“ต้องให้ฉันสั่งสอนสักสองบทเรียนไหมถึงจะได้เชื่อ”

“ทำไม...”

ร่างบางเซไปพิงกับเก้าอี้ใกล้ๆ ใบหน้างดงามส่ายไปมาเบาๆ ไม่อยากเชื่อเลยว่า คนตรงหน้านี้เป็นเขา ผู้ชายที่เอาแต่แกล้งเธอจนเรียนจบ เป็นลูกชายผู้อำนวยการมหาวิทยาลัย เป็นผู้บริหารบริษัทนี้ ทำไมโลกถึงได้กลมเป็นลูกฟุตบอลแบบนี้

สวรรค์ให้ลูกตื่นจากฝันนี้ที...

หลังจากถูกสัมภาษณ์อยู่นาน ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมอ่อนข้อให้กัน แต่ผลลัพธ์เป็นอย่างที่พิชญาไม่พอใจที่สุด เมื่อสิงหามาเหนือกว่าทุกทาง ร่างบางเดินถือจานกับข้าวมานั่งลงข้างเพื่อนรัก อีกด้านเป็นเสาวรสนั่งรออยู่

“พีชเป็นไงบ้าง ท่านประธานหล่อไหม เห็นเขาเล่าว่าหล่อมากเลยนี่ แถมยังอายุน้อยด้วย”

พิจิกาที่ไม่ได้เข้าสัมภาษณ์กับท่านประธานเปิดฉากชวนคุยก่อน ยิ่งเพื่อนสาวถูกเรียกเข้าไปพบก็ยิ่งอยากรู้ว่าคำร่ำลือนี้จะเป็นจริงอย่างว่าหรือไม่

พิชญาได้แต่ยิ้มแห้งๆ อยากให้เพื่อนได้เจอแบบที่เธอเจอเหมือนกัน จะได้รู้ว่าเขาหล่อจริงสมใจเพื่อนหรือเปล่า และไม่รู้ว่าเพื่อนไปได้ยินข่าวนี้มาจากไหน แต่นั่นไม่น่าสนใจเท่าสิ่งที่เจอมาหรอก มันสยองกว่านั้นเยอะเลย

“แกอยากเห็นหน้าเขาเหรอ” พิชญาถามเพื่อนอีกครั้ง

“อื้อ แกเห็นแล้วใช่ไหม หล่อป่ะ” พิจิกาหันมาถามเพื่อนอีกครั้ง

“โน่นไงมาแล้ว ดูให้เต็มตาเลย”

หล่อนมองไปทางเข้าโรงอาหารเห็นสิงหากำลังเดินมาคู่กับลูกน้องข้างกายที่คอยดูแลความปลอดภัย เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วโดยเฉพาะพนักงานสาวที่ออกนอกหน้าเป็นพิเศษ ยกเว้นเธอกับเพื่อนที่อ้าปากค้าง

“เฮ้ย! นั่นมัน” พิจิกามองตามเพื่อนเห็นสิงหากำลังเดินมา ก่อนจะหันมองหน้าเพื่อนเพื่อย้ำว่าตาไม่ได้ฝาดไป

ที่นี่เป็นอาณาจักรของเขา

พิจิกาถามอีกครั้ง

พิชญาเงียบ เธอไม่อยากบอกเพื่อนเลยว่าเจออะไรมาบ้าง ด้วยความกลัวอีกฝ่ายจะคิดมาก พลอยทำให้เสาวรสเดือดร้อนไปด้วยอีก

“ต้องการอะไรจากฉันอีก”

เธอคงลืมไปว่าอีตานี่เป็นถึงลูกชาย ผอ.

“ตำแหน่งที่เธอเคยทำมันว่าง” ไม่ผิดคาด สีหน้านั้นของเธอทำให้เขารู้สึกดีอย่างประหลาด

“แล้วเกี่ยวอะไรด้วย”

“ฉันจะให้เธอเป็นสาวใช้ให้ฉัน เรียกเมื่อไหร่ต้องมา สั่งให้ทำต้องทำห้ามขัดใจ”

แต่ไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้” พิชญาร้องเสียงหลง

ชายหนุ่มขู่ พร้อมทำท่าสบายอารมณ์ สายตาดุดันมองไปข้างหน้า

“คุณ”

“ว่าไง ตกลงจะทำให้ฉันไหม” ชายหนุ่มคาดคั้นเอาคำตอบ

“ก็ได้” เสียงถอนหายใจดังขึ้น แม้จะเจ็บใจแต่ไม่สามารถปฏิเสธได้

Bình Luận ()

0/255