รุ่งเช้าวันต่อมา พิชญาตื่นนอนก่อนเสมอ เธอลงมาทำกับข้าวแล้วขึ้นไปเตรียมตัวเพื่อออกไปทำงานวันแรก หญิงสาวล้างจานเสร็จเป็นเวลาที่มารดาและน้องสาวลงมาจากข้างบน

“แม่...หนูไปทำงานก่อนนะคะ” พิชญายกมือไหว้มารดา เธอนั่งทานอาหารเสร็จพร้อมออกเดินทางไปทำงานวันแรก

“อืม จะไปไหนก็ไปเถอะ” มารดาพยักหน้าก่อนจะหันไปตักข้าวใส่จานส่งให้บุตรสาวคนเล็ก

หญิงสาวพยักหน้ารับ แล้วหมุนกายหันหลัง

“เดี๋ยว” ฉวีวรรณเรียกไว้ ปานลดาหันมองหน้ามารดาด้วยความสงสัย

“คะ” ร่างบางหมุนกายกลับมองหน้ามารดาด้วยความสงสัยไม่แพ้ผู้เป็นน้องสาว

“ไปทำงานวันแรกมีเงินเหรอไง”

“ค่ะ พีชมีเงินเก็บอยู่นิดหน่อยค่ะ” พิชญาดีใจไม่น้อยที่มารดาเป็นห่วงเป็นใยเธอ หญิงสาวส่งยิ้มให้ผู้เป็นแม่

“อืม ไปเถอะ” พิชญาเดินทางไปส่งของให้ Lion ที่ร้านรับฝาก เพราะกว่าไปรษณีย์จะเปิดเธอคงไปทำงานสาย

ใช้เวลาไม่นานหญิงสาวก็เดินทางมาถึงบ้านเพื่อน เห็นพิจิกากำลังหยอกล้อกับผู้เป็นน้าสาวอยู่ หญิงสาวระบายยิ้มขณะเดินเข้าไปใกล้ทั้งสอง แล้วยกมือขึ้นทักทายอีกฝ่ายตามมารยาท

“สวัสดีค่ะน้าเสาวรส”

“บอกให้เรียกพี่เสา เรียกน้าอีกจะโกรธให้ คอยดู” เสาวรสว่า

“ค่ะพี่” พิชญายิ้มรับ

“น้าจะโกงอายุไปไหนกัน” พิจิกาแซวผู้เป็นน้าของตัวเองจนถูกอีกฝ่ายยกมือขึ้นขู่

“เดี๋ยวเถอะ”

เดี๋ยวสายกว่านี้” พิจิกาหัวเราะลั่นก่อนจะหนีน้าสาวขึ้นไปนั่งข้างในรถรอ

เสาวรสถามเพื่อไม่ให้เสียเวลาไปกลับ ยิ่งทำงานวันแรกต้องทำตัวให้พร้อม ไม่เช่นนั้นพนักงานที่รับเรื่องเขาจะไม่ปลื้มเด็กใหม่แต่ไม่มีความพร้อมใดๆ

“ครบแล้วค่ะ” สองสาวประสานเสียงกันเสียงดังฟังชัด ขณะที่รถยนต์คันงามเริ่มออกตัว ด้วยความตื่นเต้นทำให้สองสาวคุยไม่หยุดปาก

พิชญานั่งหัวเราะตามมุกของเพื่อนพร้อมชวนคุยกันจนใกล้ถึงที่ทำงาน ทั้งสองลงจากรถเพราะไม่อยากให้ใครมองน้าเสาวรสในทางไม่ดี

สองสาวเดินเข้าไปตามทางที่พนักงานบอกเพื่อไปพบผู้จัดการ พิชญาลูบเส้นผมอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ ก้มลงมองชุดที่สวมอยู่ก่อนจะส่งยิ้มทักทายอีกฝ่ายเมื่อเปิดประตูห้องเข้าไป

ตามมารยาทของพนักงานใหม่และเตรียมการสอบสัมภาษณ์แล้ว ต้องเป็นฝ่ายทักทายและแนะนำตัวเองก่อนเสมอ

คุณพิชญาเดี๋ยวให้พนักงานพาไปพบท่านประธานนะคะ” ผู้จัดการบอกแล้วกดอินเตอร์คอมเรียกลูกน้องเข้ามาพาพิชญาไปหาท่านประธาน หล่อนมองรูปร่างอีกฝ่ายเล็กน้อยด้วยความสอดรู้สอดเห็น เพราะอยู่ๆ

พิชญาใจเต้นแรง พยักหน้าแล้วออกจากห้องทำงานนั้นไป

“เชิญชั้นบนสุดเลยค่ะ ท่านประธานรออยู่”

สูดอากาศเข้าปอดแล้วพ่นออกอย่างประหม่า

Bình Luận ()

0/255