บทที่ 5 เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

เขาเงยหน้าขึ้นเอ่ยถามอีกครั้ง “แล้วคำตอบของคุณครูเชอร์รีนล่ะ”

“ฉันยังคงปฏิเสธ” มองตรงไปยังเขา เธอตอบเน้นทีละคำ

ออกัสค่อยๆ หรี่ตาจ้องเธอโดยไม่พูดอะไร เป็นแบบนี้ไปชั่วขณะ เหมือนต้องการมองเธอให้ทะลุปรุโปร่ง

นานมากก็ไม่ได้ยินเสียงของเขา เชอร์รีนเงยหน้ามองด้วยความประหลาดใจ ทันทีที่ตกสู่ห้วงดวงตาที่ลึกล้ำและคาดเดาไม่ได้ของเขา หัวใจก็พลันเต้นอย่างบ้าคลั่งผิดปกติ

บรรยากาศเงียบงันรอยล้อมระหว่างทั้งคู่ จู่ๆ ออกัสก็พูดขึ้นมา น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความสงสัย “การปฏิเสธของคุณครูเชอร์รีนเกี่ยวข้องกับเรื่องคืนนั้น......”

เชอร์รีนใบหน้าเปลี่ยนสีทันที ค่อนข้างหวาดหวั่นผู้ชายตรงหน้า เขาเป็นเหมือนเสือชีต้าที่สง่างาม ดูเหมือนเดาสุ่ม แต่กลับเป็นกลยุทธ์ที่ร้ายแรง

ทว่า มันเป็นความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ เธอไม่ได้ถอย แต่พยักหน้า

“สำหรับคืนนั้น ผมมีบางอย่างอยากจะพูด......” ออกัสชำเลืองมองเธอ “เป็นเจตนาดีจริงๆ ที่ผมเสนอให้คุณครูเชอร์รีนรีแพร์เยื่อพรหมจรรย์ แต่ชัดเจนว่าคุณครูเชอร์รีนเข้าใจผิด......”

เลือดในกายพุ่งขึ้นศีรษะ เชอร์รีนกดเสียงต่ำลอดไรฟัน “เรื่องนั้นฉันหวังว่าคุณออกัสจะลืมมันไปให้หมด! ไม่ว่าจะด้วยเจตนาดีหรืออะไรก็ตาม!”

“ผมลืมไปแล้ว แต่คุณครูเชอร์รีนยังแคร์มันอยู่ ก็เท่านั้น......”

ดวงตาของเขาคมดั่งลูกศร สังเกตสีหน้าท่าทางเธอตลอดเวลา

เธอลดสายตาลงเลี่ยงสายตาที่เจาะลึกจิตใจคนของเขา แล้วตอบโต้ว่า “ฉันเปล่า!”

“ในเมื่อเปล่า ทำไมไม่เป็นครูสอนพิเศษล่ะ” ออกัสเลิกคิ้ว ไล่บี้ทีละก้าว

ความหงุดหงิดใจร้อนที่บางเบาในที่สุดก็ถูกเขากระตุ้นสำเร็จ เธอลุกขึ้นพรวด พูดอย่างหยาบคายดื้อรั้น “ไม่เป็น! ไม่เป็นก็คือไม่เป็น! คุณออกัสได้ยินชัดไหม”

ริมฝีปากบางของออกัสกระตุกยิ้มเล็กน้อย เอ่ยเตือนเธอว่า “ดูเหมือนคุณครูเชอร์รีนจะตื่นเต้นอีกแล้ว.....”

“ฉันตื่นเต้นแล้วยังไง ไม่ว่ายังไง ฉันจะไม่เป็นครูสอนพิเศษ ตอนบ่ายฉันมีสอน คุณออกัสตามสบาย!”

เมื่อสิ้นเสียง เชอร์รีนก็หยิบกระเป๋าถือเดินออกจากห้อง เพิ่งสองก้าว ประตูก็ถูกผลักเปิด เลอแปงเดินเข้ามา

ออกัสเลิกคิ้ว สายตาตกที่ตัวเลอแปง แล้วเปิดปากพูดว่า “ในเมื่อคุณครูเชอร์รีนไม่ตกลง ก็อย่าบังคับมากเกินไป จริงสิ ให้คนขับรถเจตไปส่งคุณครูเชอร์รีนกลับโรงเรียนด้วย”

แต่คิ้วของเลอแปงกลับขมวดแน่น จ้องเชอร์รีนเขม็ง “ทำไมครูไม่ตกลงครับ”

“ครูยังมีงานที่ต้องทำอีกมาก ไม่มีเวลาเป็นครูสอนพิเศษ” เชอร์รีนมองเลอแปงอย่างขอโทษ