“ส่งค้อนให้ผัวแบบนี้คงอยากได้น้องให้ลูกเพิ่มสินะ” วิลเลียมเย้าภรรยาที่ทรุดกายลงนั่งข้างๆ ร่างของเธอถูกรวบมากดหอมแก้มแรงๆ

“ก็ข้าวปั้นสงสารน้อง คุณไม่น่าให้โกหกแบบนั้นเลย” เธอตอบสามี เห็นนางฟ้าร้องไห้เมื่อรู้ว่าสามีไม่สบายแบบนั้นแล้วเธอก็อดเป็นห่วงไม่ได้

“สงสารตัวเองก่อนดีไหม?”

“สงสารทำไมคะ” ข้าวปั้นเอียงคอถามสามี เธอไม่ได้บาดเจ็บเสียหน่อยทำไมต้องสงสารด้วย ความข้องใจของเธอติดอยู่ไม่นาน

“ก็เพราะผมจะใช้ห้องนอนที่นี่สักห้อง ปั๊มลูกสาว” วิลเลียมกระซิบคำตอบข้างหูภรรยา ให้ได้ยินกันเบาๆ สองคน แต่ลูกน้อยก็อยากมีส่วนร่วมรับฟังด้วยนี่สิ

“แอ้ แอ้” คนเป็นพ่อหันไปรับลูกมาฟัดหอมแก้มแบบที่เขาชอบทำประจำ ส่วนข้าวปั้นก็หันไปรับลูกน้อยของน้องสะใภ้ขึ้นมาอุ้มเช่นเดียวกัน อวยพรขอให้ทั้งสองคนมีความสุข

ทันทีที่มาถึงที่หมาย หญิงสาวก็วิ่งร้องหาสามี โดยไม่ทันสังเกตเลยว่า บริเวณนั้นไม่มีแม้แต่คนอยู่ หรือเงาของลูกน้อง ด้วยความเป็นห่วงทำให้เธอไม่คิดสนใจอะไร ในใจร้อนรุ่มด้วยความกลัว กลัวว่าเขาจะเป็นอะไรมาก เมื่อรู้ว่าสามียังไม่ได้สติ

ร่างบางวิ่งร้องไห้ไปตามทางที่ลูกน้องนำไป หญิงสาวเปิดประตูห้องพักของสามีเข้าไปก็กวาดสายตามองหาร่างกายใหญ่แต่ไม่พบ ก่อนจะวิ่งเข้าไปในห้องนอน

“คุณวัลดัสขา” เสียงเรียกหาสามีดังไม่ไกล ร่างกายใหญ่เปลือยเปล่ารีบขยับตัวลงนอนนิ่งบนเตียง เฝ้ารอคอยการปรากฏกายของเมียรัก

ไม่นานเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น พร้อมนางฟ้าโผวิ่งเข้าหาร่างที่นอนซมบนเตียง ใบหน้าของสามี ซีดจนน่าสงสาร เสียงสะอื้นร้องไห้อยู่กับอกกว้าง ขยับขึ้นมาเพื่อจะสำรวจร่างกายสามี แต่พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่มันดีดตัวตั้งตรงจนเห็นเป็นรูปร่าง เหตุการณ์เช่นนี้เมื่อสองปีที่แล้วมันเกิดขึ้น และเธอก็ยังพลาดท่าติดกับลูกไม้ตื้นๆ

ตุ้บ!

“คนโกหก คุณหลอกฟ้าอีกแล้วนะคะ!”

หญิงสาวต่อว่าหน้าแดง ทั้งอายที่เห็นสามีไวต่อสัมผัส และโกรธที่ถูกล่อลวงให้มาที่นี่ นางฟ้าทุบอกไม่เบามือ หน้านวลเห่อแดง เตรียมถอยห่างแต่ถูกชายหนุ่มจับดึงให้ล้มลงบนเตียง สายตาของสามีหนุ่มหวานเยิ้ม เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขามักเจอแต่คำว่ารักอยู่ในนั้นเสมอ และมันทำให้เธอใจอ่อนทุกครั้ง

สายตาก็จ้องลงเบื้องล่าง มันกำลังท้าทายเธอ เขาเตรียมการมาอย่างดี

รู้ไหม...เรายังไม่ได้ฮันนีมูนรอบที่สองกันเลย” เขากระซิบเสียงแหบพร่า กระตุ้นอารมณ์ของเธอได้ดีเลยทีเดียวเชียว

หญิงสาวยกลูกมาอ้าง ลองได้เตรียมการมาดีแบบนี้ ทั้งลูกน้องและเจ้านาย

ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ การกระทำกับคำพูดของเธอมันช่างตรงข้ามกัน เพราะตอนนี้นิ้วมือเรียวเล็กกำลังเขี่ยหัวนมของเขาเล่น

คำรามกึกก้อง รู้สึกหดเกร็งตามรอยสัมผัสจากนิ้ว เขาไม่คิดจะหยุดห้าม

นั่นไง อย่างเขาเหรอจะไม่จัดการวางแผนเอาไว้

หลอกให้เธอมาทำน้องให้ลูกน้อย

“เจ้าเล่ห์ ฟ้าโกรธคุณ!”

กำปั้นทุบอกกว้างหนึ่งทีเบาๆ ทำทีไม่สนใจสัมผัสจากฝ่ามือ ที่เลื่อนลูบทรวงอกขนาดล้นมือ ขนาดของมันไม่ได้ลดลงไปมาก แต่พอดีกับปากกว้าง

“งั้นผมจะง้อ... จนกว่าจะหายโกรธ”

จนตอนนี้เสื้อของเธอเป็นรอยน้ำลายกว้าง ชายหนุ่มอดใจไม่ไหว จับถอดเสื้อยืดของนางฟ้าออกด้วย ไม่ว่าจะผ่านไปกี่วันกี่เดือน

“ยี้ พูดจาเอาแต่ได้ อา”

เธอยอมให้เขาจับถอดโน่นนี่ออกจนหมด เหลือเพียงเนื้อตัวเปลือยเปล่าเสมอกัน สัมผัสที่แผ่วเบาแต่ยิ่งทำให้เธอตื่นตัว

“เอาแต่ได้ที่ไหน ผมได้คุณก็ได้”

เพราะเธอก็สุขเช่นเดียวกับเขา แต่เขาน่ะ เรี่ยวแรงอย่างกับม้าโดปยา เนิ่นนานกว่าจะยอมปล่อยให้เธอหยุดพัก ความสุขล้นยามที่ถูกเขาควบส่งไปให้ถึงสุดทางสวรรค์มันเป็นเช่นไรนั้น

“ทำไมคุณกลายเป็นคนแบบนี้นะ”

ก่อนจะสอดเข้าไปนำทาง ต่อให้มีลูกสักกี่คน ช่องทางรักก็ยังคับแน่นอยู่เสมอเหมือนสาวแรกแย้ม มือเล็กยกขึ้นจับบ่า กัดเรียวปากล่างแรงๆ

หน้าอกกระเพื่อมขึ้นตามแรงหอบ จังหวะการหายใจขาดห้วง ยามที่เธอโยนตัวขึ้นสูงเกือบแตะปลายทางก็มักถูกสามีชอบแกล้งพาตกสวรรค์

“ก็เพราะรักฟ้ามากไงครับ”

ก่อนจะเร่งส่งจังหวะนิ้วเร็วขึ้นตาลำดับ จนส่งเมียรักขึ้นแตะขอบฟ้าได้สำเร็จ ร่างบางกระตุกเกร็งแล้วทิ้งตัวลงกับที่นอน หอบหายใจสะท้าน

ไม่มีอำพราง

Bình Luận ()

0/255