“อ่า… งั้นไว้คุยกันวันหลังดีกว่าเนอะ”

“ค่ะ” เธอตอบสั้นๆ พร้อมกับรอยยิ้มหวานที่เธอปรุงแต่งขึ้นมา

คนตัวเล็กตั้งหน้าตั้งตาทำหน้าที่ของตัวเองอย่างสนุกสนาน เพราะหลงใหลในเสียงเพลงมันส์ๆที่ดังกระหึ่มอยู่ในผับ จนกระทั่งพี่ใหญ่ของแก๊งเดินเข้ามาทักเธอ พร้อมกับเหล้าที่ดีที่สุดของร้านอย่างรู้ใจ

“รางวัลสำหรับเด็กดีย่ะ”

“ขอบคุณนะคะพี่ป่าน จริงๆถึงพี่ป่านไม่ขอให้ช่วย หนูก็ต้องทำให้อยู่ดี” มาริรินพูดขึ้น ทำเอาอีกฝ่ายหัวเราะร่า เพราะรู้ดีว่าคนตรงหน้าชอบเสียงเพลงดังๆในผับมากขนาดไหน

“ตาแกจะมาด่าหัวพี่วันไหนก็ไม่รู้ พาหลานเขามาแรดเนี่ย” ปารีนาบอกกลั้วหัวเราะ ทว่าอีกฝ่ายกลับโบกมือหยอยๆ เนื่องจากกำลังกรอกแอลกอฮอร์ใส่ปากเหมือนกินน้ำเปล่าดับกระหายอยู่

“อ่า… รสชาติเลอค่าสุดๆ” คนตัวเล็กเอ่ยขึ้น หลังจากกลืนของโปรดลงคอ “คุณตาหรอจะว่า พี่ป่านก็รู้ว่าเขาไม่สนใจเรื่องของหนูอยู่แล้ว” หญิงสาวว่าพลางฉีกยิ้มกว้างจนตาหยี เพื่อปกปิดความรู้สึกเจ็บปวดในใจ

“ดึงเข้าโหมดดราม่าทำไมยะ เขาก็ดูสนใจแกดีนะ อย่างน้อยก็เลี้ยงแกด้วยเงินมากมายมหาศาลอลังการล้านแปด ดีเท่าไหร่ละที่ไม่ปล่อยให้แย่งที่หมานอนข้างถนน” ปารีนาพยายามพูดให้ฟังดูตลก ทั้งที่เธอรู้อยู่แก่ใจว่าความสัมพันธ์ของคนในครอบครัวมาริรินเป็นอย่างไร

“โอ้โห… ถ้าต้องแย่งที่หมานอน หนูยอมคั่วลูกค้าวีไอพีในผับไปนอนโรงแรมดีกว่านะ”

หล่อนจะมีหนอแซงหน้าฉันไม่ได้นะบอกไว้ก่อน” ปารีนาว่า

“ใจร้ายกับน้องกับนุ้งจริงจริ๊ง~”

อย่าไปนอนกับคนที่เราไม่ได้รักง่ายๆเด็ดขาด ไม่ว่าแกจะไปอ่อยเขาเรี่ยราดยังไงก็เถอะ”

พี่ป่านก็พูดซะเสียเลยนะ นี่มิรินไม่เคยเกเรเหมือนพี่เมด้านะบอกเลย” มาริรินรีบโบ้ยไปให้เมรีดาทันควัน เพราะเจ้าตัวไม่ได้อยู่ตรงนี้ด้วย

ยัยนั่นก็อีกคน

“ยาก พี่เมด้าบอกว่าเราต้องเปลี่ยนผู้ชายให้ง่ายเหมือนเปลี่ยนเสื้อผ้า” มาริรินบอกกลั้วหัวเราะ

“แกอย่าไปฟังมันเชียว ปล่อยให้บ้าไปคนเดียวเถอะรายนั้นน่ะ”

“ค่าๆ หนูจะจำไว้ให้ขึ้นใจเลยนะคะคุณแม่”

แล้วแม่แกติดต่อกลับมาบ้างหรือเปล่าล่ะ” ปารีนาถาม เมื่อนึกขึ้นได้ว่าแม่ของมาริรินย้ายตามสามีใหม่ไปอยู่ฮ่องกงได้เกือบหกปีแล้ว

คนพูดเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มสดใสร่าเริงเหมือนเช่นทุกครั้ง

แม่แกอายุจะแตะเลขสี่อยู่รอมร่อ คงไม่มีแล้วมั้ง” ปารีนาพยายามพูดปลอบใจ

เห็นว่าเขาไปปรึกษาหมอกันด้วย

Bình Luận ()

0/255