“ไว้ใจได้หรือไง ผมก็ผู้ชาย ไม่ใช่พระอิฐพระปูน เวลาต้องการขึ้นมาคุณคิดว่าจะห้ามได้หรือเปล่าล่ะ” วัลดัสเห็นหน้าตาลังเลใจของเธอก็นึกอยากแกล้งอีกฝ่ายให้กลัวหนักกว่าเดิม

“คุณทำให้ฟ้ากลัวนะ” หญิงสาวเริ่มกลัวเขาขึ้นมากะทันหัน

“กลัวน่ะดี จะได้ไม่ไว้ใจใครอีกนอกจากผม” แม่คุณมากลัวเขาตอนนี้ เอาไว้ถึงตอนลงมือเรียนเถอะ พ่อจะจัดหนักให้หายกลัวเลย ชายหนุ่มคิดในใจ

“เดี๋ยวนะคะ ทำไมต้องแค่คุณด้วย” คำพูดต่อมาของวัลดัสทำให้เธอมองเขาตาโต ดวงตาสั่นไหวไม่เข้าใจความหมายของเขา แต่มันกลับทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงได้อย่างน่าประหลาด

“เพราะผมเป็นลูกจ้างของคุณ”

“มันไม่เห็นเกี่ยวกันเลยนะคะ”

“แล้วพ่อแม่ของคุณอยู่ไหน” ชายหนุ่มถามต่อไม่สนใจคำถามของเธอ

“อยู่ที่บ้านค่ะ หมายถึงบ้านสวนต่างจังหวัดค่ะ”

นางฟ้ายังไม่ได้บอกเขาว่าทางบ้านของเธอทำสวนอยู่ต่างจังหวัด เป็นสวนไม่ใหญ่มากแต่ก็ทำให้ครอบครัวมีรายได้เข้ามาไม่ขาด อีกอย่างมันเป็นอาชีพสุจริตที่พ่อและแม่ของเธอรักด้วย

“ดี” เสียงทุ้มตอบสั้นๆ

“ดียังไงคะ”

ดีบ้าอะไรของเขา พ่อแม่อยู่บ้านต่างจังหวัดและเธออยู่คนเดียวเนี่ยนะ

“ก็เวลาที่ผมสอนคุณ อย่าให้พวกท่านรู้ก็ดีเหมือนกัน”

“ทำไมรู้ไม่ได้คะ” คำตอบของเขาสร้างความสงสัยให้นางฟ้าหนักเข้าไปอีกจนเธอต้องถามกลับ ก่อนหน้านี้เธอมั่นใจว่าเขาคงไว้ใจได้ แต่ตอนนี้ชักเริ่มไม่แน่ใจแล้วสิ

เขาตอบกวนประสาท ไม่มีเหตุผลที่จะต้องให้เธอรู้ ว่าเขากำลังคิดทำอะไร

สายตาของเขามันเจ้าเล่ห์ เหมือนว่าคนตรงหน้ากำลังคิดจะทำอะไรอยู่ตลอดเวลา เธอเริ่มไม่มั่นใจว่าอีกฝ่ายอยากสอนเธอจริงๆ

“หึๆ แล้วคุณจะสนุกกับมันเอง”

ก่อนจะเดินออกจากบ้านไปสำรวจบริเวณรอบๆ ทิ้งให้นางฟ้ายืนมองตาค้าง กับลูกน้องของเขาอีกคนที่งงกับอารมณ์สับสนและการเปลี่ยนแปลงของเจ้านายสุดหล่อ

“เจ้านายคุณเขาเป็นแบบนี้ตลอดเลยหรือยังไงคะ ชอบพูดอะไรไม่เคลียร์” หญิงสาวหันไปคุยกับเคิร์ฟที่ยืนนิ่งอยู่ข้างกระเป๋าเดินทางของคนตัวโต

แม้กระทั่งเรื่องที่คุณแตะเนื้อต้องตัว เจ้านายก็ไม่ยักจะสนใจยามที่ถูกคุณสัมผัส” เคิร์ฟพูดก่อนจะรีบหยุดปากตัวเอง ถ้าหากพูดออกไปทั้งหมดมีหวังเจ้านายได้ไล่เขาออกแน่ จากที่รับใช้ชายหนุ่มมานานทำให้เขาพอจะรู้ว่าอีกฝ่ายต้องการจะทำอะไร

แต่เธอก็แตะเนื้อต้องตัวเขาเหมือนกันนะ ทำไมไม่โกรธ

“ไม่มั้งคะ”

แต่อีกใจกลับบอกเธอว่าหากมันเป็นจริงล่ะ

นางฟ้าที่จมอยู่กับความคิดของตัวเองคงไม่ได้สังเกตว่าลูกน้องของชายหนุ่มได้เหงื่อตก เดินนำลิ่วไปหาเจ้านายทิ้งให้เจ้าของบ้านยืนอยู่คนเดียว

“จะยืนคุยกันอีกนานไหม ผมจะได้ไปเปิดห้องนอนเองเลย” เสียงถามแกมประชดดังขึ้นพร้อมดวงตาคมจ้องมองนางฟ้าอย่างเอาเรื่อง ก่อนจะส่งไปให้ลูกน้องที่ยืนเหงื่อตก

เธอรีบเดินเข้าไปใกล้ พร้อมกับต่อว่าเขา

โทนเสียงตอบกลับเรียบๆ แต่คนที่บ้าจี้ปากไวกว่าความคิดนั้นก็พูดสวนกลับไปทันที

หวง หรือว่าอะไรคะ อีกอย่างนั่นลูกน้องคุณไม่ใช่เหรอ” พูดจบเธอต้องรีบปิดปากตัวเอง ความปากไวใจเร็วพูดตามที่คิดทำให้นางฟ้าแสร้งหันไปทางอื่น ไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะมีท่าทางอย่างไรตอนที่เธอถามออกไปแบบนั้น

ผมยืนคุยกับคุณอยู่หันหน้ากลับมา” เขาสั่งเสียงเข้ม

Bình Luận ()

0/255