หลังจากหยิบสมุดเช็คให้กับพ่อเลี้ยงธิปรกเรียบร้อยแล้ว ลุงชาญก็มองหน้าเพื่อนรักทั้งสอง ไม่ว่าจะเป็นลุงรามและลุงสน ราวกับต้องการปรึกษากัน

และลุงรามก็พยักหน้ารับ สะกิดให้เดินออกจากห้องนั่งเล่น มาปรึกษาหารือกันอย่างเคร่งเครียดอยู่ใต้ร่มไม้ ใกล้ๆ กับบ้านหลังงามของพ่อเลี้ยงธิปรก

“ไอ้สน ไอ้ชาญ มึงจำสมัยที่แม่เลี้ยงรดาถูกตามมารังแกถึงที่ไร่ธิปรกได้ไหม”

ขณะเอ่ยถาม ลุงรามก็จ้องมองรถสปอรต์สีแดงเพลิงเขม็ง

“จำได้สิพี่ราม”

ลุงสนเอ่ยตอบ ดวงตาทั้งคู่จ้องมองไปยังรถยนต์อันเป็นเป้าหมายไม่แพ้ที่ลุงรามกำลังมองอยู่

“ผมจำได้ขึ้นใจไม่มีลืมว่าไอ้ผู้ชายคนนั้นมันทำให้แม่เลี้ยงรดาร้องไห้เสียใจ”

ไม่ทางที่ลุงชาญจะลืม แม้เหตุการณ์เหล่านั้นจะผ่านมานานเกือบสามสิบปีแล้ว แต่ก็ยังจำได้แม่น

“เอ่อ...ตอนนี้ก็เหมือนกัน ไอ้หน้าตี๋คนนี้มันกำลังทำให้คุณฬานาเสียใจ” ลุงรามเริ่มทำหน้าที่เป็นผู้บัญชาการ ในกระบวนการแก้แค้นให้กับคนในครอบครัว

“เพราะฉะนั้นเราต้องแก้แค้นให้คุณฬานา” สนบอกเสียงเข้ม

และชาญก็พยักหน้าหงึกๆ พูดต่อเสียงเหี้ยม “เราต้องจัดการไอ้หน้าตี๋ แบบเดียว

กันที่เราเคยจัดการกับคนที่รังแกแม่เลี้ยงรดา”

“ถูกต้อง” ลุงรามรับคำ แล้วเอ่ยสั่งต่อ “เราไปจัดการสั่งสอนมันเดี๋ยวนี้เลย

แต่ก่อนจะเริ่มปฏิบัติภารกิจลับเฉพาะ! ก็มีเสียงของอัคนีดังขึ้นมาซะก่อน

“ลุง กำลังจะทำอะไรครับ”

จึงคิดว่าผู้ชายคนนี้สมควรได้รับการสั่งสอนซะบ้าง พอเห็นลุงๆ ซึ่งเป็นที่ขนานนามในไร่ว่า ‘สามทหารเสือแห่งไร่ธิปรก’ ได้สะกิดกันทยอยเดินออกจากห้องนั่งเล่น เขาก็เดินตามมาด้วย

“ลุง กำลังจะทำอะไรครับ”

แล้วเอ่ยตอบตามความจริง “เราจะสั่งสอนไอ้ผู้ชายคนนั้น

“ด้วยการเอาตะปูเรือใบไปโรยบนถนน ตอนที่เขาจะขับรถผ่านไป”

“ตอนสมัยแม่เลี้ยงรดาถูกไอ้หน้าจืดจากกรุงเทพฯ ตามมาราวีถึงที่ไร่ พวกลุงๆ ก็สั่งสอนเขาแบบนี้เหมือนกันครับ”

“แล้วผลเป็นยังไงครับลุง”

อัคนียืนกอดอก เอ่ยถามด้วยความอยากรู้ ในใจนั้นเตรียมพร้อมสำหรับการร่วมมือกับทีมงานสามทหารเสือ

“ก็เละ! ทั้งสี่ล้อ

ลุงรามเอ่ยบอก พร้อมกับหัวเราะร่วนด้วยความสะใจในทุกครั้งเมื่อได้นึกถึงเรื่องที่พวกตนได้ทำไว้

“ไอ้หน้าจืดคนนั้นโวยวายใหญ่โตว่าใครเอาตะปูเรือใบมาโรยบนถนน” ลุงสนเอ่ยบอกกลั้วเสียงหัวเราะร่วนไม่แพ้กัน

“ถ้ายังงั้นรอบนี้ก็จัดการเหมือนเดิม เอาให้ ‘เละ’ ทั้งสี่ล้อ แต่เมธัสจะไม่ได้เปลี่ยนล้อในจังหวัดเพชรบูรณ์แน่ ผมจะโทร.หาร้านซ่อมรถยนต์ทุกร้านในตัวเมือง

“นั่นก็หมายความว่าเขาต้องไปเปลี่ยนล้อที่กรุงเทพฯ อย่างเดียวใช่ไหมครับ

ลุงชาญ” อัคนียิ้มเย็น “และจะไม่มีรถลากหรือรถยกจากที่นี่ให้บริการเมธัสด้วย”

มายกรถของเขาเอง” ลุงรามเอ่ยออกมาเมื่อเดาแผนการของอัคนีออก

Bình Luận ()

0/255