“ขอให้สุขสันต์ ไปก่อนนะ อ้อ...อย่าบอกป๋าเด็ดขาดนะโว้ย” ปังปอนด์อวยพรทิ้งท้ายก่อนจะก้าวขึ้นรถยนต์คันงามของตัวเองแล้วขับออกไป

“ไม่บอกแน่นอน”

นางฟ้ารับคำเพื่อน ยืนมองรถยนต์ที่แล่นออกไปจากประตูบ้าน ก่อนจะก้มมองแผ่นพับในมือ ‘ไร่ม่านฟ้า’ จำได้ว่าครั้งหนึ่งพ่อกับแม่ของเธอเคยเล่าให้ฟังว่าสถานที่แห่งนี้เป็นรังรักเก่าของพวกท่าน และเธอเองก็คิดเอาไว้ว่าหากมีโอกาสจะไปเที่ยวสักครั้ง

“ก็ดีนะจะได้เปลี่ยนบรรยากาศ มารจะได้ไม่มาผจญ” อยู่ๆ วัลดัสก็พูดขึ้น

เปลี่ยนบรรยากาศอะไรของเขา

“หมายความว่ายังไงคะ” นางฟ้าเอียงคอถามอย่างสงสัย มารอะไรของเขา แล้วมีที่ไหนกันล่ะ

“แล้วคุณคิดว่ามันหมายความว่ายังไงล่ะ” เขาตีรวนกลับไม่ตอบ ใครจะบอกความคิดของตัวเองให้รู้กัน

“คนบ้า! คุณพูดไม่ชัดเจนเองนะคะ” นางฟ้าส่งค้อน ตีรวนนี่เก่งนักนะ ไว้เธอมีโอกาสก่อนเถอะจะแกล้งให้หนักเลย เธอคาดโทษอยากแกล้งเขากลับ แต่ก็มักจะถูกเขาตลบหลังตลอด

“ช่างมัน ไว้ถึงเวลาจะรู้เอง แต่ตอนนี้ขึ้นไปเก็บของได้แล้ว” วัลดัสตอบกลับอย่างสบายอารมณ์ พร้อมไล่ให้เธอขึ้นไปเตรียมของ จะได้ออกเดินทางทันที ใช่ ไว้ถึงเวลาค่อยจัดการหนักๆ

“ไปไหนคะ” เธอถามคนใจร้อน เอะอะจะให้ไปไหนอีก

เสียงทุ้มบอกกล่าว แววตาทะเล้น

“หมายความว่า...” ทำไมชอบพูดให้เธอคิดอะไรที่มันเข้าใจยากๆ ด้วยนะ

“เราจะไปกันวันนี้ ไปเก็บของให้ไวอย่าชักช้า เพราะผมจะเข้าไปช่วยเก็บเองแต่ไม่จบแค่เก็บแน่”

“อึ๋ย! คนบ้า แต่ฟ้าต้องโทร. บอกพ่อกับแม่ก่อนนะคะ”

“ครับ”

แล้วเรื่องที่เขาเข้ามาพักที่นี่ หล่อนเองก็ยังไม่ได้บอกอีก โอย ถ้ารู้ทีหลังต้องโกรธมากแน่ๆ

อาการยิ้มเล็กยิ้มน้อยอย่างมีความสุขของเจ้านายหนุ่มหล่อที่กำลังเดินตามนางฟ้าไปข้างในบ้าน อยู่ในสายตาของเคิร์ฟตลอด

ทำราวกับคู่รักหวานแหวว โอ้ มายก๊อดงานวิวาห์แน่ๆ

เขาคิดว่าไม่เข้าไปกวนดีกว่า

เฮ้ย! เจ้านายงานเข้าแล้ว!

“นั่นใคร?”

วัลดัสหยุดชะงักและหันกลับมาทันที

แต่เป็นลูกสาวของเธอที่แอบเอาผู้ชายเข้ามานอนในบ้านโดยที่พ่อกับแม่ไม่รู้

ยิ่งโทร. มาหาลูกสาวก็ไม่รับสายจึงโกรธมาก จนต้องขึ้นเครื่องบินมาดูให้เห็นกับตาว่าเรื่องจริงหรือเปล่า และด้วยความที่เธอเป็นคนหัวโบราณจึงไม่พอใจอย่างมากกับเรื่องนี้

Bình Luận ()

0/255