มหาวิทยาลัย ...

ที่แห่งนี้มีชื่อเรื่องคนดัง ไม่ว่าอาชีพไหนก็ตาม ที่นี่จะมีคนดังมากมายมาเรียนโดยไม่รวมเธอ แต่การที่มีคนดังเยอะมันทำให้ต่างคนต่างไม่ค่อยสนใจกัน ยกเว้นคนที่มีอิทธิพลที่สุด และแน่นอนว่าเธอไม่เคยสนใจอยู่แล้ว ลำพังเรียนจนหัวหมุนทุกวันก็แทบจะเอาตัวไม่รอด คงไม่มีเวลาสนใจใครทั้งนั้น

ยกเว้น Lion Caster เกมเมอร์ชื่อดังที่ปิดหน้าปิดตาไม่ยอมให้แฟนๆ ของเขาได้ยลโฉมเสียที เธอหลงติดกับเสียงพูดของเขาเมื่อปีก่อนด้วยความที่มองเขาเหมือนได้มองตัวเองในกระจก จิตใจที่โหยหาความสนุกและรอยยิ้ม จนกระทั่งเจอชายคนนี้ ทำให้เธอติดตามมาตลอด

หญิงสาวร่างบาง ใบหน้ารูปไข่สะบัดเส้นผมดำขลับที่ประลงมาข้างหน้าให้อยู่ข้างหลัง เรียวปากจิ้มลิ้มเอมอิ่มมันวาวด้วยลิปมันเปลี่ยนสีเข้ากับผิวที่ขาวกระจ่างใส จมูกเชิดรั้นเล็กน้อย คิ้วได้รูปทั้งสองดกเข้มไม่ต้องขีดเขียน ดวงตากลมโตเปล่งประกายสดใสยามมองเกมเมอร์คนนั้นเล่นเกมอยู่

“วันนี้ก็เสียงนุ่มเหมือนเดิม” เสียงรำพึงรำพันดังขึ้นพร้อมสาวเจ้ายกมือกุมแก้มตัวเองทำท่าทางเขินอาย

“แกยังไม่เลิกตามหาเกมแคสเตอร์อะไรนั่นอีกเหรอ นี่ใกล้จะจบแล้วนะ”

สาวร่างบางตากลมผมยาวดำขลับ เรียวปากอิ่มอมชมพูเดินเข้ามาใกล้ แหวน เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่เธอมีอยู่ตั้งแต่เรียนที่นี่จนปีสุดท้าย หยุดนั่งลงฝั่งตรงข้ามเพื่อน มองอาการใกล้บ้าแล้วส่ายหน้า ตัวเธอไม่ขัดหากเป็นความสุขของเพื่อน เพราะชีวิตจริงของอีกฝ่ายยิ่งกว่าละครเสียอีก

“ก็ฉันอยากรู้นี่ว่าเขาคนนั้นเป็นใคร ถ้าแกเจอแบบฉันก็ต้องอยากรู้เป็นธรรมดา”

พิชญาแก้มป่องใส่เพื่อน เธอไม่ถือสาคิดเล็กคิดน้อย

แต่แกไม่คิดบ้างเหรอว่าเขาอาจไม่อยู่ที่นี่ก็ได้ ไม่งั้นแกคงเจอเขาตั้งนานแล้ว คงไม่ถูกแกล้งแบบนั้นหรอก”

แต่...ไม่รู้สิ ฉันก็คิดว่าเป็นเขานะ เสียงก็ใกล้เคียงกันด้วย”

น้ำเสียงเขาฟังดูคล้ายกับ Lion มาก ไม่เช่นนั้นเธอคงไม่หลวมตัวทัก

“แล้วนี่ยังตามหาอีกอยู่หรือเปล่า” เมื่อเห็นอาการเพื่อนเงียบไป พิจิกาชักสงสัยว่ามีแผนการอะไรอยู่หรือเปล่า

ไว้เรียนจบเมื่อไหร่ค่อยตามอีกที” หญิงสาวบอก ตอนนี้ก็วุ่นวายกับการทำรายงานส่งเหลืออีกอย่างเดียวเท่านั้นก็จบแล้ว

“นับถือหัวใจแก” พิจิกาแซวเพื่อน

“ขอบคุณ” พิชญารู้ว่าเพื่อนประชดแต่เธอไม่ใส่ใจ เพราะพิจิการักและหวังดีกับเธอมาตลอด เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ไม่เก็บมาเป็นอารมณ์เด็ดขาด

“ประชดย่ะ”

“เอ้า ก็นึกว่าชมจริงๆ” พิชญาหัวเราะขำขันเมื่อเห็นเพื่อนส่งค้อนให้

“แล้วแกสงสัยใครเป็นพิเศษล่ะ” แม้จะบอกให้ตัดใจแต่ก็ยังอยากรู้ว่าเพื่อนสงสัยใครบ้าง เผื่อว่าเธอจะช่วยสังเกตอีกคน

แต่พี่แคทก็อาจเป็นไปได้” พิชญามองตามร่างรุ่นพี่ที่ว่ามา เมื่ออีกฝ่ายเดินผ่านไป

“แล้วแกไม่คิดบ้างเหรอว่าเขาอาจไม่ได้เรียนอยู่ที่นี่ก็ได้”

“เป็นไปไม่ได้หรอก ฉันสืบมาแล้วมั่นใจชัวร์ว่าอยู่ที่นี่” พิชญาเริ่มไขว้เขวตามเพื่อน แต่ก็ยังไม่ปักใจเชื่อ

อีกฝ่ายเป็นนักเรียนทุน แทนที่จะเข้าเรียนตามแม่ต้องการ

“แต่ช่วงนี้เขาไม่ค่อยสตรีมเลย เฮ้อ...คิดถึงจัง”

Bình Luận ()

0/255