเองอย่างพอใจ เธอพอใจกับนิสัยแบบนี้ของยินรั่วอวิ๋น สามารถพิจารณาและการเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์ได้ คราวหลังอยู่บ้านเซี่ยงก็จะไม่ลำบาก.

ตอนนี้ยินเสี้ยวเสี้ยวไม่ได้มองพวกเธออยู่ในสายตา พอมองพอแล้วก็เดินขึ้นห้องไป ในสายตาไม่มีวี่แววของพวกเธอ แล้วก็ไม่ได้อธิบายเกี่ยวกับการ์ดแต่งงานนั้น.

ยินจื่อเจิ้นยืนอยู่ข้างๆ คิ้วของฉันขมวดคิ้วหลังจากนั้นเขาก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่รู้สึกสงสารน้องสาวของตัวเอง.

Bình Luận ()

0/255