“ไอ้พีช แกเข้าไปถามนายนั่นเหรอ” พิจิกาทำตาโตมองหน้าเพื่อน

“อื้อ ทำไมแกทำเสียงตื่นเต้นแบบนั้นล่ะ ทำอย่างกับว่าเขาเป็นลูกชายเจ้าของมหาวิทยาลัยไปได้” พิชญาที่ไม่สนใจเรื่องคนเด่นคนดังในมหาวิทยาลัยอยู่แล้ว เพราะเอาแต่เรียนและเรียนเท่านั้น แน่นอนว่าไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับผู้ชายที่ไปหา หญิงสาวทักเพื่อนที่ทำตาโตพร้อมแกล้งล้อ

“ก็ใช่สิ” พิจิกาตอบรับ

“หา!” คราวนี้เป็นพิชญาที่ทำตาโตเสียเอง ไม่รู้มาก่อนว่านายคนนั้นเป็นลูกเจ้าของที่นี่ แล้วแบบนี้เธอจะโดนอะไรบ้างล่ะ

“นี่แกไม่รู้เลยเหรอ”

“ไม่อะ” หญิงสาวส่ายหน้าไปมาเร็วๆ เส้นผมนุ่มถูกปล่อยไว้โบกสะบัดไปตามแรง “ฉันไม่เคยสนใจแกก็รู้”

“นายนั่นชื่อ สิงหา หรือหนึ่ง ลูกชายคนเดียวของ ผอ. กฤษณ์ มลฤดี สุดรักสุดหวงเลยละ มีเพื่อนสนิทชื่อตุลา และอีกคนเมญ่า สามคนนี้เป็นเพื่อนสนิทกันและเป็นคนดังในนี้ด้วยนะ”

พิจิกาเล่าคร่าวๆ จากที่รู้มา เธอหาความรู้ประดับไว้จะได้ไม่ไปล้ำเส้นคนพวกนี้ถ้ายังอยากเรียนที่นี่อย่างปลอดภัย แม้หนึ่งในนั้นมีคนที่แอบชอบอยู่ด้วยก็ตาม

“ทำไมแกถึงรู้ข้อมูลแบบนี้ได้” พิชญาล้อเพื่อนเมื่อเห็นสายตาวิ้งๆ

“ก็...” พิจิกาก้มหน้าเอียงอาย

“หรือแกสนใจใครในสองคนนี้” จากที่คุยเรื่องเธอตอนนี้กลายเป็นคุยเรื่องหัวใจของเพื่อนแทน พิชญาได้ทีล้อเพื่อนใหญ่ เพราะไม่เห็นอาการเขินอายแบบนี้สักครั้งตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมา

“บ้า ฉันไม่ได้สนใจใครทั้งนั้น” พิจิกาแกล้งพูดเสียงดังกลบเกลื่อน

“แหม เราเป็นเพื่อนกันมานานแค่ไหนแล้ว แกคิดอะไรทำไมฉันจะไม่รู้”

“อย่าเปลี่ยนประเด็นน่า” พิจิกาว่าพร้อมแก้มแดงสุก จากที่ตื่นเต้นเรื่องเพื่อนตอนนี้เป็นถูกล้อเรื่องตัวเองเสียได้

“แล้วทำไมต้องแก้มแดงด้วย” พิชญายังไม่หยุดล้อเพื่อน

“ไอ้บ้า อย่ามาแซวฉันนะ”

เสียงหัวเราะของทั้งคู่ดังพอให้เมญ่าที่เดินมากับเพื่อนสาวอีกสองคนหันมอง

“น่าหมั่นไส้” เมญ่ามองหน้าพิชญา สายตาไม่พอใจส่งไปให้

พิจิกาไม่อยากให้เพื่อนสร้างศัตรู แค่ไปยุ่งเกี่ยวกับสิงหาก็โดนหมายหัวแล้ว

“อืม” พิชญาพยักหน้า เก็บของบนโต๊ะเตรียมตัวออกจากตรงนั้น เธอเองก็ไม่อยากมีเรื่องเพราะใกล้จบภาคเรียนแล้วด้วย

“ด่าก็ยังไม่รู้ตัว จะหน้าด้านไปถึงไหน” เมญ่าเห็นอีกฝ่ายไม่ตอบโต้ยิ่งโมโหด่าทอเสียงดัง

พิชญากำหมัดแน่น เธอไม่ยอมให้ดูถูกฝ่ายเดียวแน่

“ก็อย่างว่า เขาไม่สนใจก็ยังจะร้องโหยหวนเรียกร้องอยู่ได้”

พิจิกาหัวเราะเมื่อเพื่อนสาวตอกกลับเจ็บแสบ

เมญ่าชี้หน้า “นี่แกว่าให้ฉันเหรอ”

“อยากรับก็รับไปสิคะ ไม่ได้ระบุชื่อ” พิชญาว่า

ถ้ายังเสนอหน้าไปอีก อย่าหาว่าฉันไม่เตือนแล้วกัน” เมญ่าขู่

ไม่มีประโยชน์หรอก”

พิชญาพยักหน้าแล้วเดินตามเพื่อน พยายามระงับอารมณ์โกรธตัวเองเอาไว้

เมญ่าได้แต่กัดฟันมองตามหลังอีกฝ่ายไปด้วยความเจ็บแค้น หล่อนไม่มีทางยอมให้อีกฝ่ายแย่งสิงหาไปได้แน่

หญิงสาวเดินหมดแรงกลับมาหานั่งที่เดิม

“เป็นไงแคสเตอร์ในดวงใจแก ใช้งานยิ่งกว่าทาสอีก” พูดไปพร้อมส่ายหน้าเบาๆ

“ฉันเกลียดแก” พิชญานั่งลงข้างเพื่อน

“ฮ่าๆ” พิจิกาหัวเราะเมื่อถูกเพื่อนค้อน

Bình Luận ()

0/255