พีรดาทำงานเป็นสัตวแพทย์อยู่ในฟาร์มของนายไฟด้วยความสุข ในตอนแรกหญิงสาวคิดว่าคงทำงานด้วยความอึดอัดลำบากใจ แต่เอาเข้าจริงๆ แล้วกลับไม่เป็นเช่นนั้นเลย คนงานทุกคนในฟาร์มของนายไฟ รวมทั้งในไร่ธิปรก ต่างก็ให้ความช่วยเหลือและเคารพราวกับเธอเป็นเจ้านายของพวกเขาก็ไม่ปาน

ส่วนแม่เลี้ยงรดาและพ่อเลี้ยงธิปรกก็เอ็นดูเธอยิ่งนัก สั่งให้ไปรับประทานมื้อค่ำด้วยกันทุกวัน แถมในตอนบ่ายๆ ของทุกวัน แม่เลี้ยงยังสั่งให้เด็กรับใช้นำขนมหวานมาให้เธอรับประทานด้วย

นอกจากจะทำงานได้อย่างสบายใจแล้ว ยังสบายกายด้วย เพราะงานที่ทำในแต่ละวันไม่มีอะไรมาก แค่ช่วยอัคคีดูแลฝูงม้า ซึ่งม้าแต่ละตัวถูกเลี้ยงดูอย่างดี จนบางครั้งหญิงสาวอดนึกไม่ได้ว่า อัคคีเลี้ยงม้าด้วยความรัก ม้าทุกตัวมีสุขภาพดีจนไม่จำเป็นต้องมีสัตวแพทย์มาคอยดูแลก็ได้

และในวันนี้หลังจากเสร็จสิ้นหน้าที่ในแต่ละวันแล้ว ก่อนจะกลับบ้าน หญิงสาวก็เอ่ยขออนุญาตกับผู้เป็นเจ้าของฟาร์ม

“คุณไฟคะ เอ่อ...ฉันขอใช้โทรศัพท์ในบ้านของคุณหน่อยนะคะ”

“ได้สิครับ เชิญตามสบายครับ”

อัคคีเอ่ยอนุญาต ขณะกำลังช่วยลุงสนกับลุงชาญเก็บอุปกรณ์ดูแลม้าไว้ในโรงเก็บของ

ได้รับคำอนุญาตแล้ว พีรดาก็คลี่ยิ้มหวานให้กับอัคคีด้วยความดีใจ โดยหารู้ไม่ว่า...รอยยิ้มของเธอทำเอาอัคคีถึงกับใจสั่นรัว ร่ำๆ อยากจะดึงผู้เป็นเจ้าของรอยยิ้มหวานมากระหน่ำจูบให้หนำใจ

และถ้าหากพีรดายืนอยู่ตรงหน้าช้ากว่านี้อีกสักเสี้ยววินาที อัคคีคงทำตามที่หัวใจต้องการอย่างแน่นอน พอหญิงสาวเดินผละจากไปแล้ว ชายหนุ่มก็ถอนหายใจเฮือก

ใหญ่ แล้วสารภาพกับลุงๆ ทั้งสองว่า

“ฬานาน่ารักขึ้นทุกวัน ยิ่งทำงานกับเธอ ผมก็ยิ่งหลงรักฬานา”

แม้จะถูกใจกับคำพูดของอัคคี แต่ลุงชาญก็อดมองค้อนไม่ได้ ก่อนจะเอ่ยแนะนำราวกับกูรูผู้ช่ำชองในความรัก

“คุณไฟบอกกับพวกลุงๆ ไม่ได้ประโยชน์หรอกครับ โน่นเลย...ต้องไปสารภาพรักกับคุณฬานาเลยครับ”

พร้อมกับบอกคุณฬานาเลยว่า ‘ผมรักคุณ’

จะว่าไปแล้ว พวกเขาก็ยุส่งอัคคีในทุกวัน แต่อัคคีไม่ยอมทำตามสักที

แล้วถ้าเกิดฬานาปฏิเสธขึ้นมา

ทว่าในใจนั้นกลับครุ่นคิดตามแรงยุของลุงๆ อยากทำตามที่ลุงชาญ ลุงสนเอ่ยบอก แต่ก็กลัวว่าจะถูกพีรดาปฏิเสธในความรักของเขา

ลุงชาญแอบเห็นเวลาคุณฬานามองคุณไฟ เธอมองด้วยแววตาชื่นชม และบางครั้งก็เผยความรักออกมาแบบไม่รู้ตัวด้วย”

ลุงสนมองไม่ผิดเหมือนกันครับ เพียงแค่คุณฬานาเป็นผู้หญิง

“คุณไฟต้องเป็นฝ่ายรุกถึงจะได้ความรักมาจากคุณฬานา”

คราวนี้ลุงชาญแนะนำเสียงเข้ม ตีสีหน้าจริงจังยิ่งนัก ทำเอาคนถูกแนะนำต้องหัวเราะออกมาเบาๆ

“นี่ผมควรทำตามที่กูรูทั้งสองแนะนำใช่ไหมครับ”

“เยส!!!!”

ลุงทั้งสองพร้อมใจกันตอบเสียงดังโดยไม่ได้นัดหมาย และคราวนี้อัคคีต้องหัวเราะร่วนเสียงดังมากกว่าเดิม

Bình Luận ()

0/255