“ฮือ ฟ้าจะไปหาเขา แม่ไปส่งฟ้านะคะ ฮือ” หญิงสาวหันมองหน้ามารดาเอ่ยขึ้นทั้งน้ำตา

“แม่ต้องดูแลพ่อ ให้ปอนด์ไปแทนได้ไหม” ลอยแก้วสงสารลูกสาวที่ร้องไห้สะอื้น แต่ก็ต้องกลั้นใจปฏิเสธ

“ปอนด์แกไปกับฉันได้ไหม” หญิงสาวหันกลับไปมองหน้าเพื่อน ที่พาภรรยามาด้วย ขอร้องทั้งน้ำตา

“อืม ปะฉันเตรียมตั๋วเครื่องบินเรียบร้อยแล้วไปกันเถอะ” ปังปอนด์พยักหน้ารับคำขอ เพราะรีบร้อนทำให้เขาเผลอหลุดปากบอกเรื่องตั๋วเครื่องบินให้อีกฝ่ายรู้

“...” นางฟ้ามองเพื่อนชายอย่างนึกสงสัย แต่ก็ยังไม่ทันได้ถาม ก็ถูกอีกฝ่ายเร่ง

“ช้ากว่านี้เขาตายขึ้นมาทำไง”

“รีบไปเถอะลูก ขืนช้ากว่านี้จะไม่ทันการณ์เอานะ” ลอยแก้วช่วยเสริมอีกครั้งทำให้หญิงสาวไม่มีเวลาสนใจคำพูดของปังปอนด์

“ฟ้าไปก่อนนะคะ” นางฟ้าลาเสร็จก็รีบขึ้นรถทันที

“เดินทางปลอดภัยนะ” ลอยแก้วยืนมองท้ายรถยนต์แล่นออกจากบ้านก่อนจะเดินเข้าบ้านไปหาสามีที่เตรียมตัวบินตามลูกสาวไปเชียงราย

หนึ่งชั่วโมงต่อมา...

บินตรงถึงท่าอากาศยานของเมืองเชียงราย ทันทีที่ลงเครื่องได้ ทั้งสามก็ขึ้นรถตู้ที่ออกมารอรับมุ่งหน้าสู่ไร่ม่านฟ้า นางฟ้าร้องห่มร้องไห้มาตลอดการเดินทาง

มือเล็กยกขึ้นเช็ดน้ำตา พยายามติดต่อกับวัลดัสแต่ก็ไม่มีใครรับสาย แม้กระทั่งโทร. ไปที่ไร่ม่านฟ้าก็ตาม

อย่าเป็นอะไรไปนะคะ

“ฮือ…คุณเคิร์ฟ คุณวัลดัสอยู่ที่ไหนคะ”

เป็นห่วงเขาจับใจ

“อยู่ข้างในห้องพักค่ะ แต่คุณนางฟ้าแน่ใจแล้วนะคะว่าทำใจได้”

“ฮึก ฮือ ฟ้าจะเข้าไปหาเขา ฮือ”

ยิ่งได้ยินคำพูดของม่านฟ้าเธอยิ่งใจหายวาบ หัวใจดวงน้อยกระตุกแรงๆ

แม้เนื้อกายของเขาไม่มีผ้าพันแผล แต่ทำไมเขาถึงนอนนิ่ง วินาทีนั้นคนใจเสียไม่สนอะไรแล้ว

คุณวัลดัสขา… นางฟ้ามาหาแล้ว ตื่นขึ้นมาคุยกับฟ้าสิคะ”

คุณมาทิ้งฟ้าไปแบบนี้ได้ยังไง

แต่ก็ไม่ได้ผลจนเธอเริ่มทุบอกกว้าง นางฟ้าร้องไห้คร่ำครวญหาคนรักปานจะขาดใจ คนแกล้งเจ็บเริ่มรู้สึกเจ็บขึ้นมาจริงๆ ตรงที่โดนทุบอกแต่ก็ต้องอดทนเอาไว้ก่อน

Bình Luận ()

0/255