หลังจากที่ผับปิด ลูกค้าจึงเริ่มทยอยกันกลับจนจำนวนคนบางตาลงเรื่อยๆ ดีเจสาวเลยถือโอกาสเดินตรงไปทางหลังร้านเพื่อสูดอากาศปลอดโปร่งข้างนอก

“เฮ้อ… ทำไมมึนแบบนี้เนี่ย สงสัยจะดื่มเยอะไป” มาริรินที่จัดว่าคอแข็งผิดมนุษย์มนาบ่นขึ้นเบาๆ แล้วพยายามบิดไปมาเพื่อให้ตัวเองรู้สึกผ่อนคลาย

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอร์หรือเพราะความอ่อนล้าของร่างกายกันแน่ ที่ทำเอาคนตัวเล็กเกือบจะหงายหลัง ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะล้มลงไปนอนที่พื้น กลับมีลำแขนแข็งแกร่งมารองรับเอาไว้ แถมเขายังดึงเธอเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว จนใบหน้าสวยหวานซุกซบลงบนอกแกร่ง

“อ๊าย… ปล่อยนะ! ทำบ้าอะไรเนี่ย!? ปล่อยสิ! ปล่อย!” ร่างบางพยายามรัวหมัดเล็กๆใส่เขาไม่ยั้ง และส่งเสียงโวยวายไม่หยุด

“ถ้าไม่ปล่อยฉันจะฟ้อง อึก! ฟ้อง…” มาริรินทำท่าจะอ้วก เพราะเธอดื่มเหล้าเข้าไปเป็นจำนวนมาก ในขณะที่ท้องว่าง ทำให้หญิงสาวเงียบไป แล้วพยายามดิ้นให้หลุดออกจากวงแขนแข็งแกร่ง

“อย่าพึ่งอ้วก” สำเนียงภาษาอังกฤษสุดเซ็กซี่ขยี้ใจดังขึ้น

“ไม่ไหวแล้ว” เธอตอบเขาเป็นภาษาอังกฤษเช่นกัน ก่อนจะส่ายหน้าไปมาแรงๆ “ปล่อย… แอวะ!”

หญิงสาวรวบรวมแรงทั้งหมดผลักเขาออกห่างจากตัว แล้วหันไปอ้วกออกจนหมดไส้หมดพุง และหมดแรง!

ทว่าร่างสูงที่เข้ามาช่วยเธอในตอนแรกกลับยืนดูเฉยๆ

ชะ ช่วย ช่วยพาไปส่งข้างในทีค่ะ

“ถ้ารู้ว่ากินแล้วจะเป็นแบบนี้ ทำไมถึงกินล่ะ” เสียงทุ้มเนิบนาบถามขึ้น

“…ก็ มะ มันอร่อย”

“ช่างเถอะ! จะให้ไปส่งที่ไหนล่ะ” ผู้ชายมาดนิ่งที่โนสนโนแคร์ทุกสรรพสิ่งเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนเดิม

อึก! PGM”

“ห้องฉัน…”

เขาไม่ได้พูดอะไรต่อนอกจากช้อนร่างเล็กที่เบาราวกับขนนกขึ้นมาด้วยลำแขนแข็งแรง แล้วเดินไปตามทางที่เธอบอกในตอนแรกอย่างรวดเร็ว

มันล็อก” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น

-PGM-

Bình Luận ()

0/255