“เพิ่งรู้ตัวหรือยังไง ว่าเมื่อวานเกิดอะไรขึ้น” วัลดัสสังเกตสีหน้าของเธอได้ก็เดาออก คงจำเรื่องเมื่อวานได้ไม่หมดแน่

“คุณได้ทำ เอ่อ...” นางฟ้ามองหน้าอีกฝ่าย ชั่งใจอยู่นานก่อนจะถามสิ่งที่อยากรู้

“คุณเป็นนักเขียนที่ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ ไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยเหรอ ไม่เจ็บบ้างเลยหรือยังไง เอ...หรือว่ายังไม่เคย” ชายหนุ่มถามแกมประชดประชัน

“ก็ฉัน... คุณจะไปรู้อะไร คุณไม่ใช่นักเขียนสักหน่อย” นางฟ้าเถียงข้างๆ คูๆ ที่รู้ดีว่านักเขียนทุกคนต้องมีประสบการณ์เท่านั้นถึงจะแต่งนิยายได้ ถ้างั้นทุกคนที่เขียนนิยายก็ต้องเสียซิงกันหมดน่ะสิ

“แต่ผมก็รู้ว่าผู้หญิงคนไหนไม่ซิง หรือ...ซิง” ต่อให้เธอไม่บอกเขา ยังไงก็มองออก แค่นอนตื่นมาเจอตัวเองนอนเปลือยอยู่กับผู้ชายแปลกหน้าก็ยังตีโพยตีพายเสียขนาดนั้น ขืนโดนจับปล้ำขึ้นมาจริงๆ คนเป็นไข้จับแน่

ซิงแล้วยังไง มันทำให้แต่งนิยายไม่ได้เลยหรือยังไงล่ะ

“แล้วทำไมตื่นขึ้นมาเราไม่สวมเสื้อผ้าล่ะคะ แถมคุณยัง...นอนกอดฉันอีกด้วย”

นางฟ้าไม่เชื่อ หากไม่ได้ทำอะไรจริง ตอนตื่นมาทำไมร่างกายของเขาและเธอไม่ได้มีเสื้อผ้าสวมใส่สักชิ้นเดียว แล้วไหนเขาจะยังนอนกอดเธออีกด้วย เป็นไปไม่ได้ เขาไม่ทำก็คงเป็นเกย์แล้ว หรือว่าจะเป็นจริง จริงสิ ผู้ชายหล่อส่วนมากมักเป็นเกย์

“ผมชอบอะไรที่มีสติมากกว่า เพราะมันเร้าใจตอนที่เราเข้าด้ายเข้าเข็ม” คำพูดของเขาพาจุดแดงๆ แต้มบนแก้มของเธอ

“งั้นคุณก็ไม่ได้ทำอะไรฟ้าสินะคะ” นางฟ้าหันกลับมาถามวัลดัส โล่งอกไปที นึกว่าจะไม่ได้เก็บความสาวไว้ให้สามีในอนาคตเสียแล้วสิ ยัยนางฟ้า

“ผมทำ”

“ไหนคุณบอกว่าไม่ชอบทำอะไรตอนไม่ได้สติไง” นางฟ้าเริ่มใจเสียเมื่ออีกฝ่ายพูดแบบนั้น

“ผมแค่ช่วยให้คุณไม่ทรมานจนตายเท่านั้น”

“ค่อยยังชั่วหน่อย ว่าแต่คุณช่วยยังไงหรือคะ”

แม้คำพูดของเขาจะดูเถรตรงไปบ้างแต่เธอก็เบาใจขึ้นที่รู้ว่าไม่ได้ถูกล่วงเกินอะไร และด้วยความโล่งอกและไม่ประสาเพราะเคยอ่านแค่ในนิยายเท่านั้นถึงได้ถามออกไปอย่างอยากรู้ ไอ้ที่ช่วยมันคืออะไร

เสียงราบเรียบเอ่ยถาม ชายหนุ่มก้าวเดินมาใกล้เธอ

“ค่ะ เอ่อ...นั่นคุณขยับเข้ามาทำไมคะ” นางฟ้าก้าวถอยหลังวิ่งข้ามไปอีกฝั่งของเตียงนอนทิ้งระยะห่างจากชายตรงหน้าให้มากที่สุด ระยะไกลแค่ไหนก็ไม่ปลอดภัยอยู่ดี

“ผมก็จะบอกยังไงล่ะว่าผมทำอะไรคุณบ้าง จับตรงไหน ลูบตรงไหนและ...”

ยิ่งเห็นเธออยู่ในเสื้อนอนตัวใหญ่ ซ่อนรูปกายสมส่วนไว้

ของเขามันยังไงชอบกล

หญิงสาวถามกลับ หวาดหวั่นใจกับคำตอบ

พร้อมยกมือขึ้นลูบคางตัวเอง

“คุณ!” นางฟ้าเห็นสายตาและท่าทางของอีกฝ่ายก็ยกมือขึ้นกอดร่างกายของตัวเองปิดบังสายตาของเขา

“เอาละ เลิกเล่นได้แล้ว บอกผมมาว่าคุณกับผู้ชายคนนั้นนัดมาทำอะไรกันที่นี่”

ร่างกายใหญ่ที่อวดส่วนบนไว้ ขยับไปนั่งบนเตียง ใช้สายตามองหน้าอีกฝ่ายอย่างเป็นการเป็นงาน

คิดจะเล่นก็เล่น คิดจะจริงจังก็จริงจังขึ้นมาเฉย เธอค่อนขอดเขาในใจ

สายตาเผลอมองกล้ามลอนงามที่เรียงตัวสวยอยู่ หน้าไม่อายมาเปลือยท่อนบนโชว์เนื้อหนังมังสา ตัวเองหุ่นดีราวกับนายแบบ

“นางฟ้า ตอบคำถามผมมา” วัลดัสส่งสายตาเอาจริงให้

ฟ้านัดเดชามาสัมภาษณ์งานค่ะ” หญิงสาวจำใจบอกเหตุผลที่เธอมาที่นี่ให้อีกฝ่ายฟัง โดยไม่รู้ว่าทำไมต้องกลัวด้วย

“งาน?”

Bình Luận ()

0/255