ภายในห้องพักสุดหรู ร่างกายใหญ่กำลังนั่งยกแก้วทรงยาวที่มีน้ำสีอำพัน ตอนนี้มันพร่องไปจนเกือบหมด หลังจากส่งนางฟ้ากลับบ้าน เธอก็ไม่ยอมพูดจา หรือแม้แต่จะหันหน้ามาคุยกับเขาเลยด้วยซ้ำ ความกลัดกลุ้มใจเล่นงานวัลดัสจนต้องกุมขมับ หันพึ่งเหล้าแก้กลุ้ม

พลันเสียงมือถือก็ดังเตือนขึ้น ชายหนุ่มไม่สนใจจะรับสาย แต่เมื่อดังขึ้นถี่จนรำคาญก็บังคับให้ต้องกดรับ

“มีอะไรถึงได้โทร. มา” ชายหนุ่มบังคับเสียงตัวเองไม่ให้หงุดหงิด

(“นี่คำทักทายหรือยังไงวะ”) วิลเลียมตอบกลับมา แต่ดูเหมือนเขาได้ยินเสียงพวกพี่ชายอยู่ครบหมดทุกท่าน

“อย่าชักช้ามีอะไรก็พูด ไม่งั้นผมวาง”

(“เออ ไอ้นี่อารมณ์ไม่ดี เมียทิ้งหรือเมียงอน”) ว่าเสร็จเสียงหัวเราะก็ดังครืนทันที

ให้ตายเถอะ ใช่สินะ พวกเขาผ่านมันมาแล้ว และกำลังมีความสุขบนความทุกข์ของเขา น่าแช่งให้เมียงอนสักสามเดือนจริงๆ

“เออ กลุ้ม!” เขาถอนหายใจหนัก ตอบกลับเสียงหงุดหงิด คิดถึงเมียจะบ้าตาย

(“ฮ่าๆ เจ็บท้อง”) เสียงหัวเราะหนักกว่าเมื่อครู่

สมองของเขากำลังนึกภาพพวกพี่ชายทั้งสามคนกำลังกุมท้องหัวเราะสะใจ กับคำตอบของเขา

“หัวเราะจนสะใจเมื่อไหร่ก็ค่อยโทร. มาใหม่”

เมื่อน้องชายพูดติดงอน ทุกคนจึงยอมหยุดหัวเราะ แล้วถามเสียงจริงจัง ก่อนหน้าที่จะโทร.

ไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาจะไม่ยอมรับความจริงนั้น เพราะต่อให้เขาไม่บอก พวกพี่ชายของเขาก็รู้อยู่ดี ก็ในเมื่อหูตาเป็นสับปะรดแบบนั้น

เปิดตัวเลย

แต่หากได้รักแล้ว เธอคนนั้นจะกลายเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลกเลยก็ว่าได้ และคราวนี้น้องชายสุดท้องเดือดร้อน

และก็คลี่คลายลงด้วยความฉลาดเกินสองร้อยของเขา เพื่อเธอแล้วเขายอมทำทุกอย่างให้เธอหายโกรธเคือง

(“เออ อีกเรื่องรีบพามากราบมาดามลอร่าด้วยล่ะ”)

“ขอบใจพวกนายมาก”

หากไม่สำเร็จเขาจะจับเธอปล้ำจนกว่าจะท้องค่อยพากลับมาแต่งงาน

ประกายไฟแห่งความห่วงลุกโชนท่วมดวงตา

ไม่มีสื่อไหนที่จะไม่เสนอข่าวนี้ได้เลย เพราะชายหนุ่มรูปงามคนนี้เป็นบุคคลที่ตามหาตัวยากที่สุด

ไม่ยอมรับมือถือ หรือตอบกลับข้อความ ก็ยังไม่เห็นหน้าเขาอีกเลย จนตอนนี้ออกมานั่งทอดอารมณ์อยู่ร้านกาแฟข้างนอก บรรยากาศเพลงคลอเบาๆ

หล่อนเคยเป็นคนดังมาก่อนมีผลงานมากมาย มีผู้คนห้อมล้อม เป็นที่หนึ่งของวงการและเคยเปิดสำนักพิมพ์เป็นของตัวเองจนถูกเพื่อนร่วมหุ้นหักหลังให้รับผิดชอบหนี้สินมหาศาล ช่วงนั้นเธอเสียสติจนต้องเข้าไปรักษา

ที่ถูกทุกคนมองข้ามหน้าข้ามตา ทำให้หล่อนพยายามทุกวิธีเพื่อกำจัดนางฟ้า แต่คนทำผิดยังไงก็ต้องได้รับโทษ

หญิงสาวจมอยู่กับความคิดของตัวเองแต่แล้วอยู่ๆ เสียงร้องกรี๊ดของผู้หญิงก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงนั่น...

อย่างที่รู้กันดีว่าผมไม่ชอบออกสื่อ แต่ครั้งนี้ผมทำเพื่อผู้หญิงคนหนึ่ง เธอเป็นคนพิเศษสำหรับผมมาก

เสียงทุ้มแสนคุ้นเคย ทำไมมันคล้ายเสียงเขาในความคิดของเธอ หญิงสาวไม่ได้แสดงความสนใจแต่ก็แอบฟังเรื่อยๆ

“เฮ้ย พวกแกดูนี่สิ!”

“อย่าบอกนะว่าเป็น วัลดัส ดอว์สัน!”

Bình Luận ()

0/255