สองตำรวจหนุ่มกอดคอกันหัวเราะคิกคัก ทำเอาธรรมวัชรหันไปแยกเขี้ยวขู่บรรดาน้องๆยกใหญ่

“เอาล่ะๆ เกรงใจผู้กองเจเดนเขาหน่อย” ผู้บังคับบัญชาเอ่ยเตือนลูกน้อง แล้วหันไปมองผู้กองหนุ่มที่นั่งนิ่ง เหมือนมีเรื่องให้คิดอยู่ตลอดเวลา

“คุณโอเคหรือเปล่าผู้กองเจเดน ?”

“ครับ” เขาตอบสั้นๆ เหมือนถูกถามว่ากับข้าวอร่อยไหม จนธรรมวัชรอดเหน็บไม่ได้

“นี่ผู้กองลืมเอาสติมาจากฮ่องกงหรือเปล่าน่ะ นั่งเหม่ออยู่ได้”

“ผมไม่ได้เหม่อ แค่ไม่อยากให้สมองว่าง… เดี๋ยวจะป๊อดเหมือนคุณ” เจเดนได้ทีแขวะกลับบ้าง ทำเอาคนฟังขบกรามแน่น

“พอๆ ให้ร่วมมือกันนะ ไม่ใช่ให้ตีกันเอง”

“ขอโทษครับ” ธรรมวัชรเอ่ยขอโทษผู้บังคับบัญชา แต่ไม่วายหันไปมองคู่กรณีตาขวาง

?” นายตำรวจฮ่องกงถามขึ้นอย่างกระตือรือร้น

“อีกสองวัน”

“ครับ”

เขารับคำหน้านิ่งเหมือนทุกที เพราะในหัวกำลังตัดสินใจว่าควรจะไปสำรวจสถานที่ก่อนลงมือปฏิบัติภารกิจหรือไม่…

เพลงมันส์ๆเชิญชวนให้นักท่องราตรีทั้งหลายลุกจากที่นั่งมาขยับตัวโยกย้ายตามจังหวะของมันอย่างสนุกสนาน ในขณะที่ลูกค้าผู้ชายบางกลุ่มแวะเวียนเข้าไปทักทายดีเจด้วยสายตาเจ้าชู้

ลูกค้าวีไอพีเอ่ยขึ้น พลางเอื้อมมือมาสัมผัสต้นแขนของเธอด้วยสีหน้าหื่นกามอย่างปิดไม่มิด

“แปลว่าวันอื่นไม่สวยหรอคะ” ดีเจสาวถามขึ้น พลางใช้ดวงตากลมโตมองสบเขาอย่างยั่วยวน

“สวยสิครับ แต่วันนี้แค่สวยเป็นพิเศษน่ะ”

เธอพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มสดใส ก่อนจะก้มไปหอมแก้มเขาฟอดใหญ่ เพื่อเป็นรางวัลสำหรับคำชม “ขอบคุณนะคะ แต่วันนี้มิรินต้องทำงานค่ะ

สาวเจ้าพูดจบก็ขยิบตาให้เขา แล้วหันกลับมาให้ความสนใจกับเครื่องเสียงตรงหน้าต่อ

“ถ้าผับปิดแล้ว…”

ยังไงก็ต้องขอตัวไปนอนพักก่อน อย่าลืมสิคะว่ามิรินยังเรียนอยู่

ซึ่งจะมีแค่บรรดาลูกค้าระดับวีไอพีเท่านั้นที่รู้ และพวกเขาก็มักจะยอมอ่อนข้อให้เธอทุกที

“ขาดเรียนแค่วันเดียวเองนะ”

Bình Luận ()

0/255