นางฟ้าขอโทษเขา เธอเองก็รู้สึกผิดและเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น หากเธอไม่ดื้อหนีออกจากห้องหวังให้ชายหนุ่มกรุ่นโกรธ เรื่องทั้งหมดก็คงไม่จบลงแบบนี้ เขาและเธอก็ไม่ต้องมาทะเลาะกัน ใบหน้าซบลงกับอกด้วยความสำนึกผิด สายตาจ้องมองข้อมือที่ถูกจับลูบรอยแดงอย่างนุ่มนวล

“ถ้าผมไปช่วยไม่ทันคงถูกมันลวนลามไปถึงไหนต่อไปแล้วมั้ง” เขาทนลูกอ้อนของเธอไม่ได้เลยสิน่า แต่ก็ยังไม่ยอมหยุดพูดจาประชดประชันออกไปให้เธอรู้สึกผิดมากกว่านี้ ใช่ เธอต้องรู้สึกผิดมากๆ ต่อไปจะได้ไม่ต้องห่างกายเขาอีก จะทำให้เธอรู้สึกขาดเขาไม่ได้เหมือนที่เขาเองก็รู้สึกเช่นนั้น

“ยังไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย แค่...” นางฟ้าเงยหน้าขึ้นแก้ต่าง เธออยากอธิบายให้เขาเข้าใจ เผื่อว่ามันจะช่วยให้เขาหายโกรธเธอลงบ้าง แต่ผิดคาดสิ!

“แค่อะไร!” เสียงห้าวถาม สมองของเขากลับคิดเป็นอย่างอื่น อารมณ์โกรธที่ลดลงไปบ้างกลับปะทุขึ้นจนวงแขนสั่น เส้นเลือดปูดเห็นได้ชัด

“ห้ามโกรธสิคะ” นางฟ้าใช้มือโอบกอดรอบกายของชายหนุ่มพร้อมเอ่ยเสียงสั่นๆ แค่เห็นเขาโกรธเธอก็ไม่สบายใจ เธออยากเห็นวัลดัสคนเดิมกลับมา แล้วหากอ้อมกอดของเธอช่วยบรรเทาได้ก็คงดี

“ตอบผม!” เขายิ่งข่มเสียงห้าวอยากกลับไปซัดมันให้หมอบคาตีน ยิ่งเธอไม่ยอมบอกเขาก็ยิ่งคลั่งมากกว่าเดิม อยากซัดมันให้หายแค้นที่มายุ่งกับเมียของเขา

พยายามกอดรัดร่างกายตึงเครียดของเขาเอาไว้แน่น น้ำตาใสๆ

เสียงห้าวพูดสั้นๆ แต่เต็มไปด้วยความแค้น

“ห้ามไปนะคะ” นางฟ้าโผซุกหน้าซบอกกอดรัดร่างคนตัวโตเอาไว้แน่น ทั้งร้องห้ามเสียงหลง จนอีกฝ่ายไม่พอใจที่เห็นเธอออกโรงปกป้องไม่ให้เขากลับไปกระทืบมันให้ตาย

สายตาของเขาตอนนี้ยิ่งกว่าสัตว์ร้าย ใบหน้าหล่อแดงไปด้วยความโกรธ กรามทั้งสองบดกันแน่นจนเห็นเส้นเลือด

นางฟ้าส่ายหน้ากับอกกว้าง พยายามใช้น้ำเย็นเข้าลูบ เธอไม่ต้องการให้เรื่องมันบานปลายไปมากกว่านี้

ชายหนุ่มถอนหายใจสงบสติอารมณ์อีกครั้ง แล้วกอดรัดร่างของเธอเอาไว้แน่น เสียงลมหายใจหนักๆ อ้อมแขนรัดแรงจนเธอเริ่มอึดอัด

เขาไม่อยากคิดถึงวันที่ไม่มีร่างนุ่ม หอม อยู่แนบชิดกายเลย เขาคงทนไม่ไหวแน่

นางฟ้าตอบรับไม่เกี่ยงงอน เขาให้ทำอะไรเธอยอมทุกอย่างแล้ว เพื่อเขาแล้วเธอยินดีทำให้เสมอ แต่ต้องดันกายออกห่างเพราะตอนนี้สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่กำลังดุนดันอยู่

คนบ้าเปลี่ยนอารมณ์ไวยิ่งกว่าอะไร

“ไม่หาย แต่ตอนนี้ยังไม่อยากรังแกคนหิว”

Bình Luận ()

0/255