เธอถามเสียงสั่น ตั้งแต่ที่เธอตกเป็นของเขา ก็ไม่เคยคิดจะป้องกันอะไรเลยด้วยซ้ำ แต่หากป้องกันก็คงไม่ทันเพราะสามีของเธอความต้องการสูง อยากเมื่อไหร่ก็ทำไม่รู้จักเวล่ำเวลาเสียด้วย เธอมองการกระทำอ่อนโยน สัมผัสแผ่วเบาของเขาแล้วน้ำตาซึม

ไม่คิดฝันว่าเธอจะมีช่วงเวลาแสนสุขแบบนี้ ช่วงเวลาที่พูดถึงก้อนเนื้อที่ยังไม่รู้ว่าเขาจะมาหรือยัง แต่ไม่ว่ายังไงเธอก็รัก เพราะเขาคือพยานความรักของเธอและวัลดัส ฝ่ามือเล็กเลื่อนแตะหลังมือใหญ่

“ครับ ในนี้" ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นจูบหน้าผากของเธอแผ่วเบา

“บ้า! ยังไม่มีสักหน่อย”

“นี่ดูถูก?” วัลดัสหรี่ตามองหน้า คำพูดของเธอเหมือนท้าทายเขาว่าไม่มีน้ำยา

ท่าทางของอีกฝ่าย ทำให้เธอหยุดยิ้ม ก่อนจะหาทางหนีทีไล่ แต่ช้าไปแล้ว เมื่อชายหนุ่มถูกท้าทายแบบนั้น เขาคงไม่ปล่อยให้เธอหลุดพ้นไปแน่

“ฟ้าเปล่านะคะ” เธอส่ายหน้าปฏิเสธ ขอพักก่อนไม่ได้หรือยังไง คนหื่น เธอต่อว่าเขาในใจไม่กล้าเอ่ยปากไม่เช่นนั้นคงถูกว่าท้าทายอีกแน่

“ผมโดนดูถูก”

ทำไมถึงขาดเธอไม่ได้ อยากอยู่ใกล้ อยากให้เธอเอาอกเอาใจ

“เดี๋ยวสิคะ ฟ้ายังไม่ได้ถามเรื่องของเขียวหวานเลย คุณรู้แต่ไม่บอกฟ้า”

“ไม่รู้น่ะดีแล้ว”

เขาไม่คิดเลยว่าสถานที่ที่เธอทำงานนั้นมันจะทำได้ถึงขนาดนี้ เพียงเพราะความอิจฉา ริษยาที่เห็นคนอื่นได้ดีกว่าตน

“แสดงว่ามีเรื่องอะไรปิดบังฟ้าอยู่ใช่ไหมคะ”

แม้ว่าเธอจะรู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นฝีมือของเขียวหวาน แต่มันต้องมีใครช่วยสิ แล้วไหนจะข่าวของพี่ก้องที่ออกมาลาออกแล้วยังถูกซ้อมจนปางตาย ก่อนที่สำนักพิมพ์จะถูกฟ้องจนหมดตัว

เธอไม่รู้ว่าพี่ก้องมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรด้วย แต่ถ้าเขาตัดสินใจแล้วก็คงมีเหตุผลเสมอ

เขาไม่ได้ขยายความต่อ อย่างที่บอก กลัวว่าเธอจะเสียใจ เฮ้อ... ชีวิตนี้คงขาดเธอไม่ได้แน่ รักมากแคร์มากมายแบบนี้

“ฟ้าไม่โกรธ และขอบคุณมากนะคะที่ทำเพื่อฟ้า ถ้าไม่เจอคุณไม่รู้ว่าฟ้า...”

เขาไม่มาช่วยเธอไว้

เขาใช้อ้อมแขนอบอุ่นกอดรัดปลอบโยน ให้เธอหายกลัว แม้ว่าเวลาจะผ่านไปแล้ว

Bình Luận ()

0/255