คฤหาสน์ดอว์สัน...

วัลดัส นั่งคุยกับพวกพี่ชายทั้งสามคนของเขาอย่างออกรส ก่อนที่ภรรยาพวกเขาจะอุ้มลูกน้อยเดินเข้ามานั่งเป็นคู่ๆ วิลเลียม พี่ชายคนโต เย็นชา โหด แต่ยามที่อยู่กับเมียจะเปลี่ยนไป และแอนดริว ปากร้าย พี่ชายคนที่สาม กำลังนั่งอ้อนหยอดคำหวานให้ภรรยาคนงาม

ความรักมันเปลี่ยนคนร้ายกาจ ปากจัดจ้าน ไม่สนใจใคร ได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ ชายหนุ่มคิดในใจเมื่อเห็นอาการของพี่ชายทั้งหลายจนชินตา แล้วเริ่มรู้สึกเบื่อน้ำตาลขึ้นมาทันที

“สงสัยผมคงไม่ต้องใช้น้ำตาลใส่กาแฟแล้วสินะ”

“ทำไมอิจฉาเหรอ” แอนดริวกดหอมแก้มเมียสาวโชว์น้องชายให้ตาร้อนกว่าเดิม โทษที่มันปากมอมแซว

“คุณแอนดริว! แพรอายนะคะ”

อวัสดา ภรรยาของแอนดริว หญิงสาวที่โชคดีที่สุดตีฝ่ามือลงกับแขนใหญ่เบาๆ อาจด้วยน้ำตาลที่มาหล่อเลี้ยงคนปากร้ายให้กลายเป็นคนปากหวานอย่างคุณหมอแอนดริวได้ แต่ก็แค่เมียตัวเองเท่านั้นที่จะเห็นอีกด้านที่อ่อนโยน

“ก็คนมันรัก” กระซิบบอกรักกันไม่อายสายตาอิจฉาของคนรอบข้าง

บทจะหวานก็หวานล้ำ บทจะปากร้ายก็ร้ายกาจ

แล้วตอนนี้...รักครับ” วัลดัสเบี่ยงตัวรับผ้าอ้อมที่ถูกชายหนุ่มขว้างใส่ ก่อนจะโยนกลับไปทางเดิมที่มันลอยมา แล้วยักไหล่ไม่แคร์

แต่ว่าใครกันที่จะมาทำให้เขาเปลี่ยนนิสัยได้

“ไว้นายเจอกับตัวเองบ้างจะรู้สึก ใช่ไหมครับ”

นิสัยหวงความโสดแบบนั้นเขาเองก็เคยเป็น แต่พอได้เจอกับคนที่ใช่ และรักจริง

“คงไม่ใช่เร็วๆ นี้แน่นอน” เขาไม่สนใจคำพูดของแอนดริวที่เริ่มจับเมียตัวเองฟัดแก้มต่อหน้าต่อตา นี่ถ้าไม่มีเขาหรือคนอื่นอยู่ตรงนี้คงจัดการเมียไปแล้ว

“พี่ว่านายน่าจะหาเวลาไปพักผ่อนบ้างนะ เมืองไทยดีไหม” วิลเลียมเสนอหรือเรียกว่าขับไล่น้องชายตัวเองไปเมืองไทยเผื่อว่าจะเจอสาวสวยถูกใจจับปล้ำทำเมียสักคน เผื่อว่าจะไม่โดนลอร่าจับแต่งงานกับใคร

“ใช่ค่ะ ข้าวปั้นว่านะ คุณวัลดัสอาจจะเจอคนถูกใจเข้าก็ได้”

เพราะเซนส์ของเธอมันบอกแบบนั้นและอาจจะจริงก็ได้ ที่วัลดัสจะได้เจอคนรู้ใจที่เป็นสาวชาวไทยเหมือนที่เธอกับอวัสดาเป็นคนไทยเช่นเดียวกัน

“หรือนายไม่กล้า?”

ไอ้ที่ปากแซวๆ แล้วยังกลัวนักข่าวแบบนั้น จะเป็นเหมือนที่พวกเขาเป็นหรือเปล่า

“ก็ได้ ผมจะไป”

Bình Luận ()

0/255