สองวันต่อมา...

เช้าวันใหม่ของการทำงาน เวลาเก้านาฬิกาของคนอื่น คืองานของพวกเขากำลังได้ที่ไม่มีสะดุด แต่สำหรับนางฟ้านักเขียนสาว ที่นั่งพลิกหน้าหนังสือนิยายเล่มโปรดไปมา อยู่ที่สวนหลังบ้านเช่า ที่มีชุดม้าหินอ่อน และมีต้นไม้ใหญ่ให้เงาร่มรื่น

แต่เจ้าของบ้านกลับเหนื่อยหน่ายเหมือนเดิม ตั้งแต่วันนั้นที่เปิดรับสมัครบก. ส่วนตัวก็ยังไม่มีใครติดต่อเข้ามาเลยสักคนเดียว

“เฮ้อ...”

เธอวางหนังสือลง แล้วหันมองกองหนังสือที่ตนเองหอบมานั่งอ่านด้วย ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย ทำไมสมองของเธอต้องคิดงานไม่ออกแบบนี้ด้วยนะ

หลังจากผลงานของเธอออกมาตีพิมพ์ซ้ำจนไม่รู้ว่ากี่รอบเข้าไปแล้ว ทำให้เธอมีเงินมากพอที่จะกลับมาตั้งตัว ลาออกจากงานแล้วหันมาทำงานเขียนที่เธอรัก นางฟ้ายังพักอาศัยอยู่ที่บ้านพักที่เช่าไว้ตอนทำงานประจำคนเดียว เพราะว่าเธอต้องเทียวไปกลับที่สำนักพิมพ์อยู่

กริ๊ง กริ๊ง

และแล้วเสียงที่เธอรอคอยก็ดังขึ้น หญิงสาวไม่รอช้ากดรับสายทันที โดยไม่ได้มองว่าใครโทร. มา บังคับเสียงไม่ให้สั่น และออกอาการมากเกินไป ตอบรับปลายสายอย่างสุภาพด้วยความหวัง จะได้ยินเสียงตอบกลับเรื่องการรับสมัครคนช่วยงาน

“สวัสดีค่ะ นางฟ้าพูดค่ะ”

(“ฟ้า แม่เองนะลูก”)

คงเตรียมตัวจะออกไปไหนกันแน่เลย บุตรสาวคิดเพราะทุกครั้งพวกท่านจะโทร.

มา

(“พ่อเขาชวนแม่ไปเที่ยวหา ฟ้าอยู่บ้านหรือเปล่า”)

ฟ้าจะได้เตรียมห้องไว้ให้เลย” นางฟ้าไม่ค่อยได้เดินทางกลับบ้านสักเท่าไหร่ อาจจะมีบ้างที่โทร. กลับไปหาทั้งสองเพราะคิดถึง ส่วนเรื่องที่เธอลาออกนั้นทางพ่อกับแม่ไม่ได้ขัดขวางอะไร แม้แรกๆ

เพราะพ่อจะพาแม่ไปเที่ยวก่อน

นางฟ้าระบายยิ้ม

(“รักลูกมากนะ”) ลอยแก้วพูดจบก็ตัดสายทิ้ง

อยู่เหนือสุด ไร่ม่านฟ้า สถานที่พบรักครั้งแรกของพ่อกับแม่เธอ เธอมีความรักของพ่อกับแม่เป็นต้นแบบ

และครั้งนี้เธอเองก็คิดว่าเป็นลอยแก้วที่โทร.

กริ๊ง กริ๊ง

“สงสัยแม่ลืมสั่งอะไรแน่ๆ” นางฟ้ากดรับสายไม่ทันจะถามเสียงผู้ชายก็สวนกลับขึ้นมาเสียก่อน

(“สวัสดีครับ คุณนางฟ้าหรือเปล่าครับ”) เธอเอามือถือออกมามอง อยากร้องดีใจ

Bình Luận ()

0/255