หญิงสาวอยากปฏิเสธ ก็โรงแรมนั้นมันหรูหราดีอยู่หรอก แต่มันคนละฝั่งทางไปบ้านของเธอเลยนะ ถ้าเธอไปกลับคงใช้เวลาร่วมสองชั่วโมง ไหนจะนั่งคุยกันอีกล่ะ เธอต้องเสียเวลาไปกลับหลายชั่วโมงแน่ แล้วยิ่งตอนกลางคืนด้วยสิ

(“หรือว่าคุณไม่สะดวกครับ คือผมจะได้ยกเลิกนัดของเรา”) อีกฝ่ายพยายามพูดเร่งเร้าให้นางฟ้าไม่กล้าปฏิเสธตนเอง โอกาสงามแบบนี้ แล้วเวลาปิดต้นฉบับก็ยิ่งกระชั้นชิดด้วย

“ไม่ใช่ค่ะ โรงแรมXXX เวลาบ่ายสามนะคะ” หญิงสาวบอกเวลาที่จะไม่ทำให้กลับบ้านค่ำ

(“ห้าโมงเย็นครับ ถ้าคุณไม่สะดวกจริงๆ ก็...”)

“สะดวกค่ะ ได้ค่ะ ห้าโมงเย็นที่โรงแรมXXX”

หญิงสาวตอบตกลง บอกเวลา สถานที่ เมื่ออีกฝ่ายเหมือนจะตัดบทเธออีกครั้ง ทันทีที่ได้ยินเสียงเธอทวนกลับ อีกฝ่ายก็วางสายไปไม่บอกกล่าวใดๆ

นี่ถ้าเธอไม่อยากให้ต้นฉบับเสร็จละก็นะไม่ง้อแบบนี้หรอก จะไม่ยอมไปตามนัดแน่ห้าโมงเย็น ที่โรงแรม XXX ไกลก็ไกลอีก

“แปลกคน” เธอบ่นกับหน้าจอมือถือที่ปิดพักหน้าจอไปแล้วก่อนจะเอื้อมมือจดสถานที่นัดหมาย ชื่อ เวลาให้เรียบร้อยเตือนความจำตัวเอง

กริ๊ง กริ๊ง

เสียงเรียกเข้าดังขึ้นอีกครั้ง หญิงสาวกดรับสายทันทีเพราะหวังว่าจะมีคนสมัครงานใหม่อีกคน

“สวัสดีค่ะ” นางฟ้ากดรับและกรอกเสียงลงไปตามสาย

(“เขียวหวานเองนะ”)

มีเรื่องอะไรหรือเปล่า” หญิงสาวแปลกใจเล็กน้อยที่อยู่ๆ อีกฝ่ายโทร. มาหา

เขียวหวานที่รอจังหวะเวลาหลังจากให้เดชาโทร.

ห้าโมงเย็นด้วยสิ” เธอบอกสถานที่และเวลานัด ถึงแม้ว่าจะแปลกใจอยู่บ้างที่เขียวหวานโทร. มาได้จังหวะพอดี แต่อาจจะไม่ใช่เรื่องแปลก

ราวกับว่าหล่อนเป็นห่วงหญิงสาว แต่ที่จริงแล้วเธอกำลังทำหน้าเหมือนเจอแมลงสาบ

นางฟ้าเริ่มคิดวางแผนเอาไว้เนิ่นๆ

(“งั้นฟ้าก็เปิดห้องพักเลยสิ จะได้ไม่ต้องลำบากกลับตอนดึก”) เขียวหวานเสนอความคิดช่วยเหลือทันที

ขอบใจมากนะเขียวหวาน”) เธอก็ลืมนึกข้อนี้ไปเลยไหนๆ ก็ไปที่โรงแรมอยู่แล้วเธอก็เพียงแค่เปิดห้องพักสักคืนก็คงไม่เป็นไร

หากไม่คิดมากจนเกินไป เธอก็คิดว่าอีกฝ่ายทำไปเพราะสำนึกผิดแล้วจริงๆ

เธอหารู้ไม่ว่าภายใต้คำแนะนำแสนดีและเป็นมิตรนั้น อีกฝ่ายกำลังลิงโลดด้วยความดีใจที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผนการบางอย่าง

(“ว่าแต่ฟ้าจะไปกับใครเหรอ วันนี้พี่ก้องลาป่วยด้วยนะ”)

ช่วงนี้ฟ้ายุ่งๆ กับเรื่องของตัวเองไม่รู้เลยว่าพี่ก้องป่วยคงต้องยกเลิกนัดไว้ก่อนจะได้ไปเยี่ยมพี่ก้อง” นางฟ้าร้องออกมา ช่วงนี้เธอไม่ได้คุยกับก้องและไม่ได้เข้าไปเที่ยวที่สำนักพิมพ์เสียด้วยสิก็เลยไม่รู้ว่าก้องป่วยอยู่ ไม่อย่างนั้นคงนัดเป็นวันอื่นแทน

นัดแล้วไม่เป็นนัด ส่วนพี่ก้องเห็นบอกว่าปวดหัวพรุ่งนี้คงมาทำงานแล้วละ ฟ้าไปตามนัดเถอะนะ แล้วพรุ่งนี้ค่อยเข้าไปเยี่ยมก็ไม่สายนี่”)

พลางใช้ความคิดและเอะใจกับคำพูดของเขียวหวานที่อยากให้เธอไปตามนัดเสียให้ได้ หรือว่านัดนั้นมันมีอะไรมากกว่าสัมภาษณ์งาน แต่ก็จริงอย่างที่เขียวหวานพูด

“แต่ว่าพี่ก้อง...”

Bình Luận ()

0/255