“อันนั้นเธอก็ต้องไปถามเขาเอาเอง” พิชญาทำใจดีสู้เสือทั้งที่กลัวอีกฝ่ายทำร้าย

“มีอะไรกันเหรอพีช” พิจิกาเดินมาหาเพื่อน

พิชญาอยากขอบคุณเพื่อนที่มาถูกจังหวะ ไม่เช่นนั้นเธอคงถูกยายหวงก้างคนนี้ทึ้งเอาแน่ เธอหันมองเพื่อนแล้วขยับเข้าไปใกล้อีกฝ่าย

เมญ่าเดินกลับไปอีกทางเมื่อมีคนเข้ามาแทรก ภายในใจร้อนรุ่มเต็มไปด้วยความอิจฉาที่อีกฝ่ายไม่ได้ทำอะไร สิงหาก็กระโจนเข้าใส่ ผิดกับเธอที่พยายามเข้าหาเขากลับให้แค่เพื่อน

“เมญ่าหาเรื่องอีกแล้วเหรอ”

“อืม เขาทำอะไรฉันไม่ได้หรอก คงได้แค่ขู่เท่านั้น” พิชญาพยักหน้า

“แกแน่ใจเหรอ”

“ตอนนี้นะ แน่ใจ แต่หลังจากนี้ฉันก็ต้องเตรียมรับมือ”

“มีอะไรก็บอกแล้วกัน”

“ไม่เป็นไรหรอก อีกไม่กี่อาทิตย์ก็เรียนจบแล้ว ฉันทนได้” หญิงสาวบอกเพื่อน ไม่อยากให้อีกฝ่ายต้องถูกเขม่นเพราะเรื่องของเธอไปด้วย ตอนนี้ก็แค่อดทนเท่านั้น เวลาเดินไวแป๊บเดียวเดี๋ยวก็จบแล้ว ต่อจากนั้นคงไม่ได้พบเจอกันอีกแล้วละ

และแล้ววันที่รอคอยก็มาถึง พิชญานัดเพื่อนเลี้ยงฉลองที่เรียนจบเสียทีที่ร้านซูชิในห้างดังขึ้นชื่อว่าอร่อย เธออยากฉลองให้กับอิสรภาพที่ไม่ต้องคอยเป็นทาสให้สิงหา

“วันนี้คึกคักใหญ่เลยนะ” พิจิกาแซวเพื่อนระหว่างเดินไปร้านอาหาร

“ก็ฉันดีใจนี่ ในที่สุดฉันก็เรียนจบแถมจะไม่ได้เจอหน้าอีตาหนึ่งนั่นอีก”

“แต่แกก็ยอมให้เขาแกล้งอยู่ได้ตั้งนาน”

“เอาน่าๆ ช่างมัน วันนี้เรามาฉลองกัน” พิชญายิ้มดีใจออกหน้าออกตา “แล้วน้าเสามาด้วยไหม”

“เห็นว่าเลิกงานแล้วจะมา คงอีกสักพัก”

“เรียนจบแล้วไปสมัครงานที่ไหนดี”

“ยังไม่รู้เลย ยิ่งจบใหม่คงหายาก”

“เดี๋ยวถ้าน้าฉันมาค่อยถามให้ฝากเข้าทำงานดีไหม”

“ดีเลย สาธุสิ่งศักดิ์สิทธิ์เจ้าขา ลูกช้างขอให้ชีวิตนับจากนี้ไปมีแต่เรื่องดีๆ เข้ามาทีเถอะ”

“ไอ้บ้า ทำอะไรของแก อายไหมล่ะ”

พิชญาสั่งอาหารเสร็จนั่งคุยกับเพื่อนเรื่อยเปื่อย คุยถึงสถานที่ที่อยากไปสมัครงาน จนกระทั่งพิจิกาเห็นน้าสาวตัวเองเดินเข้ามาในร้าน หล่อนโบกมือเรียก

“น้าเสาทางนี้ค่ะ”

“มานานกันหรือยัง” เสาวรสทักทายสองสาวแล้วนั่งลงฝั่งตรงข้ามทั้งคู่

“ยังค่ะ เพิ่งสั่งอาหารเสร็จ” พิชญาตอบเสียงสดใส พร้อมยกมือไหว้ทักทาย

“น้า ที่บริษัทน้ายังพอมีตำแหน่งงานว่างอีกสักสองที่ไหม” ในระหว่างที่รอซูชิ พิจิกาลองถามน้าเผื่อว่าไม่ต้องออกไปหางานที่ไหนให้เสียเวลา

“ทำไมเหรอ เพิ่งเรียนจบอยากทำงานแล้ว” เสาวรสมองหน้าสองสาว ถามตรงๆ

ไม่อยากรบกวนทางบ้าน”

ได้เรื่องจะบอกให้แหวนโทร. บอกพีช แล้วค่อยเข้าไปสมัครงานกัน”

“ขอบคุณค่ะ” สองสาวประสานเสียงด้วยความดีใจ พร้อมอาหารที่สั่งถูกนำมาเสิร์ฟพอดี ทั้งสามนั่งทานกันจนอิ่มแปล้ก่อนจะเดินทางกลับบ้าน

“กลับมาแล้วค่ะ”

มันก็เหมือนทุกวันที่กลับบ้านนั่นละ ยังไม่ชินอีกเหรอ

หาขนมและนมขึ้นไปทานข้างบนห้อง พร้อมเสียงทักทายจาก Lion

“มาแล้ว ตรงเวลาเป๊ะ”

ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่เขามักตอบคำถามเธอทุกครั้ง หากตอนเล่นเกมสมาธิจดจ่อที่หน้าจอจนไม่เห็นข้อความ

Lion ทักทายแฟนๆ ที่เข้ามาดูเขาแข่งขัน

พิชญา : สวัสดีค่ะ เรียนจบแล้ว

Lion : ยินดีด้วยครับ ต่อไปก็คงหางานทำใช่ไหม

พิชญา : ใช่แล้วค่ะ

พิชญานั่งดูชายหนุ่มเล่นเกมกับเพื่อนจนกระทั่งเสียงรถของมารดาขับเข้ามาข้างในบ้านพร้อมกับเสียงปานลดา เธอไม่แปลกใจที่ทั้งคู่ออกไปข้างนอกด้วยกัน หญิงสาวไม่ได้ลงไปข้างล่าง

Bình Luận ()

0/255