นางฟ้าวิ่งหนีมาหลบมุมอยู่ในห้องตัวเอง หัวใจเต้นเร็วแรงจะหลุดออกจากอก ไม่ใช่ครั้งแรกที่เป็นแบบนี้แต่ครั้งนี้มันร้ายแรงมาก เกราะป้องกันหัวใจกำลังจะแตกออกแล้วยอมให้ใครบางคนเข้าไปข้างในนั้น ทั้งคำพูดและการกระทำของเขามันมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเธอ...มากเสียด้วยสิ

ชายหนุ่มยืนสงบสติอารมณ์ตัวเองอยู่ในห้องน้ำชั่วครู่ก่อนจะเดินออกมา สายตาก็สบเข้ากับเขียวหวานที่กำลังเดินเข้ามาข้างในบ้าน

“ผมขอเตือนคุณไว้เลย ถ้าคิดทำอะไรสารเลวอยู่ละก็ ให้เลิกคิดซะ เพราะถ้าคุณทำ จุดจบมันไม่สวยงามเหมือนในนิยายแน่” วัลดัสพูดดุดัน สีหน้าแสดงอารมณ์ว่าโกรธจัดส่งไปให้อีกฝ่ายที่กำลังตีหน้าซื่อ ทั้งที่ในใจกำลังริษยา และเคียดแค้นอย่างหนัก

ชายหนุ่มหมุนกายกำลังจะเดินกลับไปที่ห้องตัวเอง แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูด

“ถ้าฉันทำ คุณคิดจะเอาคืนยังไงเหรอ”

“หึ ลองดูสิครับ แล้วคุณจะได้รู้นรกเป็นยังไง” ชายหนุ่มกระตุกยิ้มชั่วร้าย ดวงตาคมจ้องมองอีกฝ่ายราวกับจะฆ่าให้ตายหากเธอกล้าทำจริง ก่อนจะปิดประตูเสียงดังลั่น

เขียวหวานหน้าซีดเผือด หล่อนอยากกรีดร้องแต่ก็ทำได้เพียงแค่เก็บอารมณ์ความแค้นเอาไว้ วันนี้เธออยากมาสมน้ำหน้านางฟ้าที่ถูกฝรั่งข่มขืน แต่กลับกลายเป็นว่าหล่อนได้ผู้ช่วยสอนนิยายแทน

ถ้าแบบนั้นฝีมือของมันก็ต้องพัฒนา เธอจะต้องหาทางกำจัดทั้งสองให้ได้

เขียวหวานพยายามชวนเจ้าของบ้านพูดคุยแต่อีกฝ่ายก็ทำหน้ากระอักกระอ่วนใจไม่กล้าเสียมารยาทไล่กลับ ชายหนุ่มร่างสูงเดินไปทรุดนั่งแนบข้างสาวนักเขียนที่กำลังนั่งคุยกับเขียวหวานอยู่ และดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ยอมกลับบ้านตัวเอง ทั้งที่ตอนนี้มันมืดมากแล้ว

“ว่าแต่พ่อกับแม่ของฟ้าพวกท่านไปไหนเหรอ ตั้งแต่มาเรายังไม่ได้กราบท่านเลย”

ท่าทางอ่อนช้อยราวกับกุลสตรียามพูดจา แถมยังทำสีหน้าเอียงอายส่งไปให้ชายหนุ่มที่นั่งข้างนางฟ้า

“อยู่ต่างจังหวัดจ้ะ ไม่ได้อยู่ด้วยกันที่นี่หรอก”

แสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเธอมากเกินไปแล้วนะ

“แล้วเรื่องต้นฉบับคืบหน้าไปเยอะหรือยัง อีกไม่นานก็จะปิดต้นฉบับด้วยนะ”

หน้าไม่อาย ต่อหน้าต่อตายังกล้าอ่อยผู้ชาย!

ไม่เกรงใจใคร จนคนถูกว่าหน้าซีดเผือด

“คุณวัลดัส! เพื่อนที่ทำงานของฟ้านะคะ” เธอต่อว่าเขา แต่กลับได้สายตาเย็นชากลับมา

“แล้วยังไง” ชายหนุ่มมองหน้านางฟ้านิ่งๆ ไม่สะทกสะท้านที่ถูกตำหนิ

“มันก็ถูกอย่างที่คุณวัลดัสพูด เขียวหวานไม่มีความรับผิดชอบเอง ฮึก”

ด้านคนถูกต่อว่าตอบแทรกขึ้นมาพร้อมยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา คำพูดนั้นเรียกคะแนนสงสารจากนางฟ้าได้เป็นอย่างดี แต่มันไม่ได้ผลกับชายหนุ่มที่เห็นอาการพวกนี้จากผู้หญิงที่พยายามเสนอตัวให้เขาอยู่บ่อยครั้ง การกระทำแบบนี้เขาเห็นมาเยอะแล้ว

เสียงทุ้มดังขึ้นเรียบเฉย เขาไม่สนใจว่าหล่อนจะร้องไห้เสียใจหรือไม่ คนที่เขาแคร์มีแค่นางฟ้าเท่านั้น แต่ดูท่าคนที่เขาแคร์จะไม่รับรู้ความรู้สึกนั้นเลย

แล้วนะคะ” เธอแกล้งขู่เขาเหมือนที่เคย

“ผมว่าคุณควรกลับบ้านไปได้แล้ว คนอื่นเขาจะได้นอนกัน ไม่ใช่มานั่งคุยเรื่องไร้สาระแบบนี้”

“เอ่อ...คือ”

“ตายจริง เขียวหวานก็เพลินไปหน่อย ถ้ายังไงเราไปก่อนนะ แล้วเจอกันใหม่”

“อื้อ เดียวเราเดินไปส่ง ฟ้าไปส่งเพื่อนก่อนนะคะ” เธอหันหน้ามองชายหนุ่มข้างกาย

ชายหนุ่มมองหน้าหญิงสาวนิ่ง ใบหน้าหล่อเรียบเฉยไม่บอกอารมณ์ใดๆ ไม่ยอมปริปากพูดอะไรสักอย่างแสดงออกชัดเจนว่าเขาไม่พอใจเช่นกัน แต่หันไปสนใจหน้าจอทีวีต่อ

โอย ทำไมมีแต่เรื่องปวดหัวคนโน้นก็ทำท่างอนเธอ

Bình Luận ()

0/255